Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Αντάρτες, “κατσαπλιάδες” και ο πόνος των αστικών ΜΜΕ

Το 2017 κυκλοφόρησε το βιβλίο – αφιέρωμα στον καπετάνιο του ΕΛΑΣ και ταγματάρχη του ΔΣΕ Νάκο Μπελλή (Σύγχρονη Εποχή, ΤΕ Φθιώτιδας του ΚΚΕ ISBN: 978-960-451-255-3) «Εγώ είμαι ο Νάκος ο Μπελλής, καμάρι της Ομβριακής»

Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας

«Εγώ είμαι ο Νάκος ο Μπελλής, καμάρι της Ομβριακής
Εγώ κι αν βγήκα στο κλαρί, βγήκα για αιτία σοβαρή
Εχω γυναίκα και παιδιά, μα βγήκα για τη λευτεριά
Κλάψε με μάνα μου γλυκιά, κλάψε τα έρμα μου παιδιά
Τρέμουνε σαν ακούν Μπελλή, προδότες, βλάχοι κι Ιταλοί»

Το τραγούδι αναφέρεται σ’ έναν από τους θρύλους του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, «κλαρίτη» πριν ακόμα φουντώσει για τα καλά το αντάρτικο στην πρώτη κατοχή. Μια από τις σπουδαίες μορφές του λαϊκού αγώνα, που ενώ έχουν γίνει θρύλος και τραγούδι δεν έχουν βρει ακόμα τη θέση τους στην έντυπη Ιστορία.

Άνοιξη 1941, πάνω από 50 κομμουνιστές στη Λαμία, όλοι αυτοί που είχαν χάσει την επαφή τους με το Κόμμα στη διάρκεια της 4ης Αυγούστου και μετά το χτύπημα της Οργάνωσης απ’ την ασφάλεια το 1938, δραστηριοποιήθηκαν απ’ τις πρώτες ακόμη μέρες της Κατοχής.

Στα μέσα του Μάη ξεκινάει στη Λαμία από πέντε – έξι κομμουνιστές, ανάμεσα στους οποίους ο Γιώργος Φράγκος κι ο Γιώργος Χουλιάρας (Περικλής), μια προσπάθεια ανασυγκρότησης των Οργανώσεων του ΚΚΕ στη Φθιώτιδα, που κατά τη μεταξική δικτατορία 1936 – ’39 υπέστησαν βαρύ πλήγμα με τους διωγμούς, τις εξορίες και τις φυλακίσεις εκατοντάδων μελών και στελεχών τους.

Με πλήρη μυστικότητα δημιουργούνται οι πρώτοι κομματικοί πυρήνες στη Λαμία και γίνεται μια μεγάλη και γεμάτη κινδύνους προσπάθεια ανασυγκρότησης των Οργανώσεων της υπαίθρου και πρώτα απ’ όλα των Οργανώσεων της επαρχίας Δομοκού, που είχε καλή κομμουνιστική παράδοση.

Τον Ιούνη που επέστρεψε στη Λαμία, δραπετεύοντας απ’ την εξορία του στη Φολέγανδρο, ο Γιώργος Γιαταγάνας πήρε εντολή απ’ την ΚΕ του ΚΚΕ να βοηθήσει στην ανασυγκρότηση των ΚΟ αλλά και στη συγκρότηση του ΕΑΜ στην περιοχή της Φθιώτιδας. Συγκροτήθηκε η Περιφερειακή Επιτροπή Φθιωτιδοφωκίδας του Κόμματος με γραμματέα τον Γιαταγάνα, που για το λόγο αυτό εγκαταστάθηκε στη Λαμία, και το καθήκον της ανασυγκρότησης των Οργανώσεων της υπαίθρου ανέλαβαν ο Χουλιάρας με τον Φράγκο.

Ακολούθησε περιοδεία του Άρη (Θανάση Κλάρα), στο τέλος του Νοέμβρη του 1941 στην ίδια περιοχή Δομοκού, που είχε πάρει εντολή απ’ την ΚΕ του ΚΚΕ να καταπιαστεί με την προπαρασκευή του ένοπλου αγώνα στη Ρούμελη αλλά και στη Θεσσαλία.

(αυτά είναι ιστορικά στοιχεία -περισσότερα στο βιβλίο)

Γιώργος Χουλιάρας, ο καπετάν-Περικλής.

Για την ιστορία (πληροφορίες Ριζοσπάστη) ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Γ. Χουλιάρας (Περικλής) οργανώθηκε στις αρχές της 10ετίας του ’30 στην ΟΚΝΕ και, αμέσως μετά την κατάκτηση της χώρας από τους Γερμανούς ναζί, πήρε μέρος στην οργάνωση του αντιστασιακού κινήματος από τους πρώτους μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.

Ήταν στην επιχείρηση ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοπόταμου, ενώ, μετά την απελευθέρωση, συμμετείχε και στον αγώνα του ΔΣΕ, για να βρεθεί μετά την ήττα πολιτικός πρόσφυγας στη ΛΔ της Πολωνίας. Με τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, προσχώρησε στο λεγόμενο «ΚΚΕ Εσωτερικού».

Επαναπατρίστηκε το 1977 και εγκαταστάθηκε στη Λαμία, όπου έζησε μέχρι τέλους της ζωής του (πέθανε τον Νοέμβρη του 2001 σε ηλικία 87 χρόνων και κηδεύτηκε, στη Λαμία)

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΗ αλληλοεκτίμηση δύο εχθρών του Εμφυλίου

Η εφημερίδα, με το γνωστό ρόλο της (από τη Βλάχου της «αντιδικτατορικής εθνικής αστικής τάξης» στον Αλαφούζο το 1988, στον Θέμο Αναστασιάδη το 1991-1992 και στον Αλέξη Παπαχελά από το 2007 μέχρι σήμερα), στη στήλη γράμματα αναγνωστών φιλοξενεί σημείωμα που μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο, όπου κάποιος από τα Καστέλλια Παρνασσίδος, μιλάει για τον “εξάδελφο της μάνας μου”, καπετάν Περικλή.

(θαυμάστε ήθος και ύφος)

Αφού αναφέρει εισαγωγικά πως «υπήρξε ένας αγνός πατριώτης ιδεολόγος κομμουνιστής» αυτός ο κύριος θυμήθηκε εν έτει 2023 …46 χρόνια μετά «τα παλιά»: όταν –όπως γράφει «μόλις επαναπατρίστηκε από την Πολωνία, γυρίσαμε τα χωριά της Ρούμελης».

Στο Λιδωρίκι, στην πλατεία -λέει, βλέπω απέναντι στην κεντρική οδό, να φέρει το όνομα του ταξιάρχου Μαρκόπουλου. Ήξερα την ιστορία από τα απομνημονεύματα του καπετάνιου «Ο δρόμος είναι άσωτος», αλλά από περιέργεια ρώτησα τα γεροντάκια δίπλα, ποιος ήταν αυτός ο Μαρκόπουλος. «Τον αιχμαλώτισε ο καπετάν Περικλής μέσα στο γραφείο του». «Ολόκληρο ταξίαρχο του ελληνικού στρατού τον αιχμαλώτισε ένας κατσαπλιάς;» -και τα γεροντάκια δεν αποκρίθηκαν.

Από την ώρα εκείνη ο ταξίαρχος –είχε ασφαλώς τα χρονάκια του– ακολουθούσε τους αντάρτες κατά πόδας αγόγγυστα σε όλες τις επιχειρήσεις και τις κακουχίες. Είχαν συνδεθεί με τον καπετάνιο με αισθήματα εκτίμησης και αμοιβαίου σεβασμού.

Μετά την πτώση του Γράμμου και την οριστική ήττα, ο καπετάν Περικλής, παρά την εντολή του κόμματος να συνεχίσει τον αγώνα στην Παρνασσίδα, διέφυγε στην Πολωνία μέσω Αλβανίας, Βουλγαρίας, παραδίδοντας τον ταξίαρχο στα μετόπισθεν, αλλά οι σύντροφοι τον εκτέλεσαν. «Γιατί, μωρέ, έναν τέτοιον άνθρωπο;» αγανάκτησε ο καπετάνιος. Αυτά και άλλα τον έριξαν στη δυσμένεια του κόμματος. Απόλυσαν και την καπετάνισσα απ’ τη δουλειά (sic!!). Οι Πολωνοί έφερναν κρυφά γάλα για τα παιδιά. Σύντροφοι, που είχαν φάει ψωμί κι αλάτι, έκαναν πως δεν τον γνώριζαν. «Καλά τα αγόρια, αλλά τα κορίτσια γιατί τα παίρνατε; Πώς θα γύριζαν μετά στο χωριό να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια;» τον είχα ρωτήσει. Αντί για ευθεία απάντηση διηγήθηκε το εξής περιστατικό:

«Είχαμε μαζέψει καμιά εικοσαριά κορίτσια από χωριά της Φθιώτιδας. Μια μάνα μας ακολουθούσε, νύχτα μέρα, σαν σκύλα. Πάρτε εμένα, αφήστε το κορίτσι. Τη διώχναμε, αυτή τίποτε. Ένα βράδυ, που πήγα παραπέρα προς νερού μου, η μάνα μπροστά. “Καπετάνιο”, μου λέει, “απόψε να κοιμηθείς με το κορίτσι κι ύστερα να το απολύσεις. Θα περιμένω να το πάρω”. Γιατί αγωνίζομαι; Αναρωτήθηκα».

Τα σχόλια περιττεύουν.

Δεν είναι καινούργιο πως όλα τα σφυριά των αστών είναι συντονισμένα στη λεπτομέρεια με διαπασών _κατανέμοντας ρόλους και στα ΜΜΕ.

Αλλά όπως είπε ο Λένιν πριν τον Γκράμσι «η αλήθεια είναι αντικειμενική και επαναστατική»! …

«Η γνώση μπορεί να είναι βιολογικά ωφέλιμη, ωφέλιμη στην πράξη του ανθρώπου, στην ίδια τη ζωής του, μόνο όταν αντανακλά την αντικειμενική αλήθεια, την ανεξάρτητη από τον άνθρωπο».

ΥΓ. Ένα ακόμη σημείο γραφής (χτεσινού) “γράμματος αναγνώστη” της Καθημερινής: «Ω ξειν αγγέλλειν…» σε μνημείο της Σεούλ_

Ευρεθείς (Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου ε.τ.) στη μακρινή Νότια Κορέα (την Γην της Εωθινής Γαλήνης) και συγκεκριμένα στη Σεούλ, πρωτεύουσα αυτής, επισκέφθηκα το εκείσε καλλιμάρμαρο ελληνικό μνημείο, το οποίο ανήγειρε η ελληνική κυβέρνηση προς τιμήν και ανάμνηση των ηρωικώς πεσόντων Ελλήνων στρατιωτικών, κατά τον Κορεατικό Πόλεμο του 1950.

Η ελληνική ψυχή συγκινείται, αλλά και υπερηφανεύεται, αναγιγνώσκουσα το επί της μετόπης του εν λόγω μνημείου αναγεγραμμένο Σιμωνίδειο απόφθεγμα: «Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Υπομιμνήσκεται, ακροθιγώς, ότι η Ν. Κορέα, υποστάσα ένοπλον επίθεση (εισβολήν) από τη Β. Κορέα, προσέφυγε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αιτούσα τη βοήθεια αυτού, ως του κατ’ εξοχήν αρμόδιου οργάνου του ΟΗΕ, διά τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας. Λόγω αδιεξόδου λήψεως αποφάσεως παρά αυτού, το ζήτημα παρεπέμφθη ενώπιον της Γενικής Συνελεύσεως ΟΗΕ, η οποία έλαβε την ιστορική απόφαση: Ηνωμένοι διά την Ειρήνην (United for peace resolution) (…)

Ο Μαρξ και η αισθητική, του Μιχαήλ Λίφσιτς