Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Για τη στάση του ΚΕΚΡ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία

Αρθρο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ

Μετά το άρθρο για τη στά­ση του ΚΚ Ρωσι­κής Ομο­σπον­δί­ας (ΚΚΡΟ) θέλου­με επί­σης να απα­ντή­σου­με σε ορι­σμέ­να ερω­τή­μα­τα για τη στά­ση του Κομ­μου­νι­στι­κού Εργα­τι­κού Κόμ­μα­τος Ρωσί­ας (ΚΕΚΡ) σχε­τι­κά με τον πόλε­μο στην Ουκρα­νία. Ερω­τή­μα­τα που προ­κύ­πτουν και από κάποιες αβά­σι­μες παρα­τη­ρή­σεις του ΚΕΚΡ στην Από­φα­ση της ΚΕ του ΚΚΕ, που κάποιοι «καλο­θε­λη­τές», οι οποί­οι εχθρεύ­ο­νται τις θέσεις αρχών του ΚΚΕ και στη­ρί­ζουν τα γεω­πο­λι­τι­κά σχέ­δια της ρωσι­κής αστι­κής τάξης, φρό­ντι­σαν να μετα­φρά­σουν στα Ελλη­νι­κά και να δια­κι­νή­σουν σε διά­φο­ρα Μέσα Μαζι­κής Ενημέρωσης.

Λίγα λόγια για το ΚΕΚΡ

Παρά το γεγο­νός πως το ΚΕΚΡ έχει μικρό­τε­ρο πολι­τι­κό μέγε­θος από το ΚΚΡΟ, είναι αρκε­τά γνω­στό στους κομ­μου­νι­στές της χώρας μας χάρη στη συμ­με­το­χή του σε μια σει­ρά πολυ­με­ρών δρα­στη­ριο­τή­των στις οποί­ες συμ­με­τέ­χει και το ΚΚΕ, όπως είναι οι Διε­θνείς Συνα­ντή­σεις των Κομ­μου­νι­στι­κών κι Εργα­τι­κών Κομ­μά­των, η Ευρω­παϊ­κή Κομ­μου­νι­στι­κή Πρω­το­βου­λία, η «Διε­θνής Κομ­μου­νι­στι­κή Επιθεώρηση».

Πρέ­πει να πού­με πως το ΚΕΚΡ συγκρο­τή­θη­κε στις 30 Νοέμ­βρη 1991 και ένα από τα πρώ­τα κόμ­μα­τα με το οποίο σύνα­ψε διμε­ρείς σχέ­σεις ήταν το ΚΚΕ.

Το ΚΕΚΡ συμ­με­τεί­χε στις εκλο­γές του 1995 (4,5%) και το 1999 (2,2%) με δια­φο­ρε­τι­κές ονο­μα­σί­ες, ενώ το 2003 ο Β. Τιούλ­κιν, Α’ Γραμ­μα­τέ­ας της ΚΕ, είχε εκλε­γεί βου­λευ­τής μέσα από τις λίστες του ΚΚΡΟ. Από τότε το ΚΕΚΡ δεν μπο­ρεί να λάβει μέρος στις εκλο­γές, λόγω του αντι­δη­μο­κρα­τι­κού νόμου για τα πολι­τι­κά κόμ­μα­τα, που επι­τρέ­πει πολ­λές αυθαι­ρε­σί­ες σε βάρος «ανε­πι­θύ­μη­των» πολι­τι­κών δυνά­με­ων. Ετσι, έχει χάσει την ιδιό­τη­τα του «πολι­τι­κού κόμ­μα­τος», τόσο αυτο­τε­λώς ως ΚΕΚΡ όσο και ως «συμ­μα­χία», του τεχνη­τού «πολι­τι­κού κόμ­μα­τος» που είχε συγκρο­τή­σει με την επω­νυ­μία «ΡΟΤ ΦΡΟΝΤ» (μτφρ: «Ενιαίο Μέτω­πο εργα­ζο­μέ­νων Ρωσί­ας»). Αυτό το στοι­χείο δεί­χνει πως όχι μόνο το αντι­δρα­στι­κό καθε­στώς της Ουκρα­νί­ας έλα­βε μέτρα σε βάρος των κομ­μου­νι­στών, αλλά και η ρωσι­κή αστι­κή δημοκρατία.

Βεβαί­ως, όπως το ΚΚΡΟ, έτσι και το ΚΕΚΡ δεν έχει μπο­ρέ­σει να επη­ρε­ά­σει ευρύ­τε­ρες εργα­τι­κές δυνά­μεις της Ρωσί­ας, ώστε να δια­μορ­φω­θεί ένα ισχυ­ρό ταξι­κό συν­δι­κα­λι­στι­κό κίνημα.

