• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Διανόηση και «πονηρά μονοπάτια» («Στεγανά» στη Σκέψη και «Υπέρτατοι σκοποί»…)

Γράφει ο Βασίλης Χαλικιάς* //

Η μεγαλύτερη «επιτυχία» της κυρίαρχης ιδεολογίας (της ιδεολογίας της τάξης που κυριαρχεί οικονομικά) είναι  ότι χρησιμοποιώντας κάθε μέσο και μηχανισμό που διαθέτει, έχει καταφέρει τον πλήρη  ευνουχισμό  στη σκέψη μας.  Η οργανωμένη αμάθεια, ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων, η ανασφάλεια του σήμερα, ο φόβος του αύριο γίνονται το… «πονηρό μονοπάτι» μέσα από το οποίο «γλιστράμε» στις εύκολες  προσεγγίσεις,  όταν η ζωή βάζει σύνθετα και δισεπίλυτα ερωτήματα. Ερωτήματα στα οποία απαντάμε αβασάνιστα,  μένοντας στην επιφάνεια των γεγονότων,  χωρίς να ψάχνουμε την αλληλεπίδρασή τους, τη συνάφεια που έχει το ένα με το άλλο,  χωρίς να ψάχνουμε την ιστορία και την προϊστορία  τους,  το πώς αναπαράγονται τα ίδια και τα ίδια κάτω από διαφορετικές συνθήκες και εποχές.    Τα «στεγανά» στη σκέψη είναι το άμεσο αποτέλεσμα του ευνουχισμού της.   Με  επιμονή και μεθοδικότητα πρέπει συνεχώς να εκπαιδευόμαστε  στην ικανότητα ανάγνωσης της «αξονικής τομογραφίας» της κοινωνίας και όλων των ιστορικών – πολιτικών συμβάντων διαχρονικά.   Δηλαδή να σπάμε τα «στεγανά».

Αυτά, εάν θέλουμε να λεγόμαστε ΔΙΑΝΟΗΣΗ.  Θα πούνε πολλοί «εντάξει, δεν έχω τέτοιες απαιτήσεις» …  πιστεύοντας οτι έτσι ξεμπερδεύουν.   «Διανοούμενος»  δεν είναι κάποια εξωτερική ετικέτα. Δεν πρόκειται για τίτλο τιμής.  Πρόκειται για «θέση μάχης». Διότι ο Πολιτισμός σε περιόδους κρίσης μετατρέπεται σε  «πεδίο μάχης».  Η επίθεση στον Πολιτισμό και η εξαφάνιση της δυναμικής του, αποτελούν βασική προϋπόθεση για να επιβληθούν τα χειρότερα.  Η  Κυρίαρχη τάξη (μαζί και οι ανά τον κόσμο πολιτικοί υπηρέτες της) το καταλαβαίνει αυτό και από καιρό προετοιμάζει το «πονηρό μονοπάτι» που λέγαμε πριν.

Η «απουσία της Διανόησης», η σιωπή της πιο σωστά, δεν οφείλεται σε έλλειψη Διανοούμενων.   Είναι κυρίως  έλλειψη απόφασης να πάρουν «θέση μάχης». Και όσοι «έχουν πάρει»  αυτή τη θέση μένουν  συνήθως αφανείς αφού προβάλλονται  οι «περιφερόμενοι μαϊντανοί» που ξευτιλίζουν την έννοια.

Το μυαλό μας  εθίστηκε  να δουλεύει με «στεγανά»  βλέποντας  ΜΟΝΟ ότι  είναι κοντά μας  χρονικά, συντεχνιακά και… γεωγραφικά.  Μας  εξαναγκάζουν να ζούμε  σε ένα Μικρόκοσμο με κύρια ασχολία την προσωπική μας  ανάδειξη και επιβίωση.

Ο  κοινωνικός μας ρόλος (και της Τέχνης γενικά)  γίνεται όνειρο άπιαστο.  Τον βλέπουμε συνήθως σαν απλή πολυτέλεια.  Ο αγώνας  για την συνεχή ανάδειξη του κοινωνικού ρόλου της  Τέχνης,  δεν είναι «για την δόξα».  Είναι,  το καταλαβαίνουμε ή όχι, αγώνας για την διάσωση και επιβίωση του ίδιου του Άνθρωπου.  Όταν πρωτογενείς ανθρώπινες ανάγκες (όπως είναι η Τέχνη και όχι μόνο)  μετατρέπονται  σε  στυγνή  εμπορευματική δραστηριότητα είναι επόμενο να συμβούν τα χειρότερα.  Η επέλαση της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» των κερδοσκόπων, με το «Νέο πνεύμα» που φέρνει, και στα καλλιτεχνικά δρώμενα,   πρέπει να μας  κρατάει  σε διαρκή επαγρύπνηση.  Με δωρεάν παροχές,   εθελοντισμό και πλήρη αντιστροφή της σχέσης του ανθρώπου με το Έργο Τέχνης, περνάει  επιμελώς την άποψη  «τα πάντα είναι Τέχνη».  Πλασάρουν οτιδήποτε παλιό και αναμασημένο, ντυμένο με  ένα δήθεν μοντέρνο  Μανδύα. Θα μπορούσαμε να εντάξουμε το «Νέο αυτό πνεύμα» στην  «οργανωμένη αμάθεια»  που οδηγεί στο γνωστό μας  «πονηρό μονοπάτι».

«Αν θέλεις να κυριαρχήσεις πάνω στους ανθρώπους πρέπει να κυριαρχήσεις πάνω στη σκέψη τους.»  Να τους εκτρέπεις συνεχώς από τον δρόμο μέσω του οποίου  θα πλησιάσουνε την αλήθεια.  Με άλλα λόγια πρέπει να τους κάνεις να ψάχνουνε σε «θολά νερά».  Να θεωρούνε «αναγκαίο»  τον ρόλο του Μεσολαβητή σε όλες τις κοινωνικές λειτουργίες  μαζί και στην Τέχνη φυσικά.  Να τους μάθεις να στοχοποιούν  το  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ  και όχι την  ΑΙΤΙΑ.

Να τους «σπρώχνεις» στην προσπάθεια για λύση  δευτερογενών – επουσιωδέστερων  Αντιθέσεων  ώστε να μη καταπιαστούν  με τις  πρωταρχικές Αντιθέσεις  της κοινωνικής ζωής.  Αν θέλεις λοιπόν να κυριαρχήσεις  πάνω στους ανθρώπους  πρέπει  (ταυτόχρονα  με  την εξαθλίωση σε επίπεδο βιοπορισμού, και την παραπληροφόρηση σε επίπεδο ενημέρωσης)       να  τους  εγκλωβίζεις συνεχώς σε ένα  είδος «κοντόφθαλμης γνώσης» που αγγίζει τα όρια της  άγνοιας.

Άγνοια που  παίρνει την μορφή  «στρατευμένου κομπογιαννιτισμού»  αφού  σε μερικά πεδία η «επιστημονική αποβλάκωση»  διδάσκεται πλέον στα Πανεπιστήμια. Διότι  αφ’ ενός η  «επιστημονική»   προσέγγιση  είναι  ξεκομμένη από το ιστορικό – κοινωνικό της περιεχόμενο  και  αφ’ εταίρου    απουσιάζει  συχνά  το  «αντικείμενο έρευνας».     Υπάρχει μονάχα ένας σκοπός.        Ένας  «κεντρικός σκοπός».  Προσανατολίζουν  το μυαλό σου  στα βαλτόνερα του «πονηρού μονοπατιού». Διότι  δουλειά  σου   ΔΕΝ  είναι η ευημερία του Ανθρώπου.    Όποια και αν είναι τα δεδομένα,  κάθε φορά εσύ έχεις  ΕΝΑ μόνο σκοπό.  Την ευημερία των αριθμών.  Των  αριθμών  που φέρνουν την μακροημέρευση της   «τάξης  που  κυριαρχεί  οικονομικά».   Δηλαδή  της    ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ επί  της  γης  ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗΣ  ΣΤΑΘΕΡΑΣ,  που  η ίδια απαιτεί  να «μένει κυρίαρχη»  πάση θυσία. Εννοούμε  κυριολεκτικά…  ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ.

Ακούμε συνεχώς στις μέρες μας εκφράσεις όπως:

Χρειάζεται  αγώνας να σωθεί η χώρα και το έθνος.
…αγώνας  να μειωθεί η φτώχεια και η ανεργία.
…αγώνας  για να γλυτώσουμε από τον βραχνά του  χρέους.
…αγώνας εναντίον της τρομοκρατίας.
…αγώνας για γεωστρατηγική σταθερότητα.
…αγώνας για ολόπλευρη ανάπτυξη  και πολλά άλλα ακόμα.

Εκατομμύρια άνθρωποι  αγωνίζονται  για  όλα αυτά  και καλά  κάνουν…  Ακόμα και η «κυρίαρχη τάξη»   συχνά  επικροτεί τον αγώνα τους,  αρκεί  να μη  την  αμφισβητούν στην πράξη,  σαν   ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ ΣΤΑΘΕΡΑ.

Αρκεί να μη φύγει η σκέψη σου από τα «ΣΤΕΓΑΝΑ»  που την έχουνε βάλει,  σου έρθει  καμιά  ξαφνική…  «αναλαμπή»  και συμβεί το ΜΟΙΡΑΙΟ.   Τι θα ήταν ΜΟΙΡΑΙΟ  για την «κυρίαρχη τάξη»;   Να  δεις  όλους τους πιο  πάνω Αγώνες σαν   ΥΠΟΕΠΕΙΣΟΔΙΑ  και  μόνο(!)     του έργου που εξελίσσεται  μπροστά μας, περισσότερο από εκατό χρόνια τώρα και να αναλάβεις  δράση !

Τίτλος του έργου: Δύο  κόσμοι  παλεύουν ανελέητα!   Με  τα υπέρ και τα κατά  που έχει κάθε  κόσμος  την κάθε δεδομένη στιγμή.

Από την μια μεριά ο  κόσμος  των Δημιουργών των κοινωνικών αγαθών αναπόσπαστο κομμάτι του οποίου είναι και ο Καλλιτέχνης.   Σε  περιόδους  που  η  λειτουργία της «Αμετάβλητης Σταθεράς»  βρίσκεται  σε  κρίση,  ο  κόσμος  αυτός  απαξιώνεται μέχρι πλήρους εξαφάνισης.

Ο «άλλος κόσμος»  είναι αυτός που  επιδιώκει,  ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ,  την   διατήρηση   ενός  βαριά  ΑΡΡΩΣΤΟΥ  ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ   που  είναι τόσο  αγιάτρευτα   ΑΡΡΩΣΤΟΣ,   ώστε  τελευταία εγκαταλείπει  την πραγματική  οικονομία,  την παραγωγή αγαθών και «επενδύει»  στην κερδοσκοπία  απλά και μόνο επειδή εκεί  υπάρχουν μεγαλύτερα και ταχύτερα κέρδη.         (Εδώ είναι το «κλειδί»  για την κατανόηση  της  κρίσης στις μέρες μας- τη σχέση της Ύφεσης με την άνοδο του Χρέους-  αλλά  τούτο  είναι   ένα χωριστό  αν και απόλυτα συναφές κεφάλαιο.)      Όταν ο «κόσμος»  αυτός πιστεύει οτι  ο Μηχανισμός  μέσα από τον οποίον ανδρώθηκε και έπαιξε τον ιστορικό  του  ρόλο,   συνιστά  ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ  ΣΤΑΘΕΡΑ,  τότε τα πράγματα  γίνονται  εξαιρετικά  επικίνδυνα.     Εάν φτάσεις  στο σημείο  να θεωρείς  τον εαυτό σου,  (τον Μηχανισμό σου)  σαν κάποιον  «υπέρτατο σκοπό»,  τον  αυτοσκοπό της ιστορίας του Ανθρώπινου Πολιτισμού,  που   πρέπει  να  επιβιώσει ανεξάρτητα από το κόστος,  τότε τα  Άουσβιτς  και η Χιροσίμα έρχονται  τόσο  κοντά  που νοιώθουμε   την  «καυτή τους ανάσα».

Η εμπειρία του εικοστού αιώνα, δυστυχώς,  επιβεβαιώνει την ανησυχία μας.

Ακούμε συχνά από «πολύχρωμους»  υπηρέτες αυτού του  ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ:

«Δεν είναι τα πράγματα έτσι απλά…  Δεν  είμαστε έτοιμοι για επανάσταση…   Για να γίνει  ριζική κοινωνική αλλαγή –   αναπόφευκτα θα χυθεί αίμα!»

Σοβαρότατος  λόγος  για… «να κάτσουμε  στ’ αυγά μας»! Βλέπεις,   στον αγγελικό τους  «κόσμο»  γίνονται όλα  «αναίμακτα»!

Ο  «κόσμος»  αυτού του αγιάτρευτα  αρρωστημένου  ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ   έχει   δικαίωμα     να  επενδύει στο θάνατο, δολοφονώντας  εν ψυχρώ δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους  μήπως και  λύσει τα αδιέξοδά του.   (Μη ξεχνάμε  δύο Παγκόσμιους πολέμους, αλλά  και συνεχείς περιφερειακούς,  που εκτός των άλλων δημιουργούν τεράστιο Μεταναστευτικό ρεύμα προς τις χώρες του «ανεπτυγμένου κόσμου» εξυπηρετώντας πολύπλευρες οικονομικές και πολιτικές σκοπιμότητες.  Ας προσθέσουμε  εδώ και τη θανατηφόρα  για τους λαούς προσπάθεια  προς  «εξυπηρέτηση του  Παγκόσμιου  Χρέους»   που  οι  ίδιοι  προκαλούν  και  διευρύνουν συνεχώς.)

Η  ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ αυτή  ΘΥΣΙΑ, που γίνεται με μοναδικό σκοπό την προσπάθεια   δημιουργίας τεχνητών συνθηκών ανάπτυξης και ζήτησης,  είναι  ΑΠΟΛΥΤΑ ΘΕΜΙΤΗ  (!)  και μας την πλασάρουν  σαν…  ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ!

Εσύ  όμως  «ευγενικέ  κόσμε  των Δημιουργών»,   μη  κάνεις  ακρότητες! Άντε  να  φορέσεις  ένα  περιβραχιόνιο  διαμαρτυρίας  και ως  εκεί…

Η  πάλη  μεταξύ των δύο κόσμων είναι σήμερα στο κρισιμότερο  σημείο από την εποχή του μεσοπόλεμου.    Μακάρι  να  υπήρχαν  λύσεις  «αμοιβαία  επωφελείς».  Για να  μπει  τέλος  σ’ αυτή  τη  βαρβαρότητα,  ο κόσμος των Δημιουργών  χρειάζεται  σαν μοναδική  λύση –  Ελπίδα,   προκειμένου  να  υπάρξει  και αύριο Ανθρώπινη Κοινωνία,  την  ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ  ΟΡΓΑΝΩΣΗ  αυτής της  Κοινωνίας.  Ώστε  σκοπός  της εργασιακής  δραστηριότητας  να είναι  και μόνον,  η  ολόπλευρη  ανάπτυξη   της προσωπικότητας  του ανθρώπου,  αφού  έχει εξασφαλίσει την  άνετη  διαβίωση. Τούτο  για να γίνει  θα  χρειαστεί…

… εδώ  η  Καλλιτεχνική  Δημιουργία  μέσα από  την  Ποίηση,  την Μουσική,   το  Θέατρο  και τις  Εικαστικές Τέχνες  έχει  πάρει  θέση  με  έργα  συγκλονιστικά.  Εμείς  θα το πούμε  απλά…

Για να  υπάρξει  ελπίδα  για  το  αύριο,  (δηλαδή  οργάνωση της  κοινωνίας  με τρόπο που θα ωφελείται αποκλειστικά και μόνον ο Άνθρωπος)    πρέπει το ταχύτερο να τελειώνουμε  με τον ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ –   «υπέρτατο  σκοπό»  του  Ανθρώπινου  Πολιτισμού,  πριν  αυτός  μας οδηγήσει σε  ένα νέο ολοκαύτωμα.

Δυστυχώς  ή  ευτυχώς  για να  αποτρέψουμε  τον  κίνδυνο,   κάποιοι…  ελάχιστοι – αναπόφευκτα –  θα  «πονέσουν».  Κάποιοι  θα  πρέπει  να χάσουν  την  «αμύθητη  ΦΟΥΣΚΑ»  που  έχουν  για  περιουσία. Για να μπορέσει να μοιραστεί ο κοινωνικός πλούτος και να ευημερεί κάθε άνθρωπος.

Εκεί  οι  δυο κόσμοι  θα  γίνουν  ΕΝΑΣ.

Εκεί,  θα αρχίσει  η  Πραγματική  Ιστορία  του  ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. 

Ώστε  να  εγκαθιδρυθεί  ο  πραγματικός  σκοπός  του…
…  Στον  ουρανό    ακούγονται   τα  ουρλιαχτά  του  «άλλου  κόσμου»!

«Μα…  τρελαθήκατε  εντελώς ;
Είναι  ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ !»

Συγγνώμη,   μιλάμε  για    ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
και  είναι  απολύτως   συνώνυμα !!!

 

* Ο Βασίλης Χαλικιάς είναι μέλος του ΔΣ του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας