• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Ιουλιανά, 50 χρόνια μετά – Μια άγνωστη ιστορία

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας//

Σήμερα συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από την έναρξη των γεγονότων που έμειναν γνωστά στην ιστορία ως «Ιουλιανά», σε μια συγκυρία που παρουσιάζει ενδιαφέρουσες (πλην κυρίως εξωτερικές και δευτερεύουσες) ομοιότητες με εκείνη την εποχή και σε μια μέρα, που αναμένεται να περάσουν από τη Βουλή τα προαπαιτούμενα για το τρίτο μνημόνιο. Την άλλη εβδομάδα έχουμε και την επέτειο από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα, ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα στη διαδήλωση από ένα δακρυγόνο που έσκασε δίπλα στο πρόσωπό του (αν και παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστα πολλά ζητήματα γύρω από το θάνατό του και την προσπάθεια της γρήγορης ταφής του από τις αρχές).

Στο αφιέρωμά του για τα Ιουλιανά, ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο, που παραδόθηκε στο ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ, με τον αιμόφυρτο και θανάσιμα χτυπημένο Σωτήρη Πέτρουλα στην αγκαλιά του δημοσιογράφου Γιώργου Κουτλίδη (που υπέγραφε τότε σα Γιώργος Σειρηνός στην Αθηναϊκή). Μια συγκλονιστική φωτογραφία, που αποτυπώνει τη φρίκη, την αμηχανία και τα έντονα συναισθήματα εκείνων των δραματικών στιγμών.

Αυτές τις μέρες, θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε πολλά αφιερώματα για το Σωτήρη Πέτρουλα και την εποχή του (αναφέρω ενδεικτικά τη δουλειά ενός αναγνώστη μας, στην ιστοσελίδα του). Έχει ενδιαφέρον όμως να σταθούμε για λίγο και στο άλλο πρόσωπο της φωτογραφίας. Γεννημένος στη Μακεδονία, από προσφυγική οικογένεια, ο Γιώργος Κουτλίδης ήταν από τα πραγματικά έντιμα και δημοκρατικά στοιχεία της Ένωσης Κέντρου και μεταπολιτευτικά του ΠΑΣΟΚ για κάποια χρόνια. Με έντονη δράση στο φοιτητικό και νεανικό κίνημα και τις κινητοποιήσεις για την Κύπρο, αρκετές διώξεις στο ενεργητικό του, και με καλλιτεχνική κλίση, καθώς διετέλεσε μεταξύ άλλων κι αξιόλογος αγιογράφος –αν και η εκκλησιαστική ηγεσία τον απέκλεισε από την αγιογράφηση ναών, ενοχλημένη από το δημοσιογραφικό του έλεγχο. Αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στον αγώνα για τη διάσωση της Πλάκας και των λαογραφικών της στοιχείων, από τα νύχια διάφορων επιχειρηματικών συμφερόντων, που έβαλαν στο χέρι τα φιλέτα της περιοχής κι έδιωξαν το λαϊκό κόσμο της γειτονιάς, αλλοιώνοντας και καταστρέφοντας τα χαρακτηριστικά της. Ήταν πάντα φιλικά διακείμενος προς τους κομμουνιστές, κι ιδίως στην κρίσιμη μπόρα του 91’, μετά από τη μεγάλη κρίση του κομμουνιστικού κινήματος.

Το «Ατέχνως» έχει στην κατοχή του και παρουσιάζει ένα μικρό ποίημα του Γιώργου Κουτλίδη, που είναι άκρως επίκαιρο σήμερα, που κάποια χέρια θα σηκωθούν για να ψηφίσουν «ναι σε όλα»…

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

 Τα χέρια μας δεν είναι καμωμένα τα δάκρυα μας να σκουπίζουν.

 Δεν είναι καμωμένα να σκουπίζουν των βρυκολάκων τις βρωμιές,

τις λάσπες που ξωπίσω μας πετάνε,

κι’ούτε να τ’ απλώνουμε σε πλάνα παρακάλια για έλεος

Τα χέρια σου δεν τάχεις να ρίχνεις κέρματα στο δίσκο του παπά

κι’ούτε να κρύβεις το μούτρο σου για τις ντροπές των αλλονών.

 Δεν ειν’ακόμα για να σμίγουν με σιδερένιες χειροπέδες.

 ΕΙΝΑΙ να γίνουν φάσκελα για τις ντροπές των βρυκολάκων.

 Είναι για να δείχνουν  σ’ολουνούς τα στοιχειωμένα ξωτικά.

 Είναι καμωμένα  για ν’αρπάζουν  τη ζωή απ’αυτούς που μας την κλέψανε.

 Είναι να γίνονται γροθιά- φοβέρα γι’αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας.

 Να γίνονται σκαμπίλια για τ’αποτέλειωμα αυτών που μας παίρνουν

                                                                          αυτά που δεν χρωστάμε.

 Είναι παντιέρες νίκης διπλωμένες που καρτεράν την ώρα ν’ανεμίσουν.

 Είναι να μαλακώνουν τις πληγές συντρόφων που πονάνε

και να σμίγουν μ’άλλα χέρια      κι’άφωνα να μιλούν γι’αγάπη.

 ΕΙΝΑΙ για ν’ αδράχνουν το σχοινί της καμπάνας που σωπαίνει.

 και

πάλι απ’την αρχή ξανά

γροθιά     σκαμπίλι     και παντιέρα.

Υστερόγραφο: ευχαριστώ θερμά την αναγνώστρια Α.Κ. που μου έδωσε τις πληροφορίες και το υλικό για το σημερινό κείμενο.