• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

(γελάει και) Το «Παρδαλό Κατσίκι»

Επιμέλεια Ομάδα ¡H.lV.S! //

Το συμπαθητικό τετράποδο στη νεοελληνική, φαίνεται να διαφέρει από την «οικόσιτη γίδα, απλά γίδα ή αίγα (επιστημονική ονομασία: Αιξ η κατοικίδιος, Capra aegagrus hircusΑιξ ο αίγαγρος ο τράγος ή Αιξ ο αίγαγρος ο αίγος), υποείδος της εξημερωμένης κατσίκας, που κατάγεται από την άγρια κατσίκα της Νοτιοδυτικής Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης -ζώο μηρυκαστικό, της οικογένειας των βοοειδών και της τάξης των αρτιοδάχτυλων…» κλπ

Βέβαια έχουμε και το κρι-κρι (Capra aegagrus creticus), μερικές φορές αποκαλούμενο κρητική αίγα, αγρίμι, κρητικός αίγαγρος ή κρητικό αγριοκάτσικο … |> δείτε το ζωντανά |> Αγρίμια κι αγριμάκια μου, /  λάφια μου μερωμένα, / πέστε μου πού `ναι οι τόποι σας, πού `ναι τα χειμαδιά σας; /  Γκρεμνά `ναι εμάς οι τόποι μας, / λέσκες τα χειμαδιά μας, / τα σπηλιαράκια του βουνού είναι τα γονικά μας…

Σε κάθε περίπτωση το κατσίκι, εμπεριέχει το χαρακτηρισμό του αλανιάρικου, του ασυμβίβαστου, του ανυπόταχτου και δε θα σας συμβουλεύαμε να το έχετε σε αυλή ή στο μπαλκόνι, δίπλα στο Τεριέ σας (που είτε Γιορκσάιρ, είτε Τζακ Ράσελ είτε μεγαλόσωμο Μπουλ, θα τα εύρισκε σκούρα μαζί του). Όπως πολύ εύστοχα λένε στην Κρήτη «το γίδι ψοφά μα το νούρο ψηλά τον έχει»… Επίσης, ξέρουν καλά οι τσοπαναραίοι ότι το γίδι δεν κάθεται ξάπλα ήσυχο σαν το πρόβατο για να το κουρέψεις και γι’ αυτό υπάρχει η «κουρεύτρα» (μια ξύλινη κατασκευή που του περνάνε το κεφάλι για να το ακινητοποιήσουν) αλλά, ακόμη κι έτσι,  ήσυχο δεν κάθεται και γι’αυτό το κούρεμά του γίνεται ατσούμπαλα (εξ ου και η λαϊκή ρήση «κουρεμένος σαν γίδι»)

Μέχρις εδώ καλά: αλλά εμείς δε μιλάμε για ένα οποιοδήποτε κατσίκι, αλλά για «ειδικό», το παρδαλό: Και εδώ αλλάζουν τα πράγματα. Κατά τον Τριανταφυλλίδη (λεξικό ΠΥΛΗ) παρδαλός -ή -ό [parδalós] Ε1 : 1. που έχει πολλά χρώματα (συχνά έντο να) ανακατεμένα, ποικιλόχρωμος: Παρδαλά ρούχα / πουκάμισα / φορέματα. 2. (για ζώο, πουλί) που το δέρμα του, το φτέρωμά του είναι πολύχρωμο, έχει στίγματα, βούλες. ΦΡ θα γελάσει* και το παρδαλό κατσίκι. 3. (μτφ.) που δεν είναι σαφής, ξεκάθαρος: Παρδαλά λόγια. || (ως ουσ., προφ.) η παρδαλή, γυναίκα αμφίβολης, μειωμένης ηθικής. παρδαλά ΕΠIΡΡ: Ήρθαν ντυμένοι ~… Κατά το λεξικό του Κριαρά |> λήμμα παρδαλός|> (ζώο) που έχει στο δέρμα του κηλίδες ή στίγματα «εγγαστρώνουνταν το ποίμινιο προς τα ραβδιά και εγέννησαν το ποίμινιο πολωπά, κουκκωτά και παρδαλά», (άνθρωπος) που έχει στο δέρμα του κηλίδες και στίγματα, σημάδια κακής κατάστασης της υγείας του, ενώ ο Μπαμπινιώτης (αμπελοφιλοσοφώντας ως συνήθως -βράσε όρυζα) παραπέμπει στο |> αρχ. πάρδαλος «στικτό όρνιο» (Αριστοτέλης), μεταπλ. του ουσ. πάρδαλις «λεοπάρδαλη, πάνθηρας», λόγω των ποικίλων κηλίδων και στιγμάτων που εμφανίζονται στο δέρμα αυτών των ζώων: ο τύπος παρδαλός παρουσιάζει μετακίνηση του τόνου στη λήγουσα κατ’ αναλογίαν προς άλλα επίθετα που δηλώνουν χρώμα ή ιδιότητα (π.χ. καστανός, γαλανός), αλλά και για διαφοροποίηση από το ουσ. πάρδαλος, που μαρτυρείται σε μσν. κείμενα με τη σημ. «λεοπάρδαλη».

Τελικά η έκφραση «γέλασε / θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι», είναι μια από τις εκφράσεις του λαού μας για να περιγράψει κάτι πολύ αστείο, και μαζί γελοίο (υπάρχει και στο γνωστό περιστατικό του 1946, όταν «η Βουλή εξερράγη σύσσωμος εις γέλωτας»  και «από τους γέλωτας αυτούς εξεπήδησεν το βράδυ εκείνο και το “παρδαλό κατσίκι”»).

Που κατά περίπτωση ατενίζει, ή γράφει…

Έχουμε επίσης κι άλλες φράσεις με παρόμοια σημασία … πχ. το «γελάν κι ο κότες», αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε και τον αμίμητο του γλωσσοπλάστη Αλέφαντο «Θα γελάνε και τα τσιμέντα» (!!), ενώ στα αγγλικά (για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζουμε) «γελάνε οι γάτες» It’s enough to make a cat laugh βλ και ο μπλε γάτος του Τσεσάιρ, (Cheshire Cat) που συμβουλεύεται η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων. Τέλος αλιεύσαμε μια σχετική  (στα ισπανικά, αλλά απολύτως κατανοητή) έντονη πολιτική συζήτηση με το συμπαθές (μη παρδαλό όμως) τετράποδο.

Τα παραπάνω έρχονται συνειρμικά στις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, μετά και το σχόλιο του «Ατέχνως» με τίτλο «στον ΣΥΡΙΖΑ έξι …ανεξάρτητοι» κυρίως όμως μετά τα τελευταία «Αλισβερίσια, σουλάτσα και μεταγραφές εντός των τειχών», με τα παζάρια, τους αλληλοεκβιασμούς, τις μετακινήσεις στελεχών ανάμεσα στα αστικά κόμματα, με μπόλικο αποπροσανατολιστικό «καβγαδάκι» και υποκρισία συνθέτοντας την έτσι κι αλλιώς άθλια εικόνα του αστικού πολιτικού συστήματος.

Όπου περισσεύει η υποκρισία από όλα τα αστικά κόμματα για την εικόνα που παρουσιάζουν αυτές τις μέρες το πολιτικό σύστημα και η Βουλή, με τη διάλυση και τις συγκολλήσεις κοινοβουλευτικών ομάδων, τις μετακινήσεις, αποπομπές και μεταγραφές βουλευτών, τη διαμόρφωση νέων πλειοψηφιών ξεπερνώντας ακόμη και το «λαμπρό πεδίο δόξας» της αποστασίας του 1966.

Στα «μαγειρέματα» και τις διεργασίες, όπου πρωτοστατεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αναδίνεται η μπόχα ενός πολιτικού συστήματος το οποίο, προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνέχεια στην αντιλαϊκή πολιτική στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων και στη διαμόρφωση εναλλακτικών σχημάτων αντιλαϊκών κυβερνήσεων, δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο. Τέτοιες διαδικασίες όμως δεν είναι πρωτόγνωρες και μάταια – όπως και υποκριτικά – διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα. Άλλωστε, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ μοιάζουν σε όλα. Αποδεικνύεται ότι το κοινό έδαφος πάνω στο οποίο γίνονται όλες αυτές οι μετακινήσεις και συγκολλήσεις είναι η σύγκλιση όλων των αστικών πολιτικών δυνάμεων σε στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς.

Αυτό είναι το «διαβατήριο», με το οποίο η «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επί τέσσερα χρόνια με τον εθνικιστή – ακροδεξιό Καμμένο, ο οποίος δηλώνει τώρα έτοιμος να ενσωματώσει στο κόμμα του ακόμα και βουλευτές που «ανεξαρτητοποιήθηκαν» από τη ναζιστική Χρυσή Αυγή. Αυτό είναι το «συγχωροχάρτι», με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ξεπλύνει τώρα την παλιά σοσιαλδημοκρατία και να συγκροτήσει «προοδευτικές συμμαχίες» με εκείνους που ρήμαξαν και λεηλάτησαν τον λαό.

Διέξοδος για τον λαό δεν είναι η «εξυγίανση» και η «θωράκιση της λειτουργίας των θεσμών»: το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα δεν εξυγιαίνεται, δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκό.

Διέξοδος προς το συμφέρον του λαού είναι μόνο η ενίσχυση του ΚΚΕ, που στέκεται με συνέπεια απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική και τα κόμματά της και ξεσκεπάζει τις διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος και των θεσμών του, που μόνο στόχο έχουν το φτιασίδωμα της επίθεσης και τη διαμόρφωση σταθερών κυβερνήσεων, που θα αναλάβουν την αποστολή να την κλιμακώσουν το επόμενο διάστημα.

Αφορμή για νέες τέτοιες «δόξες» έδωσε, αρχικά, η αλλαγή του κανονισμού της Βουλής που προετοιμαζόταν, ώστε να διατηρηθεί η Κοινοβουλευτική Ομάδα των ΑΝΕΛ (βλ ανακοίνωση του ΓΤ της ΚΕ του ΚΚΕ) με τον Τσίπρα να βγαίνει πάλι στο κλαρί λέγοντας …«εκβιαζόμενος δεν υπήρξα ποτέ και από κανέναν, και δεδομένου ότι δεν επιθυμώ να επιτρέψω σε κανέναν να αξιοποιεί τη δημοκρατική μου ευαισθησία για να με συκοφαντεί» και άλλα «ωραία» που έδωσε το πάτημα για νέο γύρο αποπροσανατολιστικής αντιπαράθεσης ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και των λοιπών, προβάλλοντας ως πρωτεύον αυτήν τη φορά την παραβίαση των αστικών θεσμών, της συνταγματικότητας κ.ο.κ., ενώ ταυτόχρονα επιτάχυνε και τις διεργασίες. Για παράδειγμα, η ΝΔ πριν και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Επιτροπής Κανονισμού έκανε λόγο για «ωμές αντιθεσμικές παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας στο αυτοδιοίκητο του κοινοβουλίου», ενώ επανήλθε στην ατζέντα και το ενδεχόμενο για πρόταση μομφής κατά του προέδρου της Βουλής, Ν. Βούτση. Ο τελευταίος, ενημερώνοντας τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες μετά από τη συνεδρίαση της Επιτροπής, δήλωσε ότι «η θεσμική μας προσήλωση είναι πρωτοφανής», (σω…ω..ωπα!) ότι μια ενδεχόμενη πρόταση μομφής είναι «καλοδεχούμενη» και «προέβλεψε» (Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει) ότι «κοντός ψαλμός αλληλούια» σχετικά με την ένταξη 6 βουλευτών στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, «για να σταματήσουν αυτές οι περιπέτειες».

Επιβεβαιώθηκε λίγη ώρα αργότερα, όταν Ελ. Κουντουρά, Β. Κόκκαλης, Κ. Ζουράρις, Θ. Παπαχριστόπουλος (προερχόμενοι από τους ΑΝΕΛ), Κ. Παπακώστα (προερχόμενη από ΝΔ) και Σπ. Δανέλλης (προερχόμενος από Ποτάμι) έγιναν επί της ουσίας και με τη «βούλα» κυβερνητικοί βουλευτές, αφού με επιστολές καρμπόν που κατέθεσαν, ανέφεραν: «Προκειμένου να μην υπάρχουν παρερμηνείες ως προς την αρχή της δεδηλωμένης, επιθυμώ εφεξής σε κάθε νομοσχέδιο που ψηφίζεται χωρίς ονομαστική ψηφοφορία, η ψήφος μου να προσμετράται μαζί με αυτές των βουλευτών της συμπολίτευσης». Το παρδαλό κατσίκι στο ύψος του!  

Και στο μεταξύ, όλη την άθλια επιχειρηματολογία και τους εκβιασμούς που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τις κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ ανέσυραν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης στο ΣτΕ, για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της «συνταγματικότητας» της περικοπής των Δώρων, δηλαδή της κατάργησης του 13ου και του 14ου μισθού για τους δημόσιους με κραυγές ότι, δήθεν, οι δημόσιοι υπάλληλοι «έχασαν τον 13ο και τον 14ο μισθό για να διατηρήσουν τον 12ο μισθό», ότι «διαταράσσεται η δημοσιονομική ισορροπία και θα αυξηθεί η φορολογία όλων των πολιτών», και μάλιστα έφτασαν στο σημείο να ισχυριστούν ότι η περικοπή των επιδομάτων «δεν θίγει την αξιοπρεπή διαβίωση των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε τους θέτει σε αρνητική οικονομική κατάσταση»!, αναπαράγοντας και τον άθλιο διαχωρισμό μεταξύ εργαζομένων στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, για να πουν ότι οι δεύτεροι είναι σε χειρότερη κατάσταση και κατά συνέπεια οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα έπρεπε να λένε κουβέντα!

Θυμίζουμε ότι με διάφορους μνημονιακούς νόμους των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, μειώθηκαν οι μισθοί και τα επιδόματα στο Δημόσιο, με αποτέλεσμα την 6αετία 2009 – 2015 ένας δημόσιος υπάλληλος να χάσει μέχρι και έξι μισθούς το χρόνο! Πάνω εκεί ήρθε να προστεθεί το νέο μισθολόγιο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ (ν. 4354/2015), που επέφερε νέο πλήγμα στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων ως μηχανισμός καθήλωσης και περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων τους. Αν κάτι επιβεβαιώνεται από τα παραπάνω είναι η προκλητική κοροϊδία της κυβέρνησης και η αποφασιστικότητά της να πάει μέχρι τέλους την επίθεση για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Έτσι, την ώρα που προπαγανδίζει το «τέλος των μνημονίων» και τη δήθεν «βελτίωση της θέσης των εργαζομένων», υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια όλα τα μέτρα των μνημονίων, δίνει μάχη για την απαρέγκλιτη εφαρμογή τους, καθαγιάζει και δικαιολογεί όλες τις συνέπειες που είχαν αυτά τα μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και το κυριότερο, προσπαθεί να ρίξει ακόμα χαμηλότερα την απαιτητικότητα των εργαζομένων, να σπείρει τη διχόνοια και τον ανταγωνισμό ανάμεσά τους, ενοχοποιώντας τις διεκδικήσεις και τα δίκαια αιτήματα ενός κλάδου για τη φτώχεια του άλλου!

Καλλιεργεί «κοινωνικό αυτοματισμό» και έχθρα στις εργατικές διεκδικήσεις, απειλώντας με «δημοσιονομικό εκτροχιασμό» της οικονομίας και με συνέπειες για όλον το λαό, χώρια που, ακόμα κι αν υπάρξει θετική για τους εργαζόμενους γνωμοδότηση του ΣτΕ, η κυβέρνηση έχει στα χέρια της όλα τα εργαλεία και το μνημονιακό πλαίσιο, για να κλιμακώσει την επίθεση στους μισθούς και γενικότερα στο λαϊκό εισόδημα, όπως αποδείχτηκε και από ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν.

Επιβεβαιώνεται, επομένως, το εξής: Ότι καμιά ουσιαστική βελτίωση στη ζωή τους δεν πρόκειται να δουν οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αν δεν καταργήσουν με την πάλη τους όλο το αντεργατικό μνημονιακό πλαίσιο, διεκδικώντας πραγματική ανάκτηση απωλειών, σε σύγκρουση με τους στόχους και τον σχεδιασμό του κεφαλαίου, με την πολιτική της κυβέρνησης και των κομμάτων του, βάζοντας μπροστά τις δικές τους ανάγκες, ενάντια στον αποπροσανατολισμό του λαού που δικαιολογημένα αηδιάζει με τα φαινόμενα σήψης που χαρακτηρίζουν το αστικό πολιτικό σύστημα.

Επικοινωνία – [ FaceBook |>1<|-|>2<| ] – Blog