Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Αμερική… Αμερική…

 Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

Αλίμονο και τρεις αλί… Πολλά μπορούσα να τα φανταστώ, να τα διανοηθώ, ή να τα πιστέψω. Γιατί υπάρχουν τόσα στοιχεία, υπάρχουν γεγονότα, υπάρχει η προηγούμενη εμπειρία.

αραδείγματος χάριν το παιδί που πηγαίνει με το όπλο στο σχολείο και ‘’καθαρίζει’’ όποιον βρει μπροστά του, είτε δάσκαλο είτε συμμαθητή. Ή το φορτηγό που πέφτει σκοπίμως στα κινούμενα πλήθη σε δρόμους και πλατείες και εμπορικά κέντρα, σκορπώντας τον θάνατο. Τα καλάσνικωφ που δουλεύουν ανενόχλητα έξω από τα μπαρ τις νύχτες. Τους δολοφόνους ρατσιστές της Κου – Κλουξ – Κλαν. Την διαστροφική ανάγκη που φυλακίζει, κακοποιεί και εκπορνεύει τα παιδιά μέσα σε μια οικογένεια. Τους μαφιόζους, τους κυνηγούς της νύχτας, τους εξαρτημένους ναρκομανείς. Τις άδειες, μετά το ηλιοβασίλεμα γειτονιές από το ‘’φόβο των Ιουδαίων‘’. Και άλλα πολλά.

Μα τούτο το τελευταίο μου ήταν εντελώς αδιανόητο και με έκανε έξω φρενών. Να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα! Που ξανακούστηκε αυτό για τις εξαθλιωμένες μάζες των μεταναστών που οδεύουν προς τις Η.Π.Α. Που ευαγγελίζονται το Αμερικανικό όνειρο, το οποίο βλέπουν να μετατρέπεται σε εφιάλτη. Αφού συλλάβουνε τους μετανάστες, χωρίζουν τα παιδιά από τους γονείς. Οι γονείς πάνε στη φυλακή και τα παιδιά στο ίδρυμα. Άκουσον άκουσον και θύμωσε και αγανάκτησε! Τα βλέπεις, τ’ ακούς, καίγεται η καρδιά σου.

–‘’ Μαμά… μαμά’’ να φωνάζει το ένα και ‘’ Μπαμπά… θέλω τον Μπαμπά μου ‘’ να κλαιει το άλλο. Μωρά, τετράχρονα, τρίχρονα και δίχρονα, όλα τους παιδιά και να πρέπει να χωριστούν από τον γονιό τους. Από την ζωή τους όλη δηλαδή. Ποιος μπορεί να τους πει πως φταίξανε για αυτό;

Στιγμές αγωνίας και θλίψης μεγάλης. Απόγνωση και ανατριχίλα. Εκεί φτάσαμε Αμερική, Αμερική;… Καλά μου τόπαν μερικοί, πως είσαι χώρα όχι μαγική, μα τραγική! Μετανάστες δεν είναι οι κάτοικοι σου; Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να στερείς, να φυλακίζεις ή να χωρίζεις ανθρώπους. Που και αυτοί, όπως όλοι σου οι κάτοικοι, είτε επειδή εκδιώχθηκαν, είτε γιατί θέλανε να διασφαλίσουν κάποιο καλύτερο μέλλον, ένα καλύτερο αύριο, ξεκίνησαν να έρθουν σε σένα. Να βρουν αυτό που δεν είχαν στον τόπο τους. Όλη η ιστορία της Ανθρωπότητας δεν είναι μία ατελείωτη μετανάστευση;

Αλλά όταν σε μία χώρα δεν ανθίζει ο πολιτισμός και η παράδοση, υπάρχει μόνο μια άφθονη επίδειξη, μια καυχησιολογία, μέσω της τεχνολογίας στον βωμό του φανταχτερού θεάματος και των φθηνών εντυπώσεων. Και καταλαβαίνουμε ότι μια σύγχρονη, μεταμοντέρνα κοινωνία, θα είναι μια κοινωνία απομονωτισμού, ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Απαίτηση όλου του Ελεύθερου σήμερα Κόσμου και της Υφηλίου είναι να ξαναδώσετε τα παιδιά στους γονείς τους και να τους αφήσετε ελεύθερους να ζήσουν όπως θέλουν!

«Θαρρώ η ευχή μου εισακούσθη».

_________________________________________________________________________________________________________

Ο Βασίλης Λιόγκαρης γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες, εργάτες, πολυφαμελίτες. Έζησε στα πρώτα παιδικά του χρόνια τη λαίλαπα της κατοχής και μεταφέρει τις τραυματικές αυτές εμπειρίες στα γραφτά του. Σπούδασε θέατρο και για ένα διάστημα δούλεψε σ’ αυτό. Αργότερα απορροφήθηκε από την παραγωγική διαδικασία όπου εργάστηκε σε διάφορες βιομηχανίες. Ο Βασίλης Λιόγκαρης είναι συγγραφέας της γενιάς και της τάξης του. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Μετάβαση στο περιεχόμενο