Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

«Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς»: Πέτρος Σκυθιώτης

 Ο Χρή­στος Δημού­λας, μίλη­σε με τον Πέτρο Σκυ­θιώ­τη, στη στή­λη του Ατέ­χνως για νέους δημιουρ­γούς, «Άδο­λες συνε­ντεύ­ξεις σε δόλιους καιρούς».

Γεν­νή­θη­κε το 1992 στην Λάρισα.Δάσκαλος.Υποψήφιος Διδά­κτο­ρας στο Τμή­μα Δημο­τι­κής Εκπαί­δευ­σης στο Πανε­πι­στή­μιο Δυτι­κής Μακε­δο­νί­ας στην Φλώρινα.Έχει εκδώ­σει στις εκδό­σεις Θράκα”τις ποι­η­τι­κές συλ­λο­γές :”Συν­θή­κη ισορ­ρο­πί­ας” το 2014 και το 2018 τις”Ακαδημαϊκές σημειώ­σεις του Ίαν Μάρκετζις”.

Το 2015 συμ­με­τεί­χε στο 2ο Φεστι­βάλ Νέων Λογο­τε­χνών στο πλαί­σιο της 12ης ΔΕΒΘ&στην ανθολογία”News Voices of Greece ” που εκδό­θη­κε απ’το Ελλη­νι­κό ίδρυ­μα Πολιτισμού&η οποία παρου­σιά­στη­κε στην διε­θνή Έκθε­ση Βιβλί­ου της Φρανκφούρτης.

***

– Πέτρο πριν από και­ρό έλε­γες πως η γρα­φή είναι όπλο γι’αυτούς πού ξέρουν να διαβάζουν.Ξέρει όμως να στο­χεύ­ει καλά ο σημε­ρι­νός λογο­τέ­χνης με το όπλο της γρα­φής του;

Ο «σημε­ρι­νός λογο­τέ­χνης» είναι κάτι το πολύ γενικό.Υπάρχει μια ισχυ­ρή τάση,που έχει ή αρχί­ζει να έχει όλο και περισ­σό­τε­ρο κοι­νω­νι­κή στόχευση.Σε συν­δυα­σμό με την ποιό­τη­τα της γραφής,αυτό είναι πολύ αισιό­δο­ξο γι’ αυτά που θα δια­βά­σου­με τα επό­με­να χρόνια.Το θέμα όμως δεν είναι εκεί.Γιατί και να ξέρει να στο­χεύ­ει ο «σημε­ρι­νός λογοτέχνης»,ποιος θα βρε­θεί να τον ακούσει,ποιος θα πάρει το βιβλίο του να το διαβάσει;Οι αριθ­μοί είναι αμείλικτοι.Η λογο­τε­χνία – ποί­η­ση σήμε­ρα είναι η μορ­φή τέχνης που έχει την μικρό­τε­ρη επιρροή.Σε κλί­μα­κα κοινωνίας,δεν ενδια­φέ­ρει παρά ελά­χι­στους οι οποί­οι κινού­νται στον χώρο έχο­ντας κι οι ίδιοι συνή­θως κάποια απα­σχό­λη­ση σ’ αυτόν.Γιατί, ειδι­κά η ποίηση,όσο κι αν μας αρέσει,όσο κι αν δέχε­ται στή­ρι­ξη από φορείς, την εκπαί­δευ­ση κ.λπ.,παραμένει μια μορ­φή τέχνης σε σχε­τι­κά στε­νό κύκλο κι οπωσ­δή­πο­τε εκτός αγο­ράς αν τη συγκρί­νου­με με άλλες.Λόγω του ότι παρα­μέ­νει εκτός μαζι­κής εμπο­ρι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης δια­θέ­τει πολύ μεγά­λα περι­θώ­ρια ελευ­θε­ρί­ας και πει­ρα­μα­τι­σμών σε μορ­φή και περιε­χό­με­νο, κάτι το οποίο πρέ­πει να αξιοποιείται.Για ν’ απα­ντή­σω στην ερώτηση,όσοι πιστοί παλεύ­ουν με σφεντόνες.

– Είναι πολ­λά στις μέρες μας ”τα σκο­τω­μέ­να παι­διά που χωρίς πολ­λά-πολ­λά σιδε­ρώ­νο­νται από την μάνα τους κι ετοι­μά­ζο­νται για τον δεί­πνο” ή μειώ­νο­νται σιγά-σιγά;

Αν η «μάνα» εδώ συμ­βο­λί­ζει το καπι­τα­λι­στι­κό σύστη­μα μέσα στο οποίο κάποιος γεν­νιέ­ται και μεγα­λώ­νο­ντας μαθαί­νει να το απο­δέ­χε­ται και να το υπερασπίζεται,νομίζω ότι πολ­λά πολ­λά «παι­διά» ετοι­μά­ζο­νται να γίνουν πρό­θυ­μα για αυτό το δεί­πνο των ιμπε­ρια­λι­στών πριν βαρέ­σει ορι­στι­κά μεσά­νυ­χτα για την ανθρω­πό­τη­τα. Ήδη αυτή η δεκα­ε­τία της κρί­σης το έδει­ξε και έπο­νται ακό­μα χειρότερα.Σ’ εμάς απο­μέ­νει ν’ αντι­στρα­φεί, όμως,αυτό το «χωρίς πολ­λά πολ­λά» που λέει ο στίχος.Γιατί τα «παι­διά» είμα­στε εμείς και δεν είμα­στε πλέ­ον παιδιά.Μεγαλώσαμε και γνω­ρί­ζου­με πως μπο­ρού­με να πάρου­με τις ζωές μας στα χέρια μας. Θα το δεί­ξει το κοντι­νό μας μέλλον.Πόσο πρό­θυ­μα και χωρίς αντιρ­ρή­σεις θα χει­ρα­γω­γη­θεί αυτή η πορεία από το παι­δι­κό δωμά­τιο προς το οικο­γε­νεια­κό τραπέζι.

– Είσαι δάσκα­λος. Η λογο­τε­χνία στις σχο­λι­κές αίθου­σες προ­ο­δεύ­ει τους μαθη­τές μας;

Η διδα­σκα­λία της λογο­τε­χνί­ας στο σχο­λείο μπο­ρεί να συμ­βάλ­λει στην ενσυ­ναί­σθη­ση του μαθητή.Να δώσει την αφορ­μή να συζη­τή­σει για θέμα­τα που συμπυ­κνώ­νο­νται σε λογο­τε­χνι­κούς ήρω­ες, σε ποι­ή­μα­τα, σε στίχους.Το έναυ­σμα να εκφρα­στεί κι ο ίδιος με πρω­τό­τυ­πη σκέ­ψη γρα­πτά ή προ­φο­ρι­κά. Να ενθαρ­ρυν­θεί η δημιουρ­γι­κό­τη­τα κι η φαντα­σία του στο πεδίο του λόγου. Ανά­λο­γα, βέβαια, και με τα περιε­χό­με­να αυτής της λογο­τε­χνί­ας και του ανα­λυ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος, ανά­λο­γα και με τον διδα­κτι­κό χει­ρι­σμό του δασκά­λου. Όμως, όλα αυτά φοβά­μαι πως μπο­ρούν να συμ­βούν μόνο σε τάξεις που απέ­χουν αρκε­τά χρο­νι­κά από τις πανελ­λή­νιες και άρα υπάρ­χει το όποιο «περι­θώ­ριο». Για­τί η λογο­τε­χνία ως εξε­τα­ζό­με­νο στις πανελ­λή­νιες μάθη­μα αντι­με­τω­πί­ζε­ται με απο­στή­θι­ση. Από την άλλη, αν δεν ήταν εξε­τα­ζό­με­νο μάθη­μα, δεν θα της έδι­νε και κανείς σημασία.

– Η Φλώ­ρι­να στην οποία εργά­ζε­σαι τι έχει να δεί­ξει από καλ­λι­τε­χνι­κής πλευράς;

Απο­κα­λεί­ται ως η «πόλη των καλ­λι­τε­χνών» λόγω μεγά­λης καλ­λι­τε­χνι­κής παρά­δο­σης αλλά δυστυ­χώς απέ­χει αρκε­τά βήμα­τα απ’ το να δικαιο­λο­γεί αυτόν τον τίτλο στη σημε­ρι­νή καθη­με­ρι­νό­τη­τά της.Είναι κρί­μα για­τί σε μια πόλη με λίγο πλη­θυ­σμό, υπάρ­χει τόσο πολύ ανα­ξιο­ποί­η­το καλ­λι­τε­χνι­κό δυνα­μι­κό (πέρα από μεμο­νω­μέ­νους καλ­λι­τέ­χνες υπάρ­χουν η σχο­λή Καλών Τεχνών, τα εργα­στή­ρια δημιουρ­γι­κής γρα­φής και το αντί­στοι­χο Π.Μ.Σ., οι φωτο­γρα­φι­κές, κινη­μα­το­γρα­φι­κές, θεα­τρι­κές κ.λπ. ομά­δες), το οποίο αν ενθαρ­ρυ­νό­ταν να είναι ενερ­γό σε εκδη­λώ­σεις και να παρου­σιά­ζει συχνά δου­λειές του, τότε θα έδι­νε άλλο χρώ­μα στην πόλη.Από κει και πέρα θα γινό­ταν κύκλος ανα­τρο­φο­δό­τη­σης, συνή­θεια στην καθη­με­ρι­νή πρα­κτι­κή και θα πήγαι­νε ντό­μι­νο. Η συνο­μι­λία και συνερ­γα­σία μετα­ξύ των δια­φό­ρων τεχνών στην ίδια μικρή πόλη και η συχνή πολι­τι­στι­κή κίνη­ση θα ενθάρ­ρυ­νε ακό­μα περισ­σό­τε­ρο κοι­νό και δημιουρ­γούς να γίνουν μέρος αυτής της καθημερινότητας.Τα εμπό­δια είναι πως από τη μία κυριαρ­χεί στους φοι­τη­τές (σε όσους δια­μέ­νουν στη Φλώ­ρι­να για­τί μειώ­νο­νται) η λογι­κή του περα­στι­κού, ενώ από την άλλη οι φορείς της πόλης έχουν επι­δεί­ξει σ’ αυτό το θέμα αδρά­νεια, ίσως για­τί το όλο εγχεί­ρη­μα δεν μπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί του­ρι­στι­κά. Παρ’ όλα αυτά, μια ομά­δα καλ­λι­τε­χνών θέλου­με να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, βρι­σκό­μα­στε σε διερ­γα­σί­ες και αισιο­δο­ξού­με συγκρα­τη­μέ­να βέβαια για το κοντι­νό μέλλον.

– Είσαι γεν­νη­μέ­νος στην Λάρισα.Πως κι έχει ανα­πτυ­χθεί έτσι τα τελευ­ταία χρό­νια η ποι­η­τι­κή πλευ­ρά της με τα φεστι­βάλ ποί­η­σης και αρκε­τές άλλες ανά­λο­γες κινήσεις;

Ανα­φέ­ρε­σαι στο Παν­θεσ­σα­λι­κό Φεστι­βάλ Ποί­η­σης που εδώ και μερι­κά χρό­νια έχει γίνει θεσμός για την Λάρι­σα. Το καλό είναι πως δεν παρα­μέ­νει στά­σι­μο. Κάθε χρό­νο ανα­πτύσ­σε­ται και γίνε­ται καλύ­τε­ρο με περισ­σό­τε­ρες μέρες, εκδη­λώ­σεις και δρώ­με­να, περισ­σό­τε­ρο ενδια­φέ­ρον και κοινό,ποιητές από την Θεσ­σα­λία και όλη την Ελλάδα,ενώ τα τελευ­ταία χρό­νια συμ­με­τέ­χουν σ’ αυτό και ξένοι ποιητές.Η ευτυ­χής αφε­τη­ρία όλης αυτής της κίνη­σης ήταν να υπάρ­ξει στη Λάρι­σα μια νέα φουρ­νιά ποι­η­τών που σε συνο­μι­λία με τους παλιό­τε­ρους έφτια­ξαν την μαγιά για ένα πολύ δυνα­μι­κό νέο ξεκί­νη­μα αυτή τη δεκα­ε­τία στο χώρο της ποί­η­σης, των εκδό­σε­ων, των λογο­τε­χνι­κών περιο­δι­κών, των εκδη­λώ­σε­ων κ.λπ. Το Φεστι­βάλ προ­χώ­ρη­σε παράλ­λη­λα με την πορεία όσμω­σης και ανά­πτυ­ξης αυτής της φουρ­νιάς Είναι μια πολύ ευτυ­χής συγκυ­ρία και για μένα να συνυ­πάρ­χω σ’ αυτό το περιβάλλον.

