• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

H ιστορία πίσω από το Hallelujah του Λέοναρντ Κοέν

Γράφει ο Κωνσταντίνος Δέδες //

Πριν λίγες μέρες έγινε γνωστός ο θάνατος του Λέναρντ Κοέν. Ο μουσικός, συγγραφέας και ποιητής, στα 82 του, αποφάσισε -για ακόμη μια φορά- να πάρει τον δικό του μοναχικό δρόμο. Αυτή είναι η ιστορία πίσω από το Hallelujah, τραγούδι σταθμός τόσο για τον ίδιο όσο και τη μουσική γενικότερα. Πολλοί καλλιτέχνες διασκεύασαν το Hallelujah του Λέναρντ Κοέν. Κάποιοι γνώρισαν τεράστια επιτυχία, κάποιοι όχι. Στους πρώτους ανήκει ο Τζεφ Μπάκλεϊ ο οποίος με την καταπληκτική του ερμηνεία και σύνθεση έκανε το τραγούδι αυτό γνωστό. Για τον Κοέν, όμως, η επιτυχία αυτή άργησε να έρθει. Το 1984, το Hallelujah πέρασε απαρατήρητο και ούτε η ίδια η δισκογραφική του εταιρεία δεν ήταν σύμφωνη να κυκλοφορήσει. Έπρεπε να περάσουν δέκα ολόκληρα χρόνια για να αποκτήσει το συγκεκριμένο κομμάτι κοινό, όχι από τον ίδιο αλλά από τον Μπάκλεϊ. Δυστυχώς, το 1997, έγινε ευρύτερα γνωστό με άσχημο τρόπο.

-To άλμπουμ του Various Positions θα απορριφθεί από την Columbia Records το 1984.

– O Κοέν γράφει, σβήνει, αλλάζει ξανά και ξανά το κομμάτι.

– Ο Τζον Κέιλ (The Velvet Underground), ακούει τις αλλαγές στο κομμάτι και ζητά από τον Κοέν τους στίχους. Εκείνος στέλνει δεκαπέντε σελίδες.

– Ο Κέιλ κρατά μόνο λίγους στίχους, το διασκευάζει και το κυκλοφορεί χωρίς επιτυχία.

– Το τραγούδι έφτασε στα αφτιά του Τζεφ Μπάκλεϊ ο οποίος το τραγουδά σε διάφορα μπαρ. Αμέσως υπογράφει σε δισκογραφική εταιρεία.

– Ο θάνατός του το 1997 τον κάνει γνωστό, όπως και το Hallelujah.

Από τους πρώτους που βρήκε την κρυμμένη ιδιοφυία στους στίχους του κομματιού ήταν ο Μπομ Ντίλαν. Σε ένα γεύμα που είχαν οι δυο τους, ο Ντίλαν τον ρώτησε πόσο του πήρε για να το γράψει. Ο Κοέν, ισχυρίστηκε πως έκανε δύο χρόνια, ενώ στην πραγματικότητα ήταν πολλά περισσότερα. Τότε ο Κοέν τον ρώτησε πόσο του πήρε για να γράψει το I and I, ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του Ντίλαν. Εκείνος απάντησε : «Γύρω στα δεκαπέντε λεπτά». Το καλό αργεί να γίνει…