Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ανταπόκριση – Τα Υπόγεια Ρεύματα στα Χανιά

Τα «Υπόγεια Ρεύματα» στα πλαίσια της πανελλήνιας περιοδείας τους βρέθηκαν το βράδυ της Παρασκευής 6.8.2021 στα Χανιά και στο Αμφιθέατρο των Λενταριανών μέσα στο δάσος, σε μια μουσική βραδιά αντίδοτο στη γενικευμένη θλίψη και οργή των τελευταίων ημερών. Τα «Υπόγεια Ρεύματα» στην τρέχουσα μορφή τους αποτελούν ο Γρηγόρης Κλιούμης (φωνή & κιθάρα), ο Τάσος Πέππας (τύμπανα & φωνητικά), ο Νίκος Γιούσεφ (μπάσο & φωνητικά) ενώ μαζί τους βρίσκουμε τον Τηλέμαχο Μούσα στις κιθάρες.

Αρχικά παρουσιάστηκαν, ως είθισται σε τέτοιες διαδικασίες, τα τραγούδια από τη νέα τους δισκογραφική δουλειά «Η Γη που αφήνω», που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες ψηφιακά, σε cd και συλλεκτικό βινύλιο από το Ogdoo Music Group. Το πρώτο δείγμα της νέας τους δουλειάς με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Έχει ρυθμό, ένταση, πάθος και τραγούδια που πραγματικά ξεχωρίζουν και βάζουν τον/την ακροατή/ρια βαθιά στον πυρήνα της μουσικής, της ποίησης και των συναισθημάτων.

Η παρουσίαση ξεκίνησε με το τραγούδι «Του Κόλια» σε στίχους του Δημήτρη Μητσοτάκη που είναι σα να βγήκαν από κάποιο ποίημα του Νίκου Καββαδία.

Ακολούθησαν το «Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει», ένα τραγούδι-σχόλιο για όλα αυτά που ζούμε τον τελευταίο καιρό (Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, / στον προγόνων τα λημέρια / στήσανε κάτι καλύβες / κάτι εθνικά ξεφτέρια // Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, / ένα ψέμα και μια αλήθεια. / Κι όλο κάτι περιμένει / του φτωχού ραγιά η συνήθεια), ο «Γκρεμιστής» σε ποίηση του Κωστή Παλαμά που αποτελεί το αισιόδοξο μήνυμα που θέλουν να περάσουν τα Υπόγεια Ρεύματα σε όλους εμάς τους ανήσυχους (Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατ’ είμ’ εγώ κι ο κτίστης, / ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης. / Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι. / Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι).

Τέλος, θερμή υποδοχή επεφύλαξε το κοινό στις «Ώρες», το οποίο γράφτηκε μέσα στην πρώτη καραντίνα (Πες μου πως περνάνε, πως περνάν οι ώρες πες μου / Πως περνάν οι μέρες / Μέρες αδειανές που με κοιτάν μέσ’ από οθόνες / Μέσ’ απ’ τις οθόνες τις κενές που κρύβουν φρίκη / Φρίκη και οργή που αναμασώ) καθώς και στο «Διαγραφείτε» (Η φάση μυρίζει / Η φύση γκρεμίζει / Και η Δύση θερίζει / Καμένα σπαρτά, // Κανείς δεν χαρίζει / Η αγάπη σπανίζει / Κι ο φόβος κοιμίζει // Διαγραφείτε, αποσυνδεθείτε, χαρείτε).

Κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν η παρουσίαση της επίκαιρης διασκευής του πασίγνωστου «Which side are you on» της Florence Reece για την απεργία των ανθρακωρύχων της περιοχής Harlan Kentacky το 1931, που αφορά όλους αυτούς που ασκούν εξουσία. Παράλληλα το τραγούδι λειτουργεί ως ένα κάλεσμα για να διαλέξουμε, και να κρατήσουμε, την πλευρά των καταπιεσμένων κι ενάντια σε όσους μας θέλουν σιωπηλούς.

Στη συνέχεια, τα «Υπόγεια Ρεύματα» τραγούδησαν παλιότερες και κλασικές επιτυχίες τους όπως τα «Μ’ αρέσει να μην λέω πολλά» «Σαν φως», «Πολιτεύεσαι», «Ανδρείκελα» από τον πρώτο δίσκο τους «Ο μάγος κοιτάζει την πόλη» (1994) αλλά και τα «Σαν έρημα καράβια», «Ασημένια σφήκα» από τις «Παραλογές» (1995). Τη θέση τους στο χθεσινό πρόγραμμα είχαν η «Ρόζα» από τη συνεργασία τους με τον αείμνηστο Θάνο Μικρούτσικο αλλά και η «Απογοήτευση» που πρώτος τραγούδησε ο Πρίγκηπας της ελληνικής ροκ, Παύλος Σιδηρόπουλος στο δίσκο «Zorba the Freak» (1985).

Γενικά, η συναυλία μέσα σε δύο ώρες συμπύκνωσε ολόκληρη τη φιλοσοφία των Υπόγειων Ρευμάτων για μια μουσική με επίκεντρο τον άνθρωπο και τα πάθη του αλλά κι ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Για μια μουσική η οποία θα μας βοηθήσει να νιώσουμε τον πόνο των συνανθρώπων μας κι η οποία θα ανήκει στην εποχή της, ίσως και για να περάσει το μήνυμα ώστε να μην ξανάρθει μια τέτοια εποχή.

Ειρηναίος Μαράκης: «Όλα είναι όπλα»

Ειρ