• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Αυτούς που άφησα στο Λονδίνο τότε, τους βρήκα σήμερα εδώ

Γράφει ο Τάκης Βαρελάς //

Μιας και είναι παραμονή της Παναγίας,
είπα να κάνω και εγώ μια βόλτα κάπου εκεί στο Λονδίνο.
Η υγρασία, βαμμένη στο βαθύ γκρίζο, τρυπούσε τα κόκαλα και όχι μόνο.
Βαρύ το κλίμα, βαρύ και το βήμα.
Από παντού, τα νέα δεν έδειχναν καλό ριζικό.
Έξι μήνες τώρα, τα μαντάτα απο την πατρίδα, και τους κολασμένους, προμήνυαν τα χειρότερα
Το Μπιγκ Μπεν, ασάλευτο, μετρούσε το βογγητό των αποίκων.
Στον τοίχο του, το φρεσκοκολημμένο διάταγμα, της Ιεράς Συμμαχίας έφερνε τα νέα.
“……Αι Αυλαί της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας και της Ρωσίας, ενεργούσε δυνάμει του Ελληνικού Έθνους ανατεθείσης αυτής εξουσίας, να εκλέξουσι τον ηγεμόνα της Ελλάδος.
Κράτους, ήδη ανεξαρτήτου…..” και συνεχίζει ” Η Ελληνική κυβέρνηση θέλει είναι μοναρχική και κληρονομική…”
Συνθήκη των μεγάλων δυνάμεων
25 Απριλίου 1832

Τα παράτησα όλα, βλαστημώντας την ώρα που πάτησα το πόδι μου στη Λόντρα
Άρχισα να βρίζω θεούς και δαίμονες.
Με το πρώτο μπάρκο για το Νότο, επιστροφή στην πατρίδα και είπα, ότι είναι να γίνει, ας γίνει.
Ξεβράστηκα στη Κούλουρη.

Ήταν παραμονή του Δεκαπεντάγουστου του 2015.
Το βλέμμα, ακίνητο, ασάλευτο σε απέραντη κατοικημένη καταστροφή.
Οι Άνθρωποι με το χαμόγελο ραμμένο, μη και βγει κλάμα και δειλιάσουν τα παιδιά
Η χώρα ρημαγμένη. Ότι απόμεινε, το έβγαλαν το σφυρί.
Ο δημόσιος πλούτος, στο πλιάτσικο.
Αυτούς που άφησα στο Λονδίνο τότε, τους βρήκα σήμερα εδώ.
Είχαν γίνει κανονική εταιρεία. Ευρωπαϊκή Ένωση την λέγανε.
Είχαν και κοινό στρατό. ΝΑΤΟ το έλεγαν
Είχαν και μια μεγάλη Τράπεζα, ΕΚΤ την έλεγαν
Είχαν και ένα ταμείο για πλιάτσικα σε όλο τον κόσμο, ΔΝΤ το έλεγαν
Και σαν να μην έφταναν αυτά, φτιάξανε και μια ποιο μεγάλη Τράπεζα, Παγκόσμια Τράπεζα την έλεγαν
Είχαν και κάτι δικούς τους καπεταναίους, νιόφερτους, σπουδασμένους στα ξένα .
Πως τους έλεγαν;… για να θυμηθώ; Α ναι, Πρώτη Φορά Αριστερούς!
Είχαν βέβαια και κάτι άλλους, τσουβαλιασμένους χρόνια τώρα, στη δούλεψη τους.
Διαφωνούσαν για το ταψί αλλά συμφωνούσαν για το φούρνο!
Για το φαί του κοσμάκη, που λόγος να βρεθεί!
Κοντοστάθηκα και αναρωτήθηκα!
Δεν είναι δυνατόν! Τόσος πλούτος και τόση πείνα μαζί; Γιατί;
Αναρωτήθηκα. Τι στο διάολο κάνουν όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι;
Δεν ορθώνουν ανάστημα; Δεν νοιάζονται;
Εδώ, το πλιάτσικο δεν έχει τελειωμό. Μια χώρα ρεμπετ ασκέρ!
Οι νέοι να μπαρκάρουν, να φεύγουν σε ξένα χέρια, σε ξένα αφεντικά
Η θάλασσα, αυτό το απέραντο γαλάζιο, να ξεβράζει όλων των χρωμάτων τη ψυχές, σε όλες τις ηλικίες!
θεέ μου! Ξανασφάζουν τον κόσμο. Είπα!
Αγριεύτηκα, πετάχτηκα όρθιος.
Η δυσαρμονία της φύσης, είναι έργο των εμπόρων! Οργίστηκα!

… ξύπνησα. Ήταν μαύρα χαράματα.
Η τηλεόραση, ήταν ακόμη ανοικτή.
Άνοιξα τα μάτια, μα δεν άκουγα τίποτα, μόνο είδα.
Είδα τα έδρανα στη Βουλή να έχουν μετατραπεί, σε μεγάλη κρεβατοκάμαρα.
Ο ναός της δημοκρατίας τους, καθιστό υπνωτήριο.
Δεν είχαν όμως πρόβλημα, βολεύτηκαν.
Είδα τους νοικοκυραίους, να κοιμούνται αριστερά και δεξιά, στα ορεινά και πεδινά.
Στα πρόσωπα τους, καμία αγωνία, καμιά σύσπαση.
Αριθμοί σε αναμονή και ύπνωση, έτοιμοι, να νομιμοποιήσουν το φόνο.
Είδα τότε να περνούν από μπροστά μου, όλες οι συνθήκες από το 1832 έως τα μνημόνια τους 2015.
Είδα, όπως τότε, τα κόμματα να μονιάζουν, για το ποιος θα σφίξει την θήλεια πρώτος και καλύτερος..
Είδα τους καπεταναίους, να αυλοφέρνουν, αγκαλιά με τους Αγγλογάλλους και τους Γερμανούς προστάτες.
Ο Αλέξης Μαυροκορδάτος, να συναγωνίζεται τον άλλο Αλέξη και τους άλλους, που ήρθαν από τζάκια βαθιά ριζωμένα.
Είδα όμως, ορθούς τους λίγους, αυτούς που ανασαίνουν και χωρίς οξυγόνο για να έχουμε ανάσα εμείς. Λίγοι, μα θέλουμε πολλούς από δαύτους.

Από τότε που γίναμε κράτος, πέρασαν όλα τα χρόνια στο ζυγό.
Από σήμερα, ξεκινά ο νέος ζυγός.
Από αύριο, όλα είναι στο χέρι σου.
Από ότι είδα και ότι άκουσα. ένα μόνο μου μένει.
Ελεύθερος θα είσαι, μόνο όταν γίνεις ιδιοκτήτης.
Πράγμα που σημαίνει,
εμπρός της γης οι κολασμένοι
των σκλάβων γιοί εμπρός – εμπρός

14 Αυγούστου 2015

 

(Ο Τάκης Βαρελάς είναι ζωγράφος)