– Τι έχεις να πείς για την εμπει­ρία σου να απο­τε­λέ­σει για σένα ποι­η­τι­κό αντι­κεί­με­νο η εργα­σία φωτο­γρα­φι­κού εργαστηρίου;

Ανα­φέ­ρε­σαι στην «Παρά­στα­ση Δύο Διαστάσεων».Αντικείμενο της δικής μου ποι­η­τι­κής εργα­σί­ας ήταν οι φωτο­γρα­φί­ες του εργα­στη­ρί­ου του Πάνου Κεφα­λά. Δηλαδή,πρώτα υπήρ­ξαν οι φωτο­γρα­φί­ες και με αφορ­μή αυτές έπρε­πε να γρά­ψω κάτι μικρό ποι­η­τι­κό για την καθεμία.Μια νοη­μα­το­δό­τη­ση και σημα­σιο­δό­τη­ση της εικό­νας μέσω του ποι­η­τι­κού μου λόγου.Κι αυτή η εμπει­ρία μου μπο­ρώ να πω ότι ήταν πολύ δημιουρ­γι­κή κι ενδιαφέρουσα.Αρκετά δια­φο­ρε­τι­κή από το να γρά­φεις πρω­ταρ­χι­κά εσύ.Γιατί σε αυτή την συν­θή­κη ο ποι­η­τι­κός σου λόγος κάθε φορά καθο­ρί­ζε­ται από την πρώ­τη ύλη του περιε­χο­μέ­νου της φωτο­γρα­φί­ας και καλεί­ται να συνο­μι­λή­σει με αυτήν.Είναι μια δια­δι­κα­σία ανά­λο­γη με το να γρά­φεις στί­χους πάνω σε ήδη έτοι­μη μουσική.Καλείσαι δηλα­δή να μπεις στη λογι­κή και το σύμπαν του άλλου έργου τέχνης (μου­σι­κή, φωτο­γρα­φία) και να το δια­θλά­σεις στη δική σου τέχνη με τρό­πο που να βγαί­νει κάτι το ενιαίο ως απο­τέ­λε­σμα. Έτσι προ­έ­κυ­ψε αυτή η όμορ­φη συνεργασία,η «Παρά­στα­ση Δύο Δια­στά­σε­ων» όπως την ονομάσαμε,η οποία παρου­σιά­στη­κε στην Φλώ­ρι­να το καλο­καί­ρι του 2014 και έκτο­τε δημο­σιεύ­τη­κε μόνο ένα πολύ μικρό της μέρος. Υπάρ­χει σοβα­ρή πιθα­νό­τη­τα να παρου­σια­στεί φέτος ξανά, στην Κοζά­νη αυτή τη φορά, και έπει­τα να δημο­σιευ­τεί ολόκληρη.

– Έχεις επι­δεί­ξει κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία και πολι­τι­κή συνεί­δη­ση στα γρα­πτά σου αλλά και μέσω υπο­γρα­φών ενά­ντια σε διά­φο­ρες κοι­νω­νι­κές αδι­κί­ες όπως η ακό­μη μεγα­λύ­τε­ρη επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ στην χώρα μας που δημιουρ­γεί περαι­τέ­ρω κιν­δύ­νους πολε­μι­κής μας εμπλοκής.Οι λογο­τέ­χνες έχουν λόγο να στέ­κο­νται δίπλα στην πάλη για την επί­λυ­ση κοι­νω­νι­κών προβλημάτων;

Και βέβαια έχουν λόγο και πρέ­πει να κάνουν τέτοιες ενέρ­γειες, κατά τη γνώ­μη μου, και να μην περιο­ρί­ζο­νται και παρα­μέ­νουν σε έναν κού­φιο γενι­κό κι αόρι­στο ανθρω­πι­σμό, κάτι το οποίο συνη­θί­ζε­ται. Ο ανθρω­πι­σμός, τον οποί­ον κάθε καλ­λι­τέ­χνης εκφρά­ζει ως δημιουρ­γι­κό ον σε κάποιον βαθ­μό, στις μέρες μας μπο­ρεί να εκφρα­στεί και με τέτοιους συγκε­κρι­μέ­νους τρό­πους. Όπως το να στε­κό­μα­στε δίπλα στα προ­βλή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας, να είμα­στε αντί­θε­τοι στον εθνι­κι­σμό, τον ρατσι­σμό, τον φασι­σμό, τον πόλε­μο, την κοι­νω­νι­κή ανέ­χεια και εξα­θλί­ω­ση και το σύστη­μα που τους γεν­νά­ει. Η τέχνη μας και η στά­ση μας να φωτί­ζει την προ­ο­πτι­κή ενο­ποί­η­σης της ανθρω­πό­τη­τας και να στέ­κε­ται κρι­τι­κά απέ­να­ντι στην κυρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία που ενο­χο­ποιεί τα άτο­μα. Αυτή είναι και μια κατεύ­θυν­ση κοι­νω­νι­κής γεί­ω­σης της ποί­η­σης στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των και­ρών μας και των καλ­λι­τε­χνών – ποι­η­τών που υφί­στα­νται τα κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα ως μέλη της κοι­νω­νί­ας και δεν υπε­ρί­πτα­νται ιδε­α­λι­στι­κά και αλα­ζο­νι­κά πάνω απ’ αυτήν.

– Ως τώρα “τι άφη­σες και τι κέρδισες,τι ξέμει­νε στο υπό­λοι­πο απ’την βίαιη αφαί­ρε­ση και τι χάθη­κε για να μην σε πάρει ο ύπνος’’ Πέτρο;

Υπαρ­ξι­στι­κοί στίχοι,κατά βάση,της συλ­λο­γής του 2014.Υπάρχουν στιγ­μές που γυρ­νά­με στο παρελ­θόν νοη­μα­το­δο­τώ­ντας τα γεγο­νό­τα με τα μάτια του παρό­ντος, κάνου­με απο­λο­γι­σμό και αυτο­κρι­τι­κή για να ξανα­βρού­με και να ξανα­ο­ρί­σου­με την θέση του εαυ­τού μας στον χάρ­τη του παρό­ντος. Είναι μια δύσκο­λη ψυχο­λο­γι­κά δια­δι­κα­σία και κάθε φορά που γίνε­ται λογί­ζε­ται ως μια πολύ βίαιη αφαί­ρε­ση, μια πολύ βίαιη άρνη­ση σε όρους δια­λε­κτι­κής. Υπο­βαθ­μί­ζο­νται πολ­λά πράγ­μα­τα που θεω­ρού­σα­με ίσως σημα­ντι­κά, ανα­δει­κνύ­ο­νται ως σημα­ντι­κά άλλα που πλέ­ον χάθη­καν, ενώ μερι­κά παρα­μέ­νουν και ανα­ση­μα­σιο­δο­τού­νται σε μια «άρνη­ση της άρνη­σης» της σσχέ­σης του ατό­μου με το παρελ­θόν του.Αν δεν γίνει αυτή η δια­δι­κα­σία, «σε παίρ­νει ο ύπνος», υπό την έννοια του εγκλω­βι­σμού σε μια πορεία άνευ νοή­μα­τος, άνευ ανά­πτυ­ξης, κινή­τρων, στο­χων και κατεύθυνσης.Η ίδια ιδέα νομί­ζω εκφρά­ζε­ται πιο δηκτι­κά σε κάποιους νέους στί­χους μου: ”Η πρω­ι­νή προ­σευ­χή είναι η γλώσ­σα της δια­φή­μι­σης. Η βρα­δι­νή η γλώσ­σα της AGB. Το ποσο­στό πηγαί­νει γι’ αύριο και σωρευ­τι­κά πηγαί­νει πάντα για δημοψήφισμα.”

– Για­τί υπο­στη­ρί­ζεις ότι οι κόκ­κοι άμμου ακό­μη κι αν μετα­τρα­πούν σ’ανθρώπους η έρη­μος θα παρα­μεί­νει έρημος;

