Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ήρθε η ώρα για ελληνοτουρκική σύρραξη;

Γράφει ο Γιάννης Βεντούρας //

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου οι προκλήσεις της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας κλιμακώνονται διαρκώς. Παραβιάσεις εναέριου και θαλάσσιου χώρου, ανοιχτή αμφισβήτηση των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, προετοιμασία γεωτρήσεων νότια της Κρήτης, μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί. Ο κόσμος ανησυχεί και αναρωτιέται: Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Θα έχουμε και θερμά επεισόδια; Θα έχουμε πόλεμο;

Όπως γράφαμε σε σχετικό άρθρο το 2018, μια προσεκτική και επιστημονική εξέταση των δεδομένων θα μας οδηγήσει στις απαντήσεις. Ποια είναι αυτά τα δεδομένα;

«…Όλες η καπιταλιστικές χώρες καταλαμβάνουν μια θέση στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα ανάλογα με τη δύναμή τους. Αυτή καθορίζει και το κομμάτι της λείας που αρπάζει η κάθε μια για την δική της αστική τάξη. Όσο πιο ψηλά βρίσκεται στην πυραμίδα, τόσο μεγαλύτερο και το μερτικό της. Έτσι κατά διαστήματα δημιουργείται μια ισορροπία στον παγκόσμιο χάρτη των ανταγωνισμών.

Για παράδειγμα οι ΗΠΑ έχουν την ισχυρότερη οικονομία στον κόσμο, αλλά και την μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη. Λογικό λοιπόν να βρίσκονται στην κορυφή της καπιταλιστικής πυραμίδας και να νέμονται μεγαλύτερο τμήμα του παγκόσμιου πλούτου, χωρίς κανένας να σκέφτεται να την αμφισβητήσει.

Τι συμβαίνει όμως όταν κάποια κράτη ξεπερνάνε κάποια άλλα στην πυραμίδα αυτή; Όταν λόγου χάρη τώρα όπου η Κίνα ανέβηκε στην δεύτερη θέση από οικονομική άποψη και η Ρωσία στην δεύτερη θέση από στρατιωτική άποψη; Όταν κάποια κράτη υποχωρούν στην βαθμίδα αυτή, όπως τώρα η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία;

Τότε τα αναβαθμισμένα κράτη διεκδικούν μεγαλύτερο μερτικό για τους δικούς τους επιχειρηματικούς ομίλους, θέλουν ανακατανομή της πίτας και οι ισορροπίες χαλάνε. Νέες συμφωνίες γίνονται, νέοι συσχετισμοί δημιουργούνται. Όταν όμως αυτοί που υποβαθμίστηκαν αντιδρούν, τότε το λόγο τα παίρνουν τα όπλα και οι στρατοί…».

Η Τουρκία εδώ και πολλά χρόνια έχει τόσο ισχυρή οικονομία, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στις είκοσι ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη, τους γνωστούς G20. Τελευταία η οικονομία της έχει ισχυροποιηθεί ακόμα περισσότερο και υπολογίζεται να είναι περίπου στην 15η θέση της καπιταλιστικής πυραμίδας. Η ισχυρή οικονομία, τής παρέχει τις βάσεις για να αναπτύξει ισχυρό πολεμικό μηχανισμό, με τον οποίο θα διεκδικήσει καλύτερες θέσεις στην Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, για τα τούρκικα μονοπώλια. Δεν είναι τυχαίο που θέλει να αναθεωρήσει τις διεθνείς συμφωνίες και να προχωρήσει σε χάραξη νέων συνόρων.

Να σημειώσουμε ότι τα προβλήματα στην οικονομία της Τουρκίας και οι περιοδικές οικονομικές κρίσεις, δεν διαφέρουν από τα θέματα που αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιπες μεγάλες καπιταλιστικές χώρες. Ως εκ τούτου, να μην περνάει από το μυαλό ορισμένων, ότι η τούρκικη οικονομία απειλείται με κατάρρευση, περισσότερο από ότι κινδυνεύουν οι υπόλοιπες.

Εδώ και αρκετά χρόνια τα Τούρκικα μονοπώλια ασφυκτιούν μέσα στα περιορισμένα πλαίσια της τούρκικης επικράτειας και επείγονται να αποκτήσουν καινούργιο ζωτικό χώρο. Σήμερα η Τουρκία διεξάγει τρεις πολέμους, σε Ιράκ, Συρία και Λιβύη. Επίσης στηρίζει το Αζερμπαϊτζάν στις πολεμικές του προκλήσεις ενάντια στην Αρμενία. Αυτά τα κράτη έχουν υποχωρήσει στην κατάταξη της καπιταλιστικής οικονομίας, με αποτέλεσμα η Τουρκία να θέλει να αποσπάσει μέρος των αγορών τους. Τίποτα δεν κάνει τυχαία, όλα προχωράνε βήμα-βήμα βάσει σχεδίου.

Αντίστοιχα στην Ελλάδα, μετά την μακρόχρονη καπιταλιστική κρίση που ταλάνισε την οικονομία, η θέση της στην παγκόσμια κατάταξη χειροτέρεψε. Η αστική τάξη τής χώρας, βλέπει με τρόμο ότι θα πρέπει να κάνει πολλές υποχωρήσεις για να χορτάσει τις ορέξεις των τούρκικων μονοπωλίων. Για να το αποφύγει αυτό, προσπαθεί μέσω εφήμερων λυκοσυμμαχιών, με οποιονδήποτε έχει αντίθετα συμφέροντα με την Τουρκία, και παραδίδοντας ό,τι έχει απομείνει στην χώρα (λιμάνια, αεροδρόμια, υποδομές κ.λπ.) στους Αμερικάνους και Ευρωπαίους συμμάχους της, να περισώσει ό,τι μπορεί.

Επίσης τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιάστηκαν οι στρατιωτικές βάσεις και διευκολύνσεις που παραχωρήθηκαν στο ΝΑΤΟ, ενώ συμμετέχει δίχως αναστολές σε όλες τις πολεμικές ενέργειες του εγκληματικού οργανισμού στην περιοχή. Ευελπιστούν έτσι οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες, ότι θα τους βοηθήσουν οι «σύμμαχοι» στην αντιπαράθεσή τους με την τούρκικη αστική τάξη.
Φρούδες ελπίδες, αφού, στο καπιταλιστικό σύστημα το οποίο ασπάζονται και υπηρετούν, ισχύει ο νόμος του ισχυρού.

Οι συζητήσεις μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, για την εκμετάλλευση των υδρογανανθράκων του Αιγαίου και της Ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, διαρκούν πάνω από 40 χρόνια, χωρίς να μπορούν να καταλήξουν σε κοινή συμφωνία. Προσπαθούν να βρουν μια λύση, δίχως να πάρουν το λόγο τα όπλα, επειδή ο πόλεμος δεν αποτελεί την πρώτη επιλογή για κανέναν τους. Σήμερα όμως, που η διαφορά δυναμικότητας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι πολύ μεγάλη, η Τουρκία ρίχνει ανοιχτά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την απειλή του πολέμου. Και ο πόλεμος αυτός θα είναι κομμάτι των γενικότερων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή μας.

Και όπως γράφαμε στο άρθρο μας το 2018:

…Εφόσον οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν μπορούν να τα «βρουν» με τους Τούρκους, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι το Τούρκικο κράτος θα επιτεθεί στην Ελλάδα… Το ερώτημα δεν είναι «εάν θα επιτεθούν οι Τούρκοι», αλλά το «πότε θα επιτεθούν» και ο πόλεμος ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑ, αλλά ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης και των καπιταλιστικών ανταγωνισμών…

Οι λαοί της περιοχής, έχουν κάθε δικαίωμα και υποχρέωση, να ξεμπερδεύουν με το άγριο και σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, πριν τα παιδιά τους γίνουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών.