Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

«Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς»: Νίκος Σύρρος

Ο Χρήστος Δημούλας, μίλησε με τον Νίκο Σύρρο, στη στήλη του Ατέχνως για νέους δημιουργούς, «Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς».

***

Μακρόχρονη η ”θητεία” σου στην ποίηση,Νίκο.Σ’έναν ίαμβο σου το 2018,μιλάς για ”πραμάτειες χίλιων δυό λογιών,για Παζάρι και Πραματευτική που δεν τ’άσκησες ποτέ σου”. Στο συνάφι των ποιητών και γενικά της Λογοτεχνίας,το παζάρι,η πραματευτική κι οι πραμάτειες χίλιων δυό λογιών,σε τι έγκεινται;

Υπάρχουν ”οδηγητικοί” κανόνες πρός εφαρμογήν,με στόχους υψηλότερου κέρδους και ποδηγέτησης της ελεύθερης λογοτεχνικής έκφρασης.Η πραμάτεια είναι συνήθως οι πωλήσεις,η φήμη,τα χρήματα,η δόξα.Η πολιτική και κοινωνικό-οικονομκή και μάλιστα μ’έντονο ρυθμό ανέλιξη στους εν γένει καλλιτέχνες με φοβίζει .Μ’αρέσει το ”Λάθε βιώσας”(Ζήσε αφανής).

Σ’ένα άλλο ποίημα σου,το 2018 ξανά γραμμένο,γράφεις για την Τέχνη ως ”βασιλίδα και ζητιάνα”.Η Τέχνη σήμερα σε ποιόν τομέα βασιλεύει και σε ποιόν βασιλεύει;

Η Τέχνη βασιλεύει με τους όρους των ισχυρών που ποδηγετούνε τον τρόπο έκφρασης της,το περιεχόμενο της.Αποπροσανατολίζουνε απ’τα σοβαρά θέματα και διαμορφώνουν το τοπίο της Λογοτεχνίας και όλων των ειδών της Τέχνης,γενικά.

Η ποίηση ποιόν ή ποιούς εχθρούς θαρρείς ότι έχει ως μελέτη,γραφή κι έκδοση σε βιβλία;

Νομίζω ότι αυτή η ιστορία διέπεται κι από διάσταση ψυχολογική των ανθρώπινων χαρακτήρων.Κάποιος κερδίζει από την εκμετάλλευση του άλλου,είτε ο εκμεταλλευόμενος το καταλαβαίνει ή όχι.

Η εκμηχάνιση της Λογοτεχνίας μέσω ίντερνετ,είναι ένα ακόμη μέσο που με τον τρόπο που ελέγχεται από κάποιους και χρησιμοποιείται ευρέως,δείχνει οτι παρουσιάζει νέες ευκαιρίες μα δίνει εντούτις και νέες ευκαιρίες επίσης να κλιμακωθεί η εκμετάλλευση αλλά και να οξυνθούνε τα κοινωνικά χάσματα όπως ψυχολογικά κι άλλα.

nikos surros3Νομίζω ότι η άνευ όρων παράδοση σε συμφέροντα δίχως ηθικά κριτήρια,με όρους”ελεύθερης”αγοράς κι από μηχανισμούς που πολύ έντονα κρύβουνε την εκμετάλλευση η οποία όλο κι ανεβαίνει,είναι η μάστιγα και της έντυπης Λογοτεχνίας.Εχθροί της ποίησης πάντοτε υπήρχαν κι υπάρχουν.Δεν αλλάζει αυτό.Είναι όσοι προτιμούν το ψέμα,αποφεύγουν την στυγνή αλήθεια κι ας είναι αλήθεια,κι εργαλειοποιούνε τις κινήσεις της ως προς μιά κατεύθυνση με βάση την ανισορροπία,ψυχική και κοινωνική των ανθρώπων.

Οι εχθροί της ποίησης κινούνται μεθοδικά,φανερά ή τεχνηέντως,φωτίζοντας ή συσκοτίζοντας την αλήθεια όπως τους βολεύει.

Σε σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα της εποχής μας,το ”παρών”σου συνεχές και υπό αληθινή ευαισθησία περικλειόμενο. Δεν θα ξεχαστούν οι προσπάθειες συμπαράστασης σου στους πρόσφυγες μέσω του φιλειρηνικού κινήματος,με το μάζεμα-μοίρασμα υλικής βοήθειας.

Η ποίηση μπορεί και πρέπει να συμβάλλει στις μέρες μας στην συνειδητοποίηση του ανθρώπου για την λύση τέτοιων ζητημάτων;

Πρέπει να το κάνει.Το εύρος της επιρροής της βέβαια στην ανθρώπινη συνειδητοποίηση μάλλον είναι περιορισμένο σήμερα.Οι αξίες του ανθρωπισμού που κατά κανόνα εκφράζει η ποίηση,συμβάλλουν στον αλληλοσεβασμό μεταξύ των ανθρώπων.Αυτοί που σκοπό έχουν την διάσπαση αυτού του αλληλοσεβασμού και της ενότητας,για οικονομικούς προφανώς λόγους,έχουν συμφέρον απ’το να καταπολεμηθεί αυτού του είδους η ποίηση.Όμως δεν το κάνουν ανοιχτά κι αλλάζουν πολιτιστικό

προσανατολισμό στον κόσμο διαμορφώνοντας τα δικά τους πολιτιστικά κριτήρια.

Στην ποίηση σου ποια είναι η κυρίαρχη ως τώρα θεματική;

Ότι έχει να κάνει με τον εν γένει στοχασμό πχ φιλοσοφικά προβλήματα κι όχι τόσο η φαντασία κι ο λυρισμός.Ωστόσω όλα μου αρέσουν,δεν αποκλείω καθόλου την έμπνευση-ενόραση και το συναίσθημα όμως το ανισόρροπο τυφλό ένστικτο δεν μου αρέσει.

Η κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά των περισσότερων λογοτεχνών από τι χαρακτηριστικά διέπεται κατά την γνώμη σου σήμερα;

Από την χαλάρωση των κοινωνικών και ηθικών κριτηρίων,από το αυτολιβάνισμα,από ματαιοδοξία που ξεπερνά την φιλοδοξία.Από μιά αρκετή απάθεια και παγωμάρα στον πολιτιστικό τομέα.Νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο το έργο του σύγχρονου λογοτέχνη,αν θέλει να κρατιέται ακέραιος,ηθικός με αξίες ανθρωπιστικές,πέρα απ’όποιες λογικές του κέρδους.

Η συναναστροφή σου με ομάδες ή μεμονωμένα άτομα στο χώρο της Λογοτεχνίας,τι αίσθηση σου δίνει και πως κρίνεις όλη την κίνηση γύρω απ’το χώρο της;

Νομίζω ότι υπάρχει ένα μούδιασμα μπροστά σε ασφαλώς πανίσχυρους μηχανισμούς διαμόρφωσης του λογοτεχνικού περιβάλλοντος.Ωστόσω γίνονται αρκετές προσπάθειες κοινωνικοποίησης του φαινομένου και των μηνυμάτων της Λογοτεχνίας,κάτι που δεν είναι κι εύκολο να γίνει.

Πως εξηγείς ότι στην περιοχή που γεννήθηκες και ζεις,στην Νέα Ιωνία Αττικής, υπάρχουν αρκετοί λογοτέχνες;

Οι άνθρωποι της Νέας Ιωνίας κατάγονται από Μικρασιάτικους τόπους αναπτυγμένους πολιτιστικά και μερικώς οικονομικά.Την περίοδο 1919-1922 βασανίστηκαν ιδιαίτερα όπως ασφαλώς και τα κατοπινά χρόνια στην Ελλάδα μα είχαν ήδη κάποια μορφωτικά-πολιτισμικά εφόδια τα οποία τους βοήθησαν να υπερνικήσουν τα βιωμένα βαθιά τους προβλήματα.Εδώ όμως αυτό που θέλω να τονίσω είναι πως πρέπει κι οι σύγχρονοι Νεοϊωνιώτες να’μαστε ταπεινοί,να θυμόμαστε πως οι παππούδες και πατεράδες υπήρξανε πρόσφυγες και να μην παρασυρόμαστε απ’την έντονη εμπορευματοποίηση των πάντων.

Η σημερινή μας κοινωνία,τι ποίημα είναι κι υπό ποιο μετρικό πόδα;’Ιαμβος,σονέτο,τι ακριβώς;

Ότι ποίημα και να είναι,είναι ακανόνιστο,απείθαρχο,κάτι πιο άναρχο κι από ελευθέρου στίχου ποίημα.

Ποια τα επόμενα λογοτεχνικά σου σχέδια;

Να γράψω και να δώσω,ν’αφήσω κάτι,πάντα όμως με την σκέψη και θέληση αυτό να γίνεται και με κάποια ταπεινότητα,που μ’αρέσει να την θεωρώ ως έναν απ’τους σκοπούς ζωής του λογοτέχνη και γενικά του κάθε καλλιτέχνη.

***

Ο Νικόλαος Σύρρος (κατά κόσμον Νίκος Κοσκινάς), γεννήθηκε το 1979 στην Νέα Ιωνία Αττικής όπου και κατοικεί. Σπούδασε στο τμήμα Δημόσιας Διοίκησης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στο τμήμα Επισκεπτών Υγείας στα ΤΕΙ Αθήνας.Έχει εκδόσει μέχρι τώρα 38 ποιητικές συλλογές,στην πλειοψηφία τους αυτοεκδόσεις.

”Άρνησις” (Οδός Πανός-2004), ”Ανάπαιστοι ” (Αθήνα-2008).

”Ανάπαιστοι Β” (Αθήνα 2010), ”Πάτρια κι Επήλυτα”(Αθήνα-2011).

Αζκαποτζάλκο”, ”Τρόπαια και θρίαμβοι”,”Εσπέριες Αρμονίες”(Αθήνα-2012).

”Δειλινά”, ”Λάβαρα”, ”Είδωλα”, ”Αμφιμετρία”(Αθήνα-2013).

”Μεγαλυνάριο”,”Δίπτυχο”, ”Καινοφάνεια”, (Αθήνα-2014).

”Ασματολόγιο”, ”Στιχοδρόμιο”, ”Ηγεμονική” (Εντύποις-2015).

”Εφεσική Γραφή”,”Ονειροσκόπιο”,”Μεθυσμένες Μέρες”, ”Βραδυάζει”, ”Φιλόγραφα” ,

”Νυχτέρι” (Αθήνα-2016).

”Λόγια της Παρασκευής”, ”Μυστική Φωνή”, ”Οι Ώρες και οι Χάριτες”, ”Κλήση στις τρείς Μοίρες”, ”Το Βιβλίο των Μουσών”, ” Στεφάνι από Νύμφες”, ”Μεταθανάτιος Δείπνος”,Οράται Παλλλιάτα”, ”Γαλήνη Σεμέλης”, ”Επιστροφή στα Ελαφηβόλια” (Αθήνα-2018).

“Στην Οδό των Ωδών”, ”Γλαφύρια με Καλλιρόηση”, ”Λειμώνες για Ποιήματα”, ”Το Τέταρτο του Αιώνος” (Βιβλιοεπιλογή-2019).

_______________________________________________________________________________

xristos dimoulas

Χρήστος Δημούλας: Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες κι Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο καθώς και Δημοσιογραφία στο Επαγγελματικό Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Συνδημιουργός του Φωτογραφικού Εργαστηρίου ”Φώτο-Προλετάριοι”. Έχει εκδώσει 3 ποιητικές συλλογές.”Με λάδι του παρόντος ανάβουν του μέλλοντος καντήλια”(2013),”Ο ι λαϊκατζήδες”(2014) και”Γιώργος Φαρσακίδης,ο ζωγράφος του Λαού”(2015).