Σε ό,τι αφο­ρά το ζήτη­μα του πολέ­μου στην Ουκρα­νία, σε αντί­θε­ση με το ΚΚΡΟ, το ΚΕΚΡ εκτι­μά πως απο­τε­λεί μια ενδοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κή σύγκρου­ση, πως η Ρωσία είναι μια ιμπε­ρια­λι­στι­κή δύνα­μη, μικρό­τε­ρη από τις άλλες — όπως ανα­φέ­ρει στις θέσεις του — που με στρα­τιω­τι­κά μέσα επι­χει­ρεί στην Ουκρα­νία για τα συμ­φέ­ρο­ντα της αστι­κής τάξης. Την ίδια ώρα, το ΚΕΚΡ εκτι­μά πως αυτή η εξέ­λι­ξη έχει και θετι­κά στοι­χεία, και για τον λόγο αυτό τη στη­ρί­ζει. Αυτός ο εκλε­κτι­σμός στην τοπο­θέ­τη­σή του, το οδη­γεί τελι­κά στο να στη­ρί­ζει τον ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο. Ας δού­με, όμως, πιο αναλυτικά.

Η εισήγηση στην ΚΕ του ΚΕΚΡ

Στις 26/3/22 πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στη Μόσχα Ολο­μέ­λεια της ΚΕ του ΚΕΚΡ, που απο­φά­σι­σε τη στά­ση του κόμ­μα­τος «για τις πολε­μι­κές ενέρ­γειες της κυβέρ­νη­σης της Ρωσι­κής Ομο­σπον­δί­ας και των ενό­πλων δυνά­με­ων του Ντον­μπάς στην Ουκρα­νία», εγκρί­νο­ντας τη σχε­τι­κή εισή­γη­ση του Πολι­τι­κού Συμβουλίου.

Σε αυτό το ντο­κου­μέ­ντο, μετα­ξύ άλλων, ανα­φέ­ρε­ται πως «τους πολέ­μους τούς έφε­ρε στη γη της Σοβιε­τι­κής Ενω­σης ο καπι­τα­λι­σμός (…) Πρό­κει­ται για συγκρού­σεις σχη­μα­τι­σμού (γένε­σης) μιας νέας τάξης εκμε­ταλ­λευ­τών, συγκρού­σεις που δημιουρ­γού­νται από τον ιμπε­ρια­λι­σμό ή, ορθό­τε­ρα, από την επι­θυ­μία να ανα­δια­νε­μη­θεί ο κόσμος στα εδά­φη της πρώ­ην ΕΣΣΔ με τη συμ­με­το­χή των συμ­φε­ρό­ντων του ξένου κεφα­λαί­ου. Η ενο­χή της ρωσι­κής αστι­κής τάξης για τις συνε­χι­ζό­με­νες τρα­γω­δί­ες είναι αναμ­φι­σβή­τη­τη (…) Το ΚΕΚΡ υπο­γραμ­μί­ζει ότι η πραγ­μα­τι­κή πηγή της υπό ανά­λυ­ση σύγκρου­σης στην Ουκρα­νία είναι οι ενδοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κές αντι­θέ­σεις μετα­ξύ ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσί­ας, στις οποί­ες εντάσ­σε­ται η Ουκρα­νία».

Σε αντί­θε­ση με το ΚΚΡΟ, που δεν βλέ­πει τον ιμπε­ρια­λι­στι­κό χαρα­κτή­ρα της Ρωσί­ας, το ΚΕΚΡ εκτι­μά πως «η Ρωσι­κή Ομο­σπον­δία είναι ένα νέο, στο στά­διο της γένε­σης, ακό­μα αρκε­τά αδύ­να­μο, εξαρ­τη­μέ­νο, με στρε­βλή οικο­νο­μία, αλλά πλή­ρως, ήδη, ιμπε­ρια­λι­στι­κό κρά­τος με εξαι­ρε­τι­κή όρε­ξη και επι­θυ­μία να φτά­σει στο μέγε­θος ενός μεγά­λου αρπα­κτι­κού». Ταυ­τό­χρο­να, σημειώ­νει πως «οι ισχυ­ρό­τε­ρες ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες δεν χρειά­ζο­νται τη Ρωσία με μια ισχυ­ρή, ανε­πτυγ­μέ­νη οικο­νο­μία ως ισό­τι­μο εταί­ρο».

Επι­πλέ­ον, το ΚΕΚΡ συν­δέ­ει τη ρήση του Λένιν για μια «χού­φτα χωρών», που κυριαρ­χού­σαν στην επο­χή του, με τη σημε­ρι­νή θεω­ρη­τι­κή προ­σέγ­γι­ση που εκτι­μά πως οι χώρες του λεγό­με­νου «χρυ­σού δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ου», δηλα­δή οι πιο ανα­πτυγ­μέ­νες καπι­τα­λι­στι­κά χώρες, απο­μυ­ζούν τις χώρες του υπό­λοι­που πλα­νή­τη, μετα­ξύ αυτών και τη Ρωσία. Επι­πλέ­ον, «το ΚΕΚΡ και οι σύμ­μα­χοί του, ