• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Δέσποινα Κουτουφάρη: «Όνειρα ανεμπόδιστα»

Παρουσιάζει ο Ειρηναίος Μαράκης //

Τρία ποιήματα της εικαστικού και ποιήτριας Δέσποινας Κουτουφάρη παρουσιάζουμε σήμερα στο Ατέχνως. Η Δέσποινα γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από την Ικαρία. Έργα της βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές ενώ είναι μέλος της Πανελλήνιας Εταιρίας Λόγου και Τέχνης.

Τα ποιήματα που παρουσιάζουμε σήμερα προσφέρουν ένα αέρα αισιοδοξίας κι ελπίδας στον αναγνώστη. Δεν παραγνωρίζουν τις διάφορες συσκολίες και εμπόδια που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αλλά στο τέλος σημειώνουν ότι τα όνειρα (οι επιθυμίες μας ή και οι ανάγκες μας) ανεμπόδιστα θα αναδυθούν στους χρόνους για να κατσκτήσουν προφανώς, τη θέση που τους αξίζει.

Περισσότερα ποιήματα της Δέσποινας Κουτουφάρη μπορείτε να διαβάσετε εδώ (Ήρθε μαζί με την ομίχλη, 30-5-2015, Ατέχνως)

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 Όνειρα ανεμπόδιστα

Σήμερα μας κατέκτησαν

Οι θύελλες

Ο άνεμος βγήκε νικητής

Μα αύριο η θύελλα θα

Γίνουμε εμείς

Ο άνεμος θα γίνει σύντροφός μας

Τα όνειρά μας θα σπείρει μακριά

Βαθιά μες τα πελάγη

Ν’ ανθίσουν

Ν’ αναρριχηθούν

Να ποτιστούν με αγάπη

Να μην διστάσουν στις βροντές

Στις αστραπές της πλάνης

Να κολυμπήσουν μυστικά

Στων κοραλλιών τις μνήμες

Με οράματα να πλάσουν

Τους βυθούς

Με στάλες της ψυχής μας

Μέχρι η ύλη η ρευστή

Να τρέμει τη δύναμή τους

Και της αντίστασης μεθυστική

Να είναι εκείνη η ώρα

Που τα όνειρα ανεμπόδιστα

Θ’ αναδυθούν στους χρόνους.

 

Η ζωή σου πυξίδα παλιά

Πόσα ακόμη δάκρυα

Στην απέραντη θάλασσα

Θα σκορπίσουν τον πόνο τους!

Στα ηλιολουσμένα βράχια

Πόσα κύματα θ’ αφήσουν τον αφρό τους!

Στων ανέμων την τροχιά

Η ζωή σου πυξίδα παλιά

Καλογυαλισμένη

Μες του βυθού τα πρωτοβρόχια

Να δροσιστεί με ζωή

Μέχρι την ανάδυση της επανάληψης

Που στα στήθη σου φωλιάζει

Σαν φλόγα που σιγοκαίει

Του χρόνου το παράλογο να κατευνάσει

Το στρόβιλο της μοίρας

Να γυρίσει ανάποδα .

 

Συμπόσιο στης θάλασσας τα βάθη

Συμπόσιο στης θάλασσας  τα βάθη

Με ωδές από χορδές που πάλλονται

Ύμνοι υγροί μέσα απ’ των κυμάτων

Τους αναστεναγμούς

Αλμυρός ουρανός μαγεμένος

Απ’ των βυθών την περιπλάνηση

Χορεύει η ζωή μες της συγκίνησης

Την περιπέτεια

Σε αμμουδερό ακρογιάλι

Σκορπάει τα όνειρά της

Κι ύστερα πάλι καρτερεί

Στης θάλασσας την άκρη

Ήλιο να βγει απ’ την άβυσσο

Την όψη της να λούσει με ελπίδα

Και όνειρο κρυφό

Απ’ τα δεσμά της να ξεφύγει .