• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Η Ουάσιγκτον πιέζει για μια φιλο-ιμπεριαλιστική κυβέρνηση στη Βενεζουέλα

Γράφει ο Τζωρτζ Μεχραμπιάν //

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα υπέγραψε διάταγμα τον περασμένο Μάρτη που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Μαδούρο ως «ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή για την εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών». Η Γερουσία των ΗΠΑ έχει δηλώσει ότι πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις σε διάφορους παράγοντες της κυβέρνηση της Βενεζουέλας για «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Αυτά δεν είναι παρά τα πιο πρόσφατα μέτρα που έχει αναλάβει η Ουάσιγκτον εναντίον της κυβέρνησης της Βενεζουέλας. (The Militant, 30 Μάη 2016).

Η Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ), μέλη της οποίας είναι όλες οι χώρες της ηπείρου εκτός από την Κούβα, συσκέφτηκαν εκτάκτως την 1η Ιούνη με θέμα την κατάσταση στην Βενεζουέλα. Κάνοντας ένα ακόμη βήμα στην απόπειρα απομόνωσης της βενεζουελάνικης κυβέρνησης και αντανακλώντας τους στόχους και τους πόθους της Ουάσιγκτον, η New York Times, αναφέρει ότι η ΟΑΚ έχει «αρχίσει να παίρνει μέτρα κατά της Βενεζουέλας ώστε να υπερασπιστεί τη δημοκρατία στην περιοχή». (The New York Times, 2 Ιούνη 2016). Η ΟΑΚ, που ιστορικά υπερασπίζεται τις πολιτικές της Ουάσιγκτον, απέπεμψε την Κούβα τα πρώτα χρόνια της επανάστασης εκεί. Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν παίζει τον ίδιο κυρίαρχο ρόλο σήμερα όπως στη δεκαετία του 1960. Μπορούμε να περιμένουμε ότι θα υπάρξει ένας αγώνας στον ΟΑΚ γύρω από τη Βενεζουέλα.

