• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Επανέρχονται τα «άκρα»;

Γράφει ο Cogito ergo sum //

Θυμάμαι πόσο απλά ήταν τα προεκλογικά πράγματα πριν δυο-τρεις δεκαετίες. Είχαμε την Νέα Δημοκρατία με την συντηρητικούρα της, το ΠαΣοΚ με τον τριτοδρομικό ψευδοσοσιαλισμό του, το ΚΚΕ με τον σταθερά αντικαπιταλιστικό του λόγο, τα μικρότερα φιλοευρωπαϊκά αριστερά κόμματα (ΚΚΕ εσωτερικού, Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία, Σοσιαλιστική Πρωτοπορία, Κόμμα Αγροτών-Εργατών κλπ) με την μορφή κάποιας “Συμμαχίας”, άντε και καμμιά Εθνική Παράταξη ως ακροδεξιά πινελλιά ή καμμιά Πολιτική Άνοιξη ως πολιτική τσικολελέτα. Ήταν η εποχή όπου υπήρχαν «πέντε κόμματα, δυο πολιτικές», σύμφωνα με τον μακαρίτη τον Χαρίλαο.

Η θολούρα τής καπιταλιστικής κρίσης ανακάτεψε τα πράγματα. Ξαφνικά, ως μέτρο σύγκρισης επελέγη το μνημόνιο και τα πολιτικά κόμματα κατατάχθηκαν σε δυο κατηγορίες, ανάλογα με τα συνθήματά τους: τα μνημονιακά και τα αντιμνημονιακά. Όμως, παρά την καθαρότητα του μέτρου, η κατάταξη αυτή παρουσίασε προβλήματα. Η Νέα Δημοκρατία, για παράδειγμα, ξεκίνησε ως αντιμνημονιακή αλλά κατέληξε στο να φέρει το δεύτερο μνημόνιο στον τόπο μας. Η ΔημΑρ, επίσης, επέμενε ότι απεργαζόταν την «απαγκίστρωση» από τα μνημόνια αλλά συγκυβέρνησε με δυο κόμματα που έφεραν στην χώρα από ένα μνημόνιο το καθένα. Παρόμοιο μπέρδεμα υπάρχει και με τα δυο συγκυβερνώντα μέχρι προσφάτως κόμματα (ΣυΡιζΑ και ΑνΕλ), που έφεραν το δικό τους –τρίτο στην σειρά- μνημόνιο αλλά επιμένουν ότι είναι αντιμνημονιακά.

Σε τούτες, τις επερχόμενες εκλογές, η πολιτική θολούρα πάει ένα βήμα παραπέρα. Οι «καθαρές θέσεις» αντικαταστάθηκαν από μια ανιστόρητη και αναπόδεικτη παραφιλολογία περί «εθνικής ομοψυχίας» και «εθνικής συνεννόησης». Πρώην ακραιφνείς μνημονιακοί και πρώην ακραιφνείς αντιμνημονιακοί δείχνουν στην πλειοψηφία τους να συμφωνούν σε ένα πράγμα: στο ότι ο μοναδικός τρόπος για να σταματήσει ο κατήφορος της χώρας είναι να υπάρξει μια ευρύτερη συνεργασία όλων των πολιτικών δυνάμεων.

Το παράδοξο της ιστορίας είναι ότι, ενώ όλοι αυτοί ομνύουν στο όνομα αυτής της αυθαίρετης και ανερμάτιστης ενότητας, στις 20 Σεπτεμβρίου θα διεκδικήσουν με αξιώσεις την είσοδό τους στο κοινοβούλιο εννιά κόμματα: ΣυΡιζΑ, ΝΔ, Χρυσή Αυγή, Ποτάμι, ΚΚΕ, ΑνΕλ, ΠαΣοΚ, ΛαΕν και (σύμφωνα με τους έγκριτους αναλυτές και δημοσιογράφους) η λεβέντικη Ένωση Κεντρώων! Για τέτοια ενότητα και ομοψυχία μιλάμε!

Θα με ρωτήσετε ποιος είναι ο λόγος που τα λέω όλα αυτά τέτοιες ώρες. Προσέξτε τι διεφθαρμένες σκέψεις μπορεί να κάνει το ανθρώπινο μυαλό όταν δεν έχει άλλη δουλειά (για ευνόητους λόγους, η Ένωση Κεντρώων δεν λαμβάνεται υπ’ όψη στην ανάλυση που ακολουθεί):

Τα περισσότερα από τα κόμματα που προανέφερα τάσσονται αναφανδόν υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και, μάλιστα, μέσα στον σκληρό της πυρήνα, την ευρωζώνη (με μόνη παρασπονδία τις λαφαζάνειες φιοριτούρες περί εθνικού νομίσματος, πλην εντός Ε.Ε.). Παράλληλα, τα ίδια αυτά κόμματα έχουν ψηφίσει τουλάχιστον μια φορά υπέρ ενός ή περισσοτέρων μνημονίων. Κατά περίεργο (;) τρόπο δε, αυτά ακριβώς τα κόμματα είναι που κόπτονται υπέρ της εθνικής συνεννόησης, της εθνικής ομοψυχίας και των ευρύτερων συνεργασιών.

Αυτά συμβαίνουν με τα περισσότερα κόμματα, αυτά που –υποτίθενται πως- δίνουν κοινό αγώνα για το καλό της χώρας. Όμως, υπάρχουν και οι «λακεδαιμόνιοι». Υπάρχουν δυο κόμματα τα οποία τοποθετούνται ξεκάθαρα και με επιμονή κατά των μνημονίων, κατά της υποταγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά των συνεργασιών με άλλους πολιτικούς χώρους, μη θέλοντας (προφανώς) να μολύνουν την ιδεολογική τους καθαρότητα. Πρόκειται για την Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ. Για τα περίφημα «άκρα».

Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο λόγος για τον οποίο λέω σήμερα όλα τούτα. Η πρόδηλη επιθυμία για ομοψυχία, συνεννόηση και συνεργασία των υπολοίπων κομμάτων καταδεικνύει εμμέσως ότι μόνο τα «άκρα» θέλουν να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο τα «άκρα» επιμένουν να μη βλέπουν τίποτε θετικό στα μνημόνια και στην πολιτική που ακολουθήθηκε από τις κάθε λογής κυβερνήσεις μέχρι σήμερα.

akra2Βεβαίως, η κατάδειξη αυτή είναι μέχρι σήμερα έμμεση αλλά μην αμφιβάλλετε ότι πολύ σύντομα θα εντοπιστεί και θα αρχίσει να διαλαλείται από τα δημοσιογραφικά φερέφωνα της αστικής τάξης. Πολύ περισσότερο δε, διότι αυτή η «θεωρία» θα ξαναφέρει στο προσκήνιο τις γνωστές ανιστόρητες και βλακώδεις θεωρίες περί «ταύτισης των δυο άκρων», περί εξομοίωσης φασισμού και κομμουνισμού, περί μαύρων και κόκκινων δικτατόρων κλπ. Με απλά λόγια, δηλαδή, όσοι θεωρείτε εαυτούς ως αντιμνημονιακούς ετοιμαστείτε να ακούσετε από τα κανάλια ότι είσαστε… ακραίοι! Κι όσοι είμαστε απλώς κομμουνιστές, ας ετοιμαζόμαστε να κληθούμε από τους προστάτες της δημοκρατικής νομιμότητας να αποδείξουμε ότι ουδεμία σχέση έχουμε με τον εγκληματικό φασισμό των χρυσαυγητών.