Στί­χοι μου σε μικρή ηλι­κία από την «Συν­θή­κη Ισορ­ρο­πί­ας» πάλι.Εκφράζουν νομί­ζω σκέ­ψεις από την πρώ­τη μου εμπει­ρία δια­μο­νής για αρκε­τό χρο­νι­κό διά­στη­μα στην Αθήνα.Η σύγ­χρο­νη μητρο­πο­λι­τι­κή μεγα­λού­πο­λη μοιά­ζει με άγνω­στη ατέ­λειω­τη έρη­μο για το άτο­μο που θέλει να επικοινωνήσει,να μοι­ρα­στεί και να συνυ­πάρ­ξει, ενώ οι κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις προ­βάλ­λουν στην σύγ­χρο­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τά της ως εχθρι­κές, παρο­δι­κές στη βάση συμ­φε­ρό­ντων και αντα­γω­νι­στι­κής συνερ­γα­σί­ας. Έρη­μος για το άτο­μο είναι να μην δημιουρ­γεί και να μην είναι ανοι­χτό σε κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις παρα­μέ­νο­ντας σε μια αντι­κοι­νω­νι­κή αντα­γω­νι­στι­κή εγω­κε­ντρι­κό­τη­τα (άτο­μο ενα­ντί­ον κοι­νω­νί­ας)· έρη­μο όμως βρί­σκει και προ­σπα­θώ­ντας να συνυ­πάρ­ξει σε μια πολυ­πλη­θή κοι­νω­νία που είναι απλώς άθροι­σμα άγνω­στων αντα­γω­νι­στι­κών μετα­ξύ τους ατό­μων και συνε­πώς εχθρι­κή και αυτο­α­να­φο­ρι­κή (άτο­μο ενα­ντί­ον ατό­μων). Νομί­ζω πως μέσα στην ποι­η­τι­κή υπερ­βο­λή του, ο στί­χος στέ­κει εν πολ­λοίς και σήμε­ρα. Αστειευό­με­νος θα ‘λεγα πως γι’ αυτό και ποτέ δεν επι­δί­ω­ξα να μεί­νω στην Αθή­να, πως ίσως να μην μου ταιριάζει.

– Μας έδει­ξες την “συν­θή­κη ισορ­ρο­πί­ας” σου και τις “ακα­δη­μαϊ­κές σημειώ­σεις του ‘Ιαν Μάρκεζιτς”.Τι άλλο έπε­ται να μας δεί­ξεις τώρα;

Πραγ­μα­τι­κά, δεν ξέρω. Η πρώ­τη συλ­λο­γή ήρθε ως μάζε­μα των καλύ­τε­ρων, όπως έκρι­να τότε, ποι­η­μά­των μέχρι εκεί­νη τη χρο­νι­κή στιγ­μή, ενώ η δεύ­τε­ρη ήταν σύν­θε­ση και είχε εξ αρχής σαφή ιδέα και κατεύ­θυν­ση γύρω από την οποία χτί­στη­κε κι ανα­πτύ­χθη­κε. Τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες. Δεν ξέρω σε ποια δια­δι­κα­σία θα κλί­νω αυτή την φορά. Μετά τις «ακα­δη­μαϊ­κές σημειώ­σεις» που ήταν σε στυλ πεζο­ποι­η­μά­των κι εκδό­θη­καν το 2018 έχω γρά­ψει ποι­ή­μα­τα με δια­φο­ρε­τι­κή μορ­φή, θεμα­τι­κή και κατεύθυνση.Σαν πυρή­νες και προ­οί­μια, ίσως, ιδε­ών που μένει να ανα­πτυ­χθούν στο μέλλον.Μπορεί και να μην ανα­πτυ­χθούν ποτέ και να μαζευ­τούν απλώς σε μια ενιαία συλλογή.Τελευταία ξανα­γρά­φω και στί­χους με προ­ο­πτι­κή να γίνουν τρα­γού­δια, κάτι το οποίο θα με ενδιέ­φε­ρε πάρα πολύ αυτή τη στιγ­μή. Το μέλ­λον θα δεί­ξει πού θα κάτσει τελι­κά η μπίλια.

Να είσαι καλά,να δημιουργείς.Ποίηση&κοινωνικά προ­ο­δευ­τι­κούς μαθητές.Σ’ευχαριστώ Πέτρο για την συνέντευξη!

_______________________________________________________________________________

xristos dimoulas

Χρήστος Δημούλας: Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες κι Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο καθώς και Δημοσιογραφία στο Επαγγελματικό Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Συνδημιουργός του Φωτογραφικού Εργαστηρίου ”Φώτο-Προλετάριοι”. Έχει εκδώσει 3 ποιητικές συλλογές.”Με λάδι του παρόντος ανάβουν του μέλλοντος καντήλια”(2013),”Ο ι λαϊκατζήδες”(2014) και”Γιώργος Φαρσακίδης,ο ζωγράφος του Λαού”(2015).
Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο