Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Αδερφοσύνη και ευγνωμοσύνη στο λαό της Κούβας ζητάει “επαρχιώτισσα δήμαρχος, Ιταλικής κοινότητας μόλις 35 χιλιάδων ψυχών”

«Προς τον Αγαπητό Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου
Καθηγητή Mario Draghi (…)
Αυτή που Σας γράφει είναι μια επαρχιώτισσα δήμαρχος της περιφέρειας, μιας κοινότητας μόλις 35 χιλιάδων ψυχών και που μπορεί μόνον να φανταστεί  τι σημαίνει να κυβερνιέται μια χώρα 60 εκατομμυρίων κατοίκων, πολύ περισσότερο σε μια τόσο δραματική στιγμή.
Ωστόσο, ως γυναίκα, ως μητέρα, ως πολίτης και, τέλος ως δήμαρχος, αισθάνομαι το καθήκον ότι πρέπει να προσθέσω ένα μικρό βάρος σε εκείνους που στηρίζονται στο πρόσωπό σας, επειδή πιστεύω ότι η χώρα μας, λίγες μέρες πριν, έχει παραβιάσει σοβαρά κώδικες πολιτισμού, όπως η ευγνωμοσύνη, η πίστη, η μνήμη, η αλληλεγγύη.
Πριν από ένα χρόνο, η Ταξιαρχία Henry Reeve, με 52 Κουβανούς γιατρούς και νοσοκόμους, ήρθε να διασώσει την πόλη μου, την Crema, τον λαό μας, το νοσοκομείο μας, που δέχθηκαν επίθεση και λύγισαν από το πρώτο πανδημικό κύμα.
Οι Κουβανοί υγειονομικοί έκαναν την εμφάνιση τους σε μια πολύ κρύα βραδιά το Μάρτιο, με κοντομάνικα πουκάμισα, παγωμένοι αλλά αξιοπρεπείς.
Είχαν διασχίσει τον Ωκεανό για να μοιραστούν μια τραγωδία που τότε φαινόταν σχεδόν χωρίς θεραπεία και οι μέρες περνούσαν σε μια ατμόσφαιρα θανάτου.
Αυτό ισχύει επίσης σήμερα, αλλά πριν από δώδεκα μήνες ο εχθρός ήταν σκοτεινός και φαινόταν παντοδύναμος, η επιστήμη δεν είχε βρει ακόμη τα αντίμετρα.
Σήμερα βλέπουμε το φως, τότε βρισκόμασταν σε μια ιστορία με αβέβαιο αποτέλεσμα.
Σε μια μόνο νύχτα, χάρη στην αλληλεγγύη των ανδρών και γυναικών της Κρέμα, τους ντύσαμε και τους εφοδιάσαμε. Από εκείνη τη στιγμή και για περισσότερους από δύο μήνες σφραγίστηκαν μέσα σε ένα νοσοκομείο, τοποθετημένο δίπλα στο νοσοκομείο μας, δίπλα-δίπλα με τους γιατρούς μας, για να παρέχουν φροντίδα και υποστήριξη στον πληθυσμό που είχε πληγεί από τον ιό, οικοδομώντας την απάντηση του στους ανθρώπους μας, που κατά τους συγκεκριμένους μήνες αποδείχθηκε καθοριστική.
Αυτό ήταν το πρώτο εμβόλιο για εμάς στην Crema!
Και μόλις μειώσαμε την πίεση στο νοσοκομείο, οι ίδιοι οι Κουβανοί φίλοι μετατράπηκαν αμέσως σε ιατρική παρέμβαση στην περιοχή. Η ιατρική στην Κούβα γίνεται από σπίτι σε σπίτι, μια διάσταση που εμείς έχουμε ελάχιστα καλλιεργήσει και οι αδυναμίες αυτής της επιλογής όλοι μας την μετρήσαμε, τη διαπιστώσαμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν διασχίζαμε εχθρικούς κι έρημους δρόμους.
Ήταν αρκετή η πρόταση του Συλλόγου Φιλίας Ιταλίας-Κούβας προς τον υπουργό Roberto Speranza [“αριστερός” υπουργός Υγείας της προηγούμενης “αριστερής” κυβέρνησης, αλλά και σήμερα υπουργός Υγείας της κυβέρνησης μαζί με τη δεξιά κι ακροδεξιά], για να σταλεί ένα αίτημα για βοήθεια και το κράτος της Κούβας, σε λίγες ημέρες, στις 21 Μαρτίου 2020, απάντησε στέλνοντας 52 υγειονομικούς στην Crema, ενώ μια άλλη κουβανική αποστολή με 39 γιατρούς έφθασε στις 13 Απριλίου στο Τορίνο, για να πραγματοποιήσουν την ίδια ανθρωπιστική αποστολή, ξαναγράφοντας τη λέξη αλληλεγγύης στη ζωή πολλών Ιταλών, διαλύοντας κάθε εμπόδιο και καταθέτοντας μια πολιτιστική και παιδαγωγική κληρονομιά, για τις κοινότητες μας και τα παιδιά μας.

Μόνον τότε καταλάβαμε ότι ο ιός είχε χάσει τη μάχη του και εξακολουθούμε να ζούμε με αυτό το παράδειγμα και γι’ αυτό φοβόμαστε λιγότερο.

Έχω πλήρη συνείδηση ότι υπάρχουν διεθνείς “ισορροπίες” και ότι υπάρχουν παραδοσιακέςατλαντικέςθέσεις κι υποχρεώσεις της Χώρας μας, αλλά όταν συναντά κανείς το ανθρωπιστικό πνεύμα των Κουβανών όπου “τοποθετήθηκαν”, που όπως ο καθένας μας φιλοδοξεί για μια καλύτερη ζωή, όταν, ξεπερνώντας ιδεολογικά τείχη, είμαστε αντιμέτωποι με ένα άλλο τμήμα της ανθρωπότητας, ικανό να κερδίσει την ευγνωμοσύνη και την αναγνώριση των Ιταλών πολιτών, καταλήγουμε να βρίσκουμε αδικαιολόγητη τη θέση που έλαβε η Χώρα μας στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, όπου συζητήθηκε ψήφισμα κατά των μονομερών οικονομικών κυρώσεων εναντίον ορισμένων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας.
Πατρίδα μας είναι η ανθρωπότητα“… με αυτά τα λόγια μας χαιρέτισαν τα Αδέλφια μας από την Κούβα όταν έφθασαν στην Crema και …
Σας ρωτώ, αγαπητέ Πρωθυπουργέ, ποια είναι η δική μας Πατρίδα, όταν η ευκαιριακή και ρεαλιστική πολιτική μας εμποδίζουν να ανταποκριθούμε, όσον αφορά την αμοιβαιότητα στα οφέλη που λάβαμε και στην αλληλεγγύη που μας έδωσε ένας πολύ ταπεινός, φτωχότερος και με πολύ λιγότερα μέσα από τα δικά μας, αλλά πλούσιος σε αξιοπρέπεια, ανθρωπιά και υπερηφάνεια, σε μια από τις πιο δραματικές στιγμές της δημοκρατικής μας ιστορίας;
Αυτή η θέση μας στα Ηνωμένα Έθνη, επιπλέον σε μια πράξη με ισχυρή συμβολική αξία, έπρεπε να είναι διαφορετική, επειδή ήταν απαραίτητο να ανταποκριθούμε με πολιτική ωριμότητα σε μια ευχάριστη και γενναιόδωρη δράση, η οποία είχε σώσει πραγματικές ζωές Ιταλών. Αναρωτιέμαι ποια παιδαγωγική και πολιτική αίσθηση θα μπορούσε να έχει η ψήφος μας.
Έτσι δεν ευνοούνται οι αλλαγές σχέσεων, ακόμη και οι διεθνείς.
Ήταν η σωστή ευκαιρία για να αντιδράσουμε με μια πράξη προνοητικότητας, ικανή να σπάσει τις παγιωμένες θέσεις πάνω από μισό αιώνα, ακριβώς για να δείξουμε την επιθυμία για αδελφοποίηση όλων των λαών, σε έναν Πλανήτη όπου τα σύνορα και οι ιδεολογίες εμφανίζονται καθημερινά μακριά από το πνεύμα των νέων γενεών.
Σας ζητώ, κύριε Πρωθυπουργέ, να κάνετε μια θετική θεσμική χειρονομία και να ευχαριστήσετε τους Κουβανούς Αδελφούς μας, μια πράξη που, μετά την ξαφνική ανάληψη μιας θέσης, τους καθησυχάζει για την αγάπη και την εγγύτητα μας, η οποία ανοίγει το δρόμο για μια εδραίωση της φιλίας και επιτρέπει στη δημοκρατία να κερδίσει μια ευκαιρία.
Με εκτίμηση,
Stefania Bonaldi – Δήμαρχος της Crema


Πηγή ANSA & εδώ (το κείμενο εδώ)