Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ένα στυλό 30 λεπτών μπορεί να κοστίζει 70€;

Τις τελευταίες μέρες είδε το φως της δημοσιότητας έρευνα του ΑΠΘ με θέμα -τουλάχιστον έτσι την παρουσίασαν «πόσο κοστίζει σε χρόνο και χρήμα η γραφειοκρατία» με πανομοιότυπο τίτλο «αποκλειστικότητας» των ηλεκτρονικών ΜΜΕ «Πώς ένα στυλό 30 λεπτών φτάνει να κοστίζει 70 ευρώ» και τον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυρ. Πιερρακάκη, να «ανακαλύπτει την Αμερική» δηλώνοντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ «η εικόνα αυτή δεν μας τιμά ως κράτος» (sic!!) και υποσχόμενος -όπως όλοι οι προκάτοχοί του «απλοποίηση των διαδικασιών»…

Η «ιστορία» έχει ως εξής: σύμφωνα με ανακοίνωση του ΑΠΘ το Εργαστήριο Οικονομικής Ανάλυσης και Πολιτικής του Τμήματος Οικονομικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης χαρτογράφησε -για το δημόσιο, τη «διαδρομή των δαπανών» από τη στιγμή που θα υποβληθεί ένα αίτημα πίστωσης, μέχρι την πληρωμή του δικαιούχου και υπολόγισε το διαχειριστικό κόστος των παραγγελιών συχνής χρήσης.
Πρόκειται για την επικαιροποίηση -με στοιχεία έως τον Αυγ-2018- της αναφοράς του έργου υπό τον τίτλο «Μίδας», το οποίο υλοποιήθηκε το 2014 και χρηματοδοτήθηκε από το ΕΣΠΑ και εθνικού πόρους.
«Μετρήθηκε» δηλ. σε χρόνο και χρήμα η «γραφειοκρατία του δημόσιου λογιστικού» για τον έλεγχο των δαπανών του (αστικού) κράτους.
Και ανέφερε σαν παράδειγμα το πώς ένα στυλό αξίας τριάντα λεπτών μπορεί να φτάσει να κοστίζει 70€ «με αυστηρή προσήλωση στο γράμμα του νόμου και με απόλυτη διαφάνεια των διαδικασιών»

La muerte de un burocrata 1966

Προτού πάμε σε μια παρουσίαση της έρευνας, χωρίς τα δημοσιογραφικά τερτίπια πολιτικής σκοπιμότητας, θα αναφερθούμε στον όρο «γραφειοκρατία» … 1. σύστημα διεκπεραίωσης των δημόσιων κυρίως υποθέσεων, στο οποίο κυριαρχούν οι περιττές ενέργειες που επιβραδύνουν την όλη διαδικασία… απρόσωπο γλωσσικό ύφος που χρησιμοποιείται κατά κανόνα από γραφειοκράτες. 2. προσήλωση στους τύπους [λόγ. γραφεί(ον) -ο- + -κρατία  γαλλ. bureaucratie (-cratie = -κρατία)]

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα…
Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ ακούσουμε τη μπάντα.
Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης
……
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία

🔺 Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για «θεριό» που τρώει τις σάρκες του και τις σάρκες μας, πολυπλόκαμο και με πολλά κεφάλια, που δεν εξολοθρεύεται εύκολα 🔻
▪️ Ο Μαρξ αναφερόμενος στην εμπειρία της Κομμούνας (μπροστά στον ελλοχεύοντα κίνδυνο δημιουργίας ενός στρώματος με ιδιαίτερα υλικά προνόμια με κίνδυνο κοινωνικοταξικής διαφοροποίησης από την εργατική τάξη), πρότεινε η αμοιβή των μελών της Κομμούνας ως τους κατώτερους υπαλλήλους να είναι αυτή του εργατικού μισθού.
▪️ Ο Λένιν ομοίως προτείνει η αμοιβή όλων των υπαλλήλων, που θα είναι όλοι τους αιρετοί σε κάθε στιγμή, να μην ξεπερνά την αμοιβή ενός καλού εργάτη. Και κριτικάρει εκείνους τους Μπολσεβίκους που στα δημοτικά συμβούλια προτείνουν την καθιέρωση υψηλών μισθών. Η θέσπιση μεγάλων μισθών σε επιστημονικό και ειδικευμένο προσωπικό του κράτους, θεωρεί ο Λένιν, ότι είναι μια προσωρινή υποχώρηση μέσα σε δύσκολες εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες.
▪️ Στο ιστορικό θεωρητικοπολιτικό του πόνημα «κράτος και επανάσταση» αναφέρει:
«Ως την ώρα που θα έλθει η «ανώτερη» φάση του κομμουνισμού, οι σοσιαλιστές απαιτούν αυστηρότατο έλεγχο από την κοινωνία και από το κράτος πάνω στο μέτρο της εργασίας και της κατανάλωσης, με τον έλεγχο των εργατών πάνω στους καπιταλιστές και να ασκείται όχι από το κράτος των γραφειοκρατών, αλλά από το κράτος των ένοπλων εργατών. Όταν το κράτος στο κυριότερο μέρος των λειτουργιών του περιοριστεί σε μια τέτοια καταγραφή και σ’ έναν τέτοιο έλεγχο από τους ίδιους τους εργάτες, τότε παύει να είναι «πολιτικό κράτος» και «οι δημόσιες λειτουργίες μετατρέπονται από πολιτικές σε απλές διαχειριστικές λειτουργίες»
▪️ Οι τοποθετήσεις του Στάλιν, δεν παρέκκλιναν -τουλάχιστον αρχικά, από τη λενινιστική λογική:
«Ενας από τους πιο σκληρούς εχθρούς της πορείας μας προς τα μπρος είναι η γραφειοκρατία. Ο εχθρός αυτός ζει μέσα σε όλες τις οργανώσεις μας και στις κομματικές και στις κομσομόλικες και στις συνδικαλιστικές και στις οικονομικές […]
Ο κομμουνιστής γραφειοκράτης είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος γραφειοκράτη. Γιατί; Γιατί καμουφλάρει τη γραφειοκρατία του με τον τίτλο του κομματικού μέλους και τέτοιους γραφειοκράτες δεν έχουμε δυστυχώς λίγους».
Επιπλέον, επιχειρώντας να δώσει ερμηνεία σε σημάδια ηθικής κατάπτωσης μέσα στο κόμμα, γράφει: «εξηγούνται με το γεγονός ότι εκεί έφτασαν το μονοπώλιο του κόμματος ως τον παραλογισμό, έπνιξαν τη φωνή της βάσης, εκμηδένισαν την εσωκομματική δημοκρατία και εγκαθίδρυσαν τη γραφειοκρατία».
Όμως γύρω στο 1952 εμφανίζεται μια διαφοροποίηση: Κατακρίνει βέβαια τα κομματικά στελέχη που κλέβουν το κολχόζνικο βιος και παραβιάζουν κατάφωρα τους σοβιετικούς νόμους αλλά σε μια καταγραφή των μισθών των κομματικών μελών, διαπιστώνεται ότι υπάρχουν μέλη που λαμβάνουν κάτω από 500 ρούβλια κι άλλα που λαμβάνουν πάνω από 2.000 ρούβλια. αναλογία 1/4, 1/5-6 ή και περισσότερο (σε συνθήκες, μάλιστα, απουσίας της ΝΕΠ) –δε μιλάει για τον προσωρινό χαρακτήρα των μισθολογικών διαφορών, αλλά για την άρση τους στην αταξική κοινωνία…
▪️ Στο 19ο Συνέδριο του κόμματος η εισήγηση του Μάλενκοφ εκτιμά ότι «δημιουργήθηκε ένας ορισμένος κίνδυνος απόσπασης των κομματικών οργανώσεων από τις μάζες και μετατροπής τους από όργανα πολιτικής καθοδήγησης, από μαχητικές και πρωτόβουλες οργανώσεις σε ιδιόμορφες διοικητικές-διευθυντικές υπηρεσίες, ανίκανες να αντιταχθούν στις κάθε λογής τοπικιστικές, στενά υπηρεσιακές και άλλες αντικρατικές τάσεις»
▪️ Για να φτάσουμε στην οπορτουνιστική στροφή που συντελέστηκε στο KKΣE το 1956 (20ο Συνέδριο) και τη μετέπειτα σταδιακή απώλεια των επαναστατικών του χαρακτηριστικών, που είχε και ως αποτέλεσμα την αντεπανάσταση στα χρόνια 1989-1991 στην ΕΣΣΔ (και στις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης).
🔹🔹 Σ’ ότι αφορά την αστική κρατική γραφειοκρατία ως έναν «ορθολογικά οργανωμένο διοικητικό μηχανισμό & αξιόπιστο – αποτελεσματικό εργαλείο της κοινωνικής οργάνωσης» αυτό δεν υφίσταται.
Και θα είναι λάθος να εμπερικλείουμε τον όρο στα στενά πλαίσια μιας «καλής ηλεκτρονικής διακυβέρνησης»: στην «προοδευμένη» Δανία η σύνταξη βγαίνει σε περίπου μια βδομάδα -10 μέρες, με το «πάτημα ενός κουμπιού», ενώ στην Ελλάδα «βράσε λάχανα», αλλά τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη (πιθανά στη χώρα μας περισσότερο…) για την κατανομή των μεγάλων έργων η γραφειοκρατία δουλεύει ρολόι…
[ Μαξ Βέμπερ ]
▪️ Γραφειοκρατία = «Ιδεατός τύπος» με ιεραρχική δομή, η οποία εξασφαλίζει την επιτήρηση των κατώτερων αξιωμάτων και τον έλεγχό τους από τα ανώτερα κλιμάκια,
Ισχύ τυπικών απρόσωπων κανόνων λειτουργίας, πράγμα που σημαίνει ότι η εξουσία των δημόσιων υπαλλήλων πηγάζει από το αξίωμά τους κι όχι από κάποιου είδους προσωποπαγούς πολιτικής δύναμης, με
Σαφή καταμερισμό αρμοδιοτήτων σύμφωνα με επαγγελματικά κριτήρια, όπως, εκπαίδευση, εξειδίκευση, διοικητική ικανότητα και
Καθορισμό των ρόλων σύμφωνα με συγκεκριμένους γραπτούς κανόνες κλπ.
🔻 Ο Βέμπερ πίστευε ότι μέσα από τη διαδικασία του «εξορθολογισμού» και των γραφειοκρατικών μορφών οργάνωσής τους, όλες οι βιομηχανικές κοινωνίες –τόσο οι καπιταλιστικές όσο και οι κομμουνιστικές, θα φτάσουν στο σημείο να μοιάζουν μεταξύ τους σα δυο σταγόνες νερό.
Η άποψη αυτή εκφράστηκε και από τη Θεωρία της Σύγκλισης (Convergence Thesis), του James Burnham κά., που απέρριψε η ίδια η ζωή επιβεβαιώνοντας την ελικοειδή πορεία της ανθρωπότητας και της ιστορίας, το «Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση» του διαλεκτικού υλισμού, της αέναης ταξικής πάλης του μαρξισμού-λενινισμού,  (που βιώθηκε με τραγικό τρόπο -σε ό,τι μας αφορά, εμάς τους κομμουνιστές με τις ανατροπές και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ κλπ. –πλην Κούβας, σοσιαλιστικές χώρες.

🔻🔻

Κλείνουμε αυτό το 1ο μέρος με ένα «εις ανάμνησιν», το Κουβανέζικο φιλμ του κατεξοχήν πολιτικοποιημένου δημιουργού , ιδρυτή του Κουβανικού Ινστιτούτου Κινηματογραφικής Τέχνης και Βιομηχανίας Tomás Gutiérrez Alea Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα, γυρισμένο τα πρώτα επαναστατικά χρόνια -1966, La muerte de un burócrata «ο θάνατος ενός γραφειοκράτη» (δικά του και το ποιητικό κοινωνικό δράμα «Μνήμες Υπανάπτυξης» του 1968 και η μπουνιουελική ταξική αλληγορία «Ο Μυστικός Δείπνος» του 1976)
Μια οξεία κοινωνική σάτιρα κάτι παραπάνω από τη σπιρτάδα των αντίστοιχων ιταλικών κωμωδιών, μια φάρσα με πολύ καυστικό χιούμορ και βαθύτατα στοχευμένη σαν πολιτικό μήνυμα, που μέσα από το μπουρλέσκ αναδύει ένα είδος αυστηρής προειδοποίησης στις σοσιαλιστικές δομές του νησιού της επανάστασης που ήταν στα πρώτα βήματα της άνδρωσής του

✔️  Θυμίζουμε την υπόθεση:
🔹 Ένας υποδειγματικός εργάτης -σταχανοβιστή θα τον ονομάζαμε, πεθαίνει στην Κούβα και στην κηδεία του που τον θυμούνται όλοι, για να τον τιμήσουν του κάνουν τη μεγάλη τιμή να τον θάψουν μαζί με το εργατικό βιβλιάριό του.
🔹 Μετά το θάνατό του, η χήρα του μπλέκει σε μια σειρά περιπέτειες και ταλαιπωρίες, προκειμένου να πάρει τη σύνταξη του νεκρού και ένας ανιψιός της θα θελήσει να τη βοηθήσει, αλλά θα μπλέξει σε μια απελπιστική και αδιέξοδη γραφειοκρατία.
🔹 Ακόμη και όταν, έπειτα από ξεκαρδιστικές περιπέτειες, καταφέρει να πάρει το πολύτιμο βιβλιαράκι στα χέρια του, θα μπλεχτεί περισσότερο στα δίχτυα μιας «δημοσιοϋπαλληλικής» τυπολατρίας, με άκρως κωμικοτραγικά αποτελέσματα.

Tomás Gutiérrez Alea La muerte de un burócrata

 

🔺🔺 ακολουθεί αύριο το 2ο μέρος 🔻🔻


Επιμέλεια  Ομάδα ¡H.lV.S!

Επικοινωνία – [ FaceBook |>1<|-|>2<| ] – Blog