Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Βούλα Ζουμπουλάκη: Σημαντική ελληνίδα ηθοποιός, που διακρίθηκε κυρίως για τις θεατρικές ερμηνείες της

Σε ηλι­κία 91 χρό­νων «έφυ­γε» από τη ζωή στις 7 Σεπτεμ­βρί­ου 2015 η ηθο­ποιός Βού­λα Ζουμπουλάκη.

Γεν­νη­μέ­νη στο Κάι­ρο της Αιγύ­πτου στις 24 Σεπτέμ­βρη του 1924, η Βού­λα Ζου­μπου­λά­κη σπού­δα­σε στη Δρα­μα­τι­κή Σχο­λή του Εθνι­κού Θεά­τρου, στη Σχο­λή Μονω­δί­ας του Εθνι­κού Ωδεί­ου και στη Νομι­κή Σχο­λή του Πανε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, θέλο­ντας να κάνει το χατί­ρι της οικογένειας.

Μαθή­τρια ακό­μα της σχο­λής του Εθνι­κού γνώ­ρι­σε τον Δημή­τρη Μυράτ, με τον οποίο παντρεύ­τη­κε στο Κάι­ρο το 1951. Η Μαρ­τί­ριο από το «Σπί­τι της Μπερ­νά­ντα Αλμπα» ήταν ο πρώ­τος της σημα­ντι­κός ρόλος, στο Θέα­τρο Κοτο­πού­λη, σε σκη­νο­θε­σία Αλέ­ξη Μινω­τή. Στο ίδιο θέα­τρο, διευ­θυ­ντής του οποί­ου ήταν ο Δημή­τρης Μυράτ, συνέ­χι­σε με παρα­στά­σεις όπως «Φαύ­λος κύκλος» του Ψαθά, «Μάκ­βεθ» του Σαίξ­πηρ, «Επτά χρό­νια φαγού­ρα» του Αξελ­ροντ, «Η δικη­γο­ρί­να» του Βενέιγ, «Λυσ­σα­σμέ­νη γάτα» του Τ. Ουί­λιαμς κ.ά. Μαζί με τον Δημή­τρη Μυράτ πρω­τα­γω­νί­στη­σε για πολ­λά χρό­νια σε ένα πλού­σιο κλα­σι­κό ρεπερ­τό­ριο στη σκη­νή του Θεά­τρου Αθη­νών, στην οδό Βουκουρεστίου.

Πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε στον κινη­μα­το­γρά­φο με τη «Στέλ­λα» (1955), όπου ερμή­νευ­σε το ρόλο της Αννέ­τας και τη θυμό­μα­στε να τρα­γου­δά το «Εφτά τρα­γού­δια θα σου πω» του Μάνου Χατζι­δά­κι. Δέκα χρό­νια αργό­τε­ρα πρω­τα­γω­νι­στεί στην ται­νία του Γρη­γό­ρη Γρη­γο­ρί­ου «Όχι… κύριε Τζόν­σον» (1965) και τρα­γου­δά τα «Παλι­κά­ρια» του Γιάν­νη Μαρ­κό­που­λου. Η Βού­λα Ζου­μπου­λά­κη συμ­με­τεί­χε επί­σης στις ται­νί­ες: «Μόνο για μια νύχτα» (1958), «Καρα­γκιό­ζης, ο αδι­κη­μέ­νος της ζωής» (1959), «Είμαι αθώ­ος» (1960), «Η Αθή­να τη νύχτα» (1962) (όπου έχουν κατα­γρα­φεί σε φιλμ σκη­νές από τη θρυ­λι­κή παρά­στα­σή της «Από­ψε αυτο­σχε­διά­ζου­με»), «Ιλιγ­γος» (1963), «Διωγ­μός» (1964), «Σύντο­μο διά­λειμ­μα» (1966) και η τελευ­ταία ται­νία της, «Οι Αθη­ναί­οι» (1990) του Γιάν­νη Αλε­ξά­κη, για την οποία απέ­σπα­σε το Κρα­τι­κό Βρα­βείο Ποιό­τη­τας στην κατη­γο­ρία Β’ Γυναι­κεί­ου Ρόλου.

Στις ελά­χι­στες τηλε­ο­πτι­κές εμφα­νί­σεις της ανή­κει και η τηλε­ο­πτι­κή σει­ρά «Πορ­φύ­ρα και αίμα» του Νίκου Φώσκο­λου (1978).

Τιμή­θη­κε με το Α’ Βρα­βείο Φεστι­βάλ Λισα­βό­νας (1964), Α’ Επα­θλο «Μ. Κοτο­πού­λη» (καλύ­τε­ρης ηθο­ποιού) το 1961, Β’ Επα­θλο «Μ. Κοτο­πού­λη» το 1965, Α’ Βρα­βείο Ηθο­ποι­ί­ας στο Φεστι­βάλ Κινη­μα­το­γρά­φου Θεσ­σα­λο­νί­κης (1966) και επί­σης το 1966 της απε­νε­μή­θη ο Χρυ­σός Σταυ­ρός Ευποιίας.

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο