• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Harry R. Wilkens: «Η Γη της Επαγγελίας και άλλα δύο ποιήματα»

Παρουσιάζει ο Ειρηναίος Μαράκης //

Στην χώρα που όλα, υποτίθεται, είναι δυνατά και που υπάρχουν ευκαιρίες για όλους, στην χώρα που αποτελεί την επιτομή του αμερικάνικου ονείρου που γαλούχησε γενιές και γενιές, ακόμα και normanjolson_artστον τόπο μας γεννήθηκε, μέσω της ποίησης και της λογοτεχνίας και φυσικά μέσα και από τα κινήματα διαμαρτυρίας των προηγούμενων δεκαετιών – ήδη από την δεκαετία του ’50, η αμφισβήτηση αυτής της ψεύτικης και επικίνδυνης εικόνας. Μάλιστα, μέσω της λογοτεχνίας, αμφισβητήθηκαν ακόμα και τα κινήματα αμφισβήτησης, από την μπητ γενιά μέχρι και τους λεγόμενους χίπις, από προοδευτική αλλά και από συντηρητική, τις περισσότερες φορές, θέση. Στην αμερικάνικη λογοτεχνία, με κύριο εκπρόσωπό της τον Τσαρλς Μπουκόφσκι, η λογοτεχνική αμφισβήτηση, με ελάχιστη ή και καθόλου υλική συμμετοχή, έγινε σάτιρα, σκληρή ειρωνεία και πρόκληση και ανέδειξε διάφορους δημιουργούς, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, προκειμένου να καταφέρουν να αποδομήσουν την κίβδηλη εικόνα της αμερικάνικης, καπιταλιστικής ευημερίας φτάνοντας καμιά φορά να υιοθετούν κι έναν ιδιότροπο, θα λέγαμε, λόγο – και εστιάζοντας την κριτική τους στις συνήθειες και τις αντιλήψεις της ανώτερης τάξης καθώς και των εξαθλιωμένων της αμερικάνικης κοινωνίας και φυσικά, των αντιλήψεων που διέπουν τη ζωή της μεσαίας τάξης της χώρας. Το σεξ και ο έρωτας, η φιλανθρωπία των ισχυρών, τα καταναλωτικά ήθη και έθιμα, ο τρόπος ζωής και η διατροφή, τίποτα δεν μένει ασχολίαστο.

Ο Harry R. Wilkens (1945, Κάισερσλάουτερν, Γερμανία), που ποιήματά του παρουσιάζουμε σήμερα, αποτελεί μια τέτοια περίπτωση ποιητή. Σαρκαστικός, είρωνας, σχεδόν προσβλητικός για olson08όσους τοποθετούν τον εαυτό τους στη θέση κάποιου υπερασπιστή ενός, κατασκευασμένου, ορθού λόγου – δηλαδή μιας εξουσιαστικής αντίληψης, ισοπεδώνει με τα ποιήματα του και τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό και την αυταπάτη μιας ψεύτικης απελευθέρωσης, όπως ο ίδιος φυσικά την αντιλαμβάνεται, που καλλιέργησαν κάποιοι εκπρόσωπο των κινημάτων αμφισβήτησης με σκοπό το εύκολο κέρδος, και την φιλανθρωπία των ισχυρών που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες των πολλών και εξαθλιωμένων και αποδομώντας την ίδια την Γη της Επαγγελίας, την Αμερική και τον τρόπο ζωής που έχει επιβάλλει. Τα ποιήματα που ακολουθούν είναι μόνο ενδεικτικά και μάλιστα το πιο… λάιτ σε σχέση με αυτά που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Άβυσσος»(2001) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις πάντοτε, σε μετάφραση του Κώστα Χρόνη, σε επιμέλεια της Νατάσας Δαγρέ και με σχέδια, στο ίδιο το πνεύμα του συγγραφέα, πό τον Norman J. Olson.

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Νέα Υόρκη

Βιαστικοί άνθρωποι
που τρέχουν χωρίς
να τους νοιάζει
τίποτ’ άλλο
εκτός από
το επόμενο κατούρημα.
Πλατείες άδειες
από παιδιά
και γεμάτες με ανθρώπους
που βγάζουν βόλτα
το σκύλο τους
και ζούνε από
το επίδομα ανεργίας.
Αλλοδαποί διατηρούν
αυτήν την απραξία
ενώ όλα παρακολουθούνται
από μεγαλοκαρχαρίες
και αρπακτικά
και κροκόδειλους
που κινούνται αργά και αθόρυβα
πάνω στους δρόμους
με τις μακριές λιμουζίνες τους
και κοιτάζουν
μέσα από τα φιμέ τζάμια.

 

Η Γη της Επαγγελίας

Λεπτοκαμωμένοι μελαψοί άνθρωποι,
στριμωγμένοι σαν σαρδέλες
σε αεροπλάνα και σε πλοία
– όπως το φυστικοβούτυρο πασαλειμμένο
πάνω σ’ ένα σάντουιτς
ή όπως τα σκουλήκια πάνω σ΄ ένα πτώμα –
με προορισμό τη χώρα του Θεού,
την πατρίδα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας,
το χωνευτήρι των χοντρών
μαύρων και λευκών σκουπιδοφάγων,
των ναρκομανών και
των μανιακών δολοφόνων,
την χώρα των ανθρώπων
με τα κάτασπρα δόντια,
τις υγιείς σκέψεις
και το καλό σεξ.

 

Σχέδια για το μέλλον

Αγάπη μου
πες μου
πως
θα
είναι
όταν θα πάρουμε τελικά
το επίδομα ενοικίου.
Πες μου
πως
πα
είναι !!!
Κάθε
τέλος του μήνα
θα το γιορτάζουμε
σαν να ήτανε Χριστούγεννα;
Θα κάνουμε
Έρωτα
δύο φορές την εβδομάδα;
ή ακόμα και τρεις ;;;
Θα κάνουμε
Διακοπές
στην παραλία,
θα αγοράσουμε ένα καινούργιο
πλυντήριο
και τελικά
θα κάνουμε παιδί,
θα φτιάξουμε το αυτοκίνητο μας
ή θα πηγαίνουμε
πού και πού
στο
σινεμά
για
να βλέπουμε
πώς
θα
ήταν
εάν τα
είχαμε
στ’ αλήθεια καταφέρει …