Ο Τσάβες έρχεται στην εξουσία, επιδιώκει να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του λαού
Ο Ούγκο Τσάβες εξελέγη πρόεδρος της Βενεζουέλας το 1998. Η κυβέρνησή του ανέπτυξε στενούς δεσμούς με την επαναστατική Κούβα και εφάρμοσε πολιτικές που ήταν ανεξάρτητες από τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Αυτή η στάση εξασφάλισε το μίσος των κυρίαρχων των ΗΠΑ προς την κυβέρνησή του. Διαδοχικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ έχουν δουλέψει σκληρά για την υπονόμευση και την ανατροπή της κυβέρνησης Τσάβες και στη συνέχεια του Νικολάς Μαδούρο. Η προσπάθεια αυτή κορυφώθηκε με το στρατιωτικό πραξικόπημα και τη σύλληψη του προέδρου Τσάβες το 2002.
Τότε είχαν κινητοποιηθεί στους δρόμους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νεολαία, και κατάφεραν να αποτρέψουν την απόπειρα πραξικοπήματος, οδηγώντας στην αποκατάσταση της κυβέρνησης Τσάβες λίγες μέρες αργότερα.
Ο Τσάβες και ο Μαδούρο έχουν χρησιμοποιήσει τον τεράστιο πλούτο από τις εξαγωγές πετρελαίου για την επιδότηση τροφίμων, για τη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη και άλλα κοινωνικά προγράμματα. Αυτό έχει αφαιρέσει κέρδη που αλλιώς θα έμπαιναν στις τσέπες της καπιταλιστικής τάξης της Βενεζουέλας. Πολλά από αυτά τα κοινωνικά προγράμματα έχουν υλοποιηθεί με τη βοήθεια της επαναστατικής Κούβας. Η Κούβα έχει στείλει δεκάδες χιλιάδες διεθνιστές εθελοντές γιατρούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς στις φτωχότερες και πιο απομακρυσμένες περιοχές της Βενεζουέλας. Η Βενεζουέλα έχει επίσης προσφέρει διεθνιστική αλληλεγγύη στην Κούβα, παρέχοντάς της πετρέλαιο σε επιδοτούμενες τιμές, πολύ χαμηλότερες από τις τιμές της παγκόσμιας αγοράς.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση χτυπά τη Βενεζουέλα
Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση με τη συνακόλουθη συρρίκνωση της παραγωγής και του εμπορίου είχε καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία της Βενεζουέλας. Το 95% των εσόδων της Βενεζουέλας προέρχεται από τις εξαγωγές πετρελαίου. Με τη δραματική πτώση των τιμών του πετρελαίου από τα 130 $ / βαρέλι το 2011στα 46 $ / βαρέλι στις αρχές του 2016 (Http://www.wtrg.com/prices.htm) η οικονομία της Βενεζουέλας χτυπήθηκε σαν από ένα τσουνάμι. Δυσχεραίνεται πολύ η διατήρηση των επιδοτήσεων και των κοινωνικών προγραμμάτων που είναι στο επίκεντρο του προγράμματος της κυβέρνησης.
Ως απάντηση, η κυβέρνηση Μαδούρο τύπωσε χρήματα και επέβαλε ελέγχους στις τιμές. Αυτό τροφοδότησε μια έκρηξη υπερ-πληθωρισμού. Η κερδοσκοπία και η αποθησαύριση εμπορευμάτων από πολλές επιχειρήσεις και καπιταλιστές έγινε ανεξέλεγκτη. Ο πληθωρισμός ανέρχεται σήμερα στο 720%. Οι ελλείψεις σε καύσιμα, ηλεκτρική ενέργεια, τρόφιμα και ιατρικές προμήθειες έχουν γίνει μέρος της καθημερινής ζωής του εργαζόμενου λαού και οι ουρές για τρόφιμα είναι πλέον συνηθισμένες. Οι καπιταλιστές βρίσκουν ότι είναι πιο κερδοφόρο να κερδοσκοπούν από το να παράγουν, εντείνοντας περεταίρω τις  ελλείψεις.
Ως απάντηση, ο Μαδούρο έχει απειλήσει ότι θα εθνικοποιήσει τις επιχειρήσεις που σταματούν να παράγουν. Στο παρελθόν, οι λίγες αριθμητικά εθνικοποιήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί έγιναν χωρίς την ιδιαίτερη κινητοποίηση και τη συμμετοχή των εργαζομένων. Τέτοιες προσπάθειες από μόνες τους δεν προάγουν τη σοσιαλιστική συνείδηση ​​ή τη δυνατότητα αυτενέργειας της εργατικής τάξης, έτσι ώστε από μόνες τους δεν συνιστούν αναγκαστικά βήματα προς τον σοσιαλισμό.

Η καπιταλιστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός κλιμακώνουν τις επιθέσεις
Με τέτοιες δυσκολίες να τραντάζουν τη χώρα, η φιλο-ιμπεριαλιστική Στρογγυλή Τράπεζα Δημοκρατικής Ενότητας κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Γενάρη. Από τότε έχουν στήσει μια εκστρατεία συλλογής υπογραφών ζητώντας δημοψήφισμα για την καθαίρεση του Προέδρου Μαδούρο. Ισχυρίζονται ότι έχουν υποβάλει 1 εκατομμύριο υπογραφές. Ο Γενικός Γραμματέας της ΟΑΚ, Λουίς Αλμάγκρο δήλωσε σύμφωνα με τους The New York Times ότι, «Το να αρνηθείς στον λαό αυτή την ψηφοφορία, να του αρνείσαι αυτή τη δυνατότητα να αποφασίσει, θα σε έκανε άλλον έναν δικτατορίσκο …» (The New York Times, 2 Ιούνη 2016). Ο Ενρίκε Καπρίλες, ο οποίος έχασε από τον Μαδούρο στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, κάλεσε τις ένοπλες δυνάμεις να αναλάβουν δράση, λέγοντας ότι πρέπει «να αποφασίσετε αν είστε με το Σύνταγμα ή είστε με τον Μαδούρο». (The Militant, 30 Μάη 2016)
Η The Militant γράφει ότι, «Σε μια ξεκάθαρη ένδειξη των ελπίδων που τρέφει η κυβέρνηση των ΗΠΑ, το Reuters αναφέρει, ύστερα από επίσημη ενημέρωση, ότι ‘ένα «εύλογο» σενάριο θα ήταν το ίδιο το κόμμα του Μαδούρο ή ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες να τον απομάκρυναν, ενώ δεν αποκλείει την πιθανότητα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος». Η εφημερίδα συνεχίζει την αναφορά της, παραθέτοντας ότι μη ταυτοποιημένος αξιωματούχος των ΗΠΑ δήλωσε στην Washington Post πως, «ήδη μπορεί κανείς να ακούσει ήδη τον πάγο να σκάει».
Απέναντι στις κινήσεις του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ εναντίον της Βενεζουέλας, η Άλισον Κένεντι, εργαζόμενη στα Walmart, κομμάτι του αγώνα για «$ 15 ελάχιστο / ώρα μισθό και συνδικάτο» και υποψήφια του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος για την προεδρία των ΗΠΑ, δήλωσε: «Απαιτούμε η Ουάσιγκτον να τερματίσει τις κυρώσεις και αντιτασσόμαστε σε οποιαδήποτε κίνηση κατά της κυριαρχίας της Βενεζουέλας … στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τον εργαζόμενο λαό της Βενεζουέλας». (The Militant, 30 Μάη 2016)
Η μαζική αντίθεση στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 2002 και η νίκη των ανθρώπων του μόχθου σηματοδότησε μια κρίσιμη καμπή και οδήγησε στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων στη Βενεζουέλα σε μια αντι-ιμπεριαλιστική και δυνητικά αντι-καπιταλιστική κατεύθυνση. Η κυβέρνηση Τσάβες δεν έχτισε πάνω σε αυτό. Δεν συνέβαλε στην καθοδήγηση της κινητοποίησης και της οργάνωσης των εργαζόμενων ώστε να πάρουν τον έλεγχο των εργοστασίων, να πάρουν στα χέρια τους τη γη και να φέρουν σε πέρας μια βαθιά αγροτική μεταρρύθμιση. Δεν προσπάθησε να οργανώσει τους ανθρώπους του μόχθου προκειμένου να αναλάβουν τον έλεγχο της οικονομίας. Δεν όπλισε τους εργάτες και τους αγρότες ως κομμάτι μιας μαζικής λαϊκής πολιτοφυλακής. Με άλλα λόγια, δεν τέθηκε επικεφαλής του εργαζόμενου λαού σε έναν αγώνα για να πάρουν την πολιτική και την οικονομική εξουσία από τα χέρια των καπιταλιστών και των γαιοκτημόνων Βενεζουέλας. Αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με την κατεύθυνση που πήραν οι Κουβανοί επαναστάτες οι οποίοι, σε κάθε κλιμάκωση από την πλευρά του ιμπεριαλισμού και της καπιταλιστικής τάξης στην Κούβα, στηρίχθηκαν στην κινητοποίηση των ανθρώπων του μόχθου για να αφαιρέσουν κάθε οικονομική και πολιτική εξουσία από τα χέρια των εκμεταλλευτών. Και κατανοούσαν ότι τα μέτρα αυτά, σε συνδυασμό με τον εξοπλισμό των εργαζομένων, ήταν η καλύτερη και η μόνη αποτελεσματική άμυνα απέναντι στον κίνδυνο της αντεπαναστατικής και φιλο-ιμπεριαλιστικής παλινόρθωσης.
Ο Τσάβες ακολούθησε μια διαφορετική κατεύθυνση, αυτή της προσπάθειας να διαχειριστεί την καπιταλιστική οικονομία της αγοράς με τρόπο που θα ωφελήσει τους εργάτες. Αυτό βέβαια επέτρεψε στην καπιταλιστική τάξη να διατηρήσει την οικονομική της δύναμη. Διατηρεί τα μέσα για να σαμποτάρει την οικονομία και, χρησιμοποιώντας τα ΜΜΕ που επίσης κατέχει, έχει τη δυνατότητα να παραπλανεί εκατομμύρια ανθρώπους. Ο Μαδούρο επίσης ακολουθεί την ίδια πορεία.
Με την καπιταλιστική κρίση σε πλήρη εξέλιξη, η προοπτική της διαχείρισης της καπιταλιστικής αγοράς προς όφελος του εργαζόμενου λαού με δεν καταφέρνει να καλύψει τις λαϊκές ανάγκες.

Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα!
Η καπιταλιστική αντιπολίτευση, η οποία προσπαθεί να προσελκύσει πλατιά στρώματα του πληθυσμού στη μάχη της ενάντια στην κυβέρνηση Μαδούρο, δεν προσφέρει καμία διέξοδο για το εργαζόμενο λαό. Το πρόγραμμά της είναι να διαλύσει τελικά ό,τι έχουν κερδίσει οι εργαζόμενοι από την εκλογική νίκη του Τσάβες το 1998 και μετά. Θα εξαπολύσει βαθιές επιθέσεις λιτότητας, ακριβώς όπως έχουν κάνει οι ομόλογοί της σε άλλες χώρες. Είναι ένας θανάσιμος εχθρός για τους εργαζόμενους της πόλης και της υπαίθρου.
Το διακύβευμα για τον εργαζόμενο λαό σε αυτή τη μάχη που εκτυλίσσεται στη Βενεζουέλα είναι τεράστιο. Ο κόσμος της εργασίας σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να σταθεί στο πλευρό των αδερφών μας στη Βενεζουέλα απέναντι στις ιμπεριαλιστικές απόπειρες επαναφοράς ενός φιλο-ιμπεριαλιστικού καθεστώτος. Οι πρωτοπόροι αγωνιστές της εργατικής τάξης στη Βενεζουέλα θα χρειαστούν χρόνο για να συνάγουν τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα και να προχωρήσουν μπροστά στη μάχη ενάντια στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία, στη μάχη για την ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη. Με αυτό το δεδομένο, μια ενωμένη απάντηση, χωρίς σεχταρισμούς, από τις οργανώσεις της εργατικής τάξης, από διαφορετικά κομμάτια της «αριστεράς» και άλλους απαιτώντας «Κάτω τα χέρια του ιμπεριαλισμού από τη Βενεζουέλα» γίνεται ακόμα πιο σημαντική.

Η μία και μοναδική πολιτική διαδικασία που στάθηκε ικανή να το επιτύχει αυτό –και αντιστάθηκε επί 57 χρόνια απέναντι στις πιο εχθρικές ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, οι οποίες πήραν τη μορφή του αντεπαναστατικού αντάρτικου, των εισβολών, του στρατιωτικού αποκλεισμού, απειλών πυρηνικού ολέθρου, αποπειρών δολοφονίας, τρομοκρατικών επιθέσεων και οικονομικού, χρηματοπιστωτικού και εμπορικού αποκλεισμού– υπήρξε η ζωντανή κουβανική σοσιαλιστική επανάσταση.

Όπως είπε ο Φιντέλ Κάστρο στο Η Πρώτη και η Δεύτερη Διακήρυξη της Αβάνας, «Τι διδάσκει η κουβανική επανάσταση; … ότι η επανάσταση είναι εφικτή».