• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ (ποίημα)

Από μακριά το χεροπάλεμα του πλήθους
ανασηκώνει μηχανικά τη σάρκα

για νάβρει απαντοχή
στο Τίμιό του ξύλο.

Στην πλατεία σύντοιχα
σέρνεται και πάλι μια Σκιά.

Ψηλή
με πετρωμένη χούφτα

Που σπάζει δάκρυα ανάερα
κι εικόνες μυροφόρων.

Αυτές
τις χωνεμένες στα αιώνια
ακίνητα όμορφες

Αγκαλιασμένες με καρφιά
κι ερωτευμένες μ’ένα ξόδι που γλυστρά
στο ψύχος της συνήθειας.

Γυμνές απο εγκώμια.

Κληροδοτήθηκε κομμένη φλέβα.

Βαθιά σε κόρφο ολόγυμνο
επώαζε σφιχτές γροθιές-ψιχάλες

Ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας.

Σβησμένος κεραυνός
μες στην κακοκαιρία.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

 

(Ο πίνακας είναι του θεόδωρου Ράλλη)