Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

«Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς»: Ανδριάνα Μπιρμπίλη

Ο Χρήστος Δημούλας, μίλησε με την Ανδριάνα Μπιρμπίλη, στη στήλη του Ατέχνως για νέους δημιουργούς, «Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς».

Η Ανδριάνα Μπιρμπίλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1989.Είναι βιβλιοθηκονόμος,πτυχιούχος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφορικής του ΤΕΙ Αθήνας.Εργάστηκε στην Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη του ΤΕΙ Αθήνας και στις Δημοτικές Βιβλιοθήκες Καλλιθέας και Πειραιά.Έχει εκδώσει το 2016 στις εκδόσεις Αρισταρέτη,δύο ποιητικές συλλογές.”Το βιβλίο με το περιτύλιγμα”και τον ”Κόκκινο Ορίζοντα”.

andriana mpirmpili

***

— Ανδριάνα είσαι βιβλιοθηκονόμος με αρκετή εργασιακή εμπειρία στην βιβλιοθήκη του Τ.Ε.Ι. Αθηνών&στις δημοτικές της Καλλιθέας&του Πειραιά.Το βιβλίο για σένα αν περιέχει μία μοναδικότητα,αυτή πού έγκειται;

— Το κάθε βιβλίο έχει μία μοναδικότητα είτε ως πρoς την εξωτερική ποιότητα του,την κατασκευή του δηλαδή,είτε ως προς το περιεχόμενο του.Βέβαια δυστυχώς αυτά τα δύο δεν συμβαδίζουνto vivlio me to perituligma πάντοτε,με αποτέλεσμα,βιβλία με άριστο περιεχόμενο να αδικούνται λόγω της κακής κατασκευής τους.Δυστυχώς πολλοί εκδοτικοί οίκοι για λιγότερο κόστος,επιλέγουν υλικά όπως χαρτί και κόλλες που είναι κατώτερης ποιότητας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα καινούργιο βιβλίο να αρχίσει να καταστρέφεται σε σύντομο χρονικό διάστημα,πολλώ δε μάλλον όταν ανήκει σε μια δανειστική βιβλιοθήκη και δανείζεται συχνά από τους χρήστες της.

— Βάσει της ως τώρα εμπειρίας σου, ποια είναι η θεματική που ζητάνε περισσότερο οι επισκέπτες στις δημόσιες βιβλιοθήκες;

— Ζητάνε περισσότερο αισθηματικά μυθιστορήματα και αστυνομικά.Βέβαια τώρα τελευταία θέλουν και τα ιστορικά μυθιστορήματα και γενικώς ιστορικά βιβλία.Επίσης παιδική λογοτεχνία γιατί το κοινό αποτελείται από ένα μεγάλο μέρος παιδιών. Πολύ λιγότερο ζητάνε επιστημονικά και πολύ σπάνια την ποίηση,κάτι που πιστεύω θα έπρεπε να προβληματίζει την σημερινή κοινωνία μας και τους ποιητές.

— Υπάρχουν προβλήματα σ’αυτές τις βιβλιοθήκες; 

— Προβλήματα δημιουργούνται όχι μόνο στις βιβλιοθήκες αλλά σε πολλούς δημόσιους τομείς λόγω του μικρού αριθμού εργαζομένων. Μία βιβλιοθήκη έχει πολλές ανάγκες και δεν είναι μόνο η ανάγκη για τον δανεισμό. Είναι και η καταλογογράφηση, η ταξινόμηση, οι εκδηλώσεις κ.α. Όσο ποιο μεγάλη είναι μια βιβλιοθήκη τόσο μεγαλώνουν και οι ανάγκες της και χρειάζονται περισσότερα χέρια για να τις καλύψουν. Υπάρχουν βέβαια και προβλήματα στον ίδιο τον χώρο της βιβλιοθήκης.Πολλές βιβλιοθήκες στεγάζονται σε κτήρια ακατάλληλα για κάτι τέτοιο. Οπότε οι δυσκολίες μεγαλώνουν κι άλλο.

— Έχεις εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές που κι ερωτήσεις πολλές μπορούν να προκαλέσουν κι αρκετές συζητήσεις. Ας το δοκιμάσουμε λοιπόν. Ποιά είναι ”αυτά που κυλάνε στου τροχού την προσδοκία”;

— Ο τροχός συμβολίζει την ζωή. Τρέχει, γυρίζει γρήγορα και πάνω σε αυτόν τον τροχό βρίσκονται ευκαιρίες για όλους μας.

Το τι επιλέγουμε καθορίζει και το αποτέλεσμα των πράξεών μας είτε αφορά κοινωνικοπολιτικά θέματα, είτε προσωπικά μας. Πάντως για μένα τύχη δεν υπάρχει.Μόνο επιλογές!

— Κάπου αλλού γράφεις πως η Ε.Ε. μας κατασπαράζει.Με τι τρόπους κρίνεις ότι το κάνει;

-Φυσικά το κάνει.Κι αυτή την στιγμή που μιλάμε.Με τον οικονομικό πόλεμο που ασκεί στους εργαζόμενους στα κράτη-μέλη της. Δημιουργεί ουτοπικές ευκαιρίες και χρηματοδοτεί πολέμους.Τρανό παράδειγμα κυριαρχεί στις ανατολικές χώρες.

— Μέσα στα ποιήματά σου είναι ξεκάθαρη η στάση σου ενάντια στον καπιταλισμό.”Πρέπει να γκρεμίσουμε τον τοίχο του”,μας λες συνεχώς είτε μέσω αυτών είτε κατ’ιδίαν.Σε αυτόν τον σκοπό πρέπει να συνδράμουν μαζί με το ταξικό κίνημα κι οι πρόσφυγες;

-Φυσικά. Είτε Έλληνες, είτε πρόσφυγες,είτε θρήσκοι, είτε άθρησκοι, είτε LGBTQ, έχουμε ένα μοναδικό κοινό στοιχείο που μας ενώνει. Είμαστε εργάτες και δεν πρέπει με τίποτα να μας διασπάνε. Για την οικονομική κρίση φταίει μόνο ο καπιταλισμός!Κανένας άλλος!

— Οι λογοτέχνες αντιστοίχως μπορούν και πρέπει να συνδράμουν στο ταξικό κίνημα;

— Βέβαια.Με σεβασμό στην αντίθετη άποψη,η στρατευμένη λογοτεχνία χρειάζεται. Επιπλέον οι λογοτέχνες πρέπει να νιώθουν όσα γράφουν,να τα βιώνουν. Μη γράφουν δηλαδή καθαρά μόνο για εμπορικούς σκοπούς.

— Πώς συνδυάζονται τα ποιήματα για την φοβία έναντι της ζωής με αυτά για την ”κόκκινη σημαία που είναι οργισμένη με όσους καταστρέφουν τους λαούς”;

— Ο φόβος πηγάζει από την αβεβαιότητα.Όταν δεν ξέρεις αύριο αν θα έχεις δουλειά αισθάνεσαι ανασφάλεια και φοβάσαι. Ο καπιταλισμός κατέστρεφε,καταστρέφει και θα καταστρέφει τους λαούς, το θέμα είναι όμως εμείς τι κάνουμε.Φοβόμαστε ή ενωνόμαστε όλοι μαζί οι εργάτες για να χτίσουμε το δικό μας αύριο;

— Ποιές είναι για σένα οι ”όμορφες στιγμές που δίνουνε φως στις γειτονιές μας”, Ανδριάνα;

— Είναι εκείνες που έχουνε απομείνει από ένα νοσταλγικό εχθές,οι περιπλανώμενοι μουσικοί,οι μικροπωλητές,τα παιδιά που παίζουν στις πλατείες,τα μισοσβησμένα στιχάκια στους τοίχους.

— Τι βιβλία προτείνεις να υπάρχουν στις βιβλιοθήκες των οικογενειών&της νεολαίας;

-Βιβλία που σε κάνουν να σκέφτεσαι.Το τι διαβάζει ο καθένας είναι υποκειμενικό,σύμφωνα με τα γούστα του όμως έχει σημασία αυτό που διαβάζει να τον προβληματίζει για τον κόσμο,την κοινωνία και γενικότερα για την ζωή.

— Ποια τα επόμενα λογοτεχνικά σου σχέδια;

— Τώρα σχεδόν έχω τελειώσει την τρίτη μου ποιητική συλλογή η οποία ελπίζω να εκδοθεί και να κυκλοφορήσει σύντομα.Ονομάζεται:”Το σκοτεινό βασίλειο”. Διαφέρει σε κάποια πράγματα από kokkinos orizontasτα προηγούμενα δύο βιβλία μου,καθώς κάνω μια βουτιά στην μυθολογία.Νεράιδες και γοργόνες με γήινο χαρακτήρα θα μας ξεναγήσουν στα άδυτα παιχνίδια της ζωής, του έρωτα και της σκληρής πραγματικότητας. Ένα σκάκι θανάτου με τον Άδη θα δημιουργήσει αμφιβολίες για το πώς αντιλαμβανόμαστε την ζωή και τα πράγματα γύρω μας. Το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο δεν λείπει φυσικά ούτε από αυτό το βιβλίο. Εμπειρίες και γεγονότα έχουν γίνει ποιήματα για να κάνουν τους αναγνώστες να σκεφτούν!