• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Βασιλικός σε φλιτζάνι

του Αλέκου Χατζηκώστα //

Αν για κάτι είχε σιγουριά εδώ και δύο χρόνια ήταν ότι κάθε πρωί και κάθε βράδυ θα έβρισκε και από ένα μήνυμα του στο φβ.

Αν πάλι ήταν κάτι που την εκνεύριζε συχνά (αν και κάποιες φορές την συγκινούσε…) αυτό ήταν το πείσμα του και η στενοκεφαλιά του.

Του είχε φερθεί ξεκάθαρα.

«Πηγαίνω εκεί που είναι το μέλλον μου. Η θέση στο πανεπιστήμιο- εκεί που είχα ολοκληρώσει το διδακτορικό- στην Αμερική με περιμένει και τέτοιες ευκαιρίες δεν μπορώ να τις χάσω. Μία φορά έρχονται στη ζωή. Ήσουν σίγουρα όλον αυτόν τον καιρό πολύ καλός μαζί μου, αλλά δεν υπάρχει πια προοπτική μεταξύ μας».

Και αυτός τι έκανε; Όπως όλα τα πληγωμένα παιδιά που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα. Έκλαψε με λυγμούς στον ώμο της, χωρίς να ντραπεί για την αδυναμία του την στιγμή του αποχωρισμού τους. Της έδωσε τα δώρα του, ένα τριαντάφυλλο, ένα βιβλίο, ένα φουλάρι και τέλος ένα φλιτζάνι για να «πίνει ελληνικό καφέ» όπως της τόνισε.

Του το έγραψε ως μήνυμα άλλωστε τον πρώτο μήνα :

«Χαλάς την πιάτσα. Οι άντρες πρέπει να προσφέρουν τον ώμο τους στις γυναίκες και όχι το ανάποδο. Πιστεύεις ότι αυτό μπορεί να συγκινήσει μία γυναίκα που διαθέτεις στοιχειώδη ορθολογισμό»

Ήξερε ότι τον πίκρανε. Αλλά θα έπρεπε επιτέλους και αυτός να το συνηθίσει ότι «πάει, πέρασε» ότι υπήρχε μεταξύ τους…

Οι μέρες της ήταν γεμάτες. Παραδόσεις, συναντήσεις, γνωριμίες με τον νέο τόπο, αλλά και μπόλικα φλερτ. Το φλογερό της μεσογειακό ταπεραμέντο δεν μπορούσε να περάσει άλλωστε απαρατήρητο. Στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, πολλά ήταν αυτά πους τις θύμιζαν τον τόπο της, όμως ελάχιστοι οι συμπατριώτες της που θα μπορούσε να τα μοιραστεί.

Στους τρεις μήνες κιόλας είχε και την πρώτη της ερωτική εμπειρία…επί ξένου εδάφους. Ο Τζακ, συνάδελφος της, τις πρόσφερε πολλές νύχτες ηδονής, ενώ και η προσπάθεια του να μάθει ελληνικά την κολάκεψε αρχικά. Σύντομα όμως διαπίστωσε ότι ο αμερικανός ιππότης το έπαιζε «δίπορτο» , οπότε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα όνειρα και να κλειστεί περισσότερο στον εαυτό της.

Πάντως τα σταθερά του μηνύματα, ποτέ δεν ήταν ίδια. Φωτογραφίες από περιοχές της Ελλάδας όπου πήγαινε, τοπία, όμορφες μελωδίες, αλλά και κάτι στίχους που είχε αρχίσει να γράφει «αφιερωμένους» όπως της έγραφε. Και αυτή τυπική με λίγες λέξεις, μία καλημέρα, μία καληνύχτα, άντε και κανένα καλό Σ-Κ, σαν να ήθελε να βγει από την υποχρέωση και να μην ξεκόψει τελείως μαζί του.

Μα αυτός εκεί, με ακρίβεια Ελβετικού ρολογιού να της θυμίζει την ύπαρξη του, το σταθερό του ενδιαφέρον, το παρελθόν τους.

«Ο έρωτας και ο θάνατος 6 μήνες διαρκούν και μετά μετατρέπονται σε κάτι άλλο» της απάντησε η συνάδελφος της Ψυχολόγος όταν την ρώτησε έτσι γενικά, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την στάση του, την επιμονή του. Άλλωστε είχαν περάσει δύο χρόνια και όπως είχαν συμφωνήσει πέρα από τα μηνύματα στο φβ, ούτε καν τηλεφωνική συνομιλία είχε υπάρξει μεταξύ τους.

Έρχονται όμως στιγμές που τα πράγματα γίνονται άνω- κάτω και οι τακτοποιημένες ζωές χρειάζονται ξανακοίταγμα…

Ήταν απρόσεκτη, βυθισμένη στις σκέψεις της. Το αυτοκίνητο πέρασε με ταχύτητα από τον δρόμο. Την παρέσυρε. Ήταν τυχερή μέσα στην ατυχία της. Την γλίτωσε με πολλαπλά κατάγματα.

Και καλά που είχε τους γονείς της, που εσπευσμένα- με δανεικά μάλιστα- έφτασαν στην Αμερική. Οι τρείς μήνες στο νοσοκομείο και μετά στο Κέντρο Αποκατάστασης ήταν περίοδος περισυλλογής, αναμνήσεων και αναθεωρήσεων.

Χάθηκε το διάστημα αυτό και από το φβ. Όταν το ξανάνοιξε διαπίστωσε ότι δεν είχε σταματήσει την «συνήθεια» του. Κάθε μέρα και δύο μηνύματα. Που στο καθένα από αυτά μπορούσε κανείς να διαβάσει την απογοήτευση ή καλύτερα την απόγνωση που ένιωθε για την έλλειψη επικοινωνίας.

Αλλά και αυτός ολόκληρος άνδρας και να εκλιπαρεί για μια της λέξη; Όμως και οι άλλοι, «φίλοι» και «φίλες» που είχε αποκτήσει ούτε φωνή , ούτε ακρόαση στις δύσκολες στιγμές της…

Έψαξε τα πράγματα που έφερε από την Ελλάδα. Εκείνο το φλιτζάνι του καφέ που της είχε δωρίσει δεν το είχε μέχρι τώρα χρησιμοποιήσει καθόλου. Ίσως φοβόταν να μην της θυμίζει εκείνον.

Άλλωστε πού να βρει ελληνικό καφέ στα μέρη εκείνα;

Μέσα της ωρίμαζε πια η ιδέα της αλλαγής και πάλι στη ζωή της. Καιρός ήταν άλλωστε να ακολουθήσει τη φωνή της καρδιάς και όχι αυτή της ψυχρής λογικής.

Το σχέδιο της απλό. Ήταν τυχερή που βρέθηκε βασιλικός.

Χρησιμοποίησε το φλιτζάνι σαν…γλάστρα και τον τοποθέτησε. Του έστειλε τη σχετικό ΦΩΤΟ στο φβ με μία μόνο λέξη :

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ!

_________________________________________________________________________________________________

Αλέκος Α. Χατζηκώστας  Δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας «Η Άλλη Άποψη της Ημαθίας» και του alli-apopsi.gr. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες, περιοδικά και site εδώ και δεκαετίες, ενώ έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις σε μια σειρά ιστορικά συνέδρια και ημερίδες. Έχει εκδώσει 7 βιβλία και συμμετέχει σε συλλογικούς τόμους.