Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Αναστασία Μανώλη: Κορωνοϊός — Ονειρο

Κορωνοϊός

Το Μαυ­ρο­πού­λι στη σκεπή
φυλά­ει το σπι­τι­κό μας
που κρύ­βε­ται πάντα εκεί
μέσα στον πανι­κό μας
ποιος άρα­γε να του το πει
πως όταν γέρ­νει η μέρα
εκεί που βρί­σκε­ται ψηλά
στοι­χειώ­νει τον αέρα.

Αυτό που κρύ­βει η σιωπή
η σκο­τει­νή αυλή μας
που ξεπρο­βά­λει ξαφνικά
με κόκ­κι­να ματάκια
που σε κοι­τάν περίεργα
και τσιρ­λια­κό σε πάει
σαν φάντα­σμα αφ’ το πουθενά
έτοι­μο να σε φάει

Μην πας εδώ μην πας εκεί
τρε­λά­θη­κε το σύμπαν
να μην μ’ αγγί­ξει και κανείς
με ξέρου­νε για βλήμα.

Μην φας σου­πί­τσες με φτερά
και βάτραχοποδαράκια
που να στα­θείς δεν ξέρεις πια
στα κυπα­ρίσ­σια που ΄χουν φωλιές
ή να μου­γκρί­ζεις ύπτια
κάτω αφ’ τα θυμαράκια.

13/03/2020 Α.Μ.

Όνειρο

Σάμπως η γης μπατάρισε
γυρεύ­ει να με χάψει
αιώ­νια νύχτα με τύλιξε
κι η αυγή δεν θα χαράξει

Ανοι­γο­κλεί­στε μάτ­θια μου
και δεί­τε ότι προλάβετε
για­τί δεν βρί­σκω πουθενά
τ’ αυγά και τα καλά­θια μου

Το ωραίο φου­στα­νά­κι μου
με λού­λου­δα και φύκια
τις μετα­ξω­τές κορ­δέ­λες μου
τ’ αθλη­τι­κά παπούτσια
για να γυρί­ζω μ’ άνεση
ανά­με­σα στα ρείκια

Να τα φτε­ρά τ’ ονεί­ρου μου
κρέ­μο­νται αφ’ τα πλατάνια
που λαμπι­ρί­ζουν άπιαστα
στα παγω­μέ­να ρυάκια
στον τελειω­μέ­νο βίο
μου ψιθυ­ρί­ζουν άναρθρα
σαν να μου λεν αντίο

Το ρυά­κι εγί­νη ποταμός
θεός φουρτουνιασμένος
κι ένας βαρ­κά­ρης όμορφος
μου γνέ­φει χαμογελαστός
πότε σκοτεινιασμένος
σαν κάποιους δεν χαιρέτησα
σε λίγο θα γυρίσω
μα πα στους βρά­χους κόλλησα
γυρεύω να ξυπνήσω

17/09/2019 A.M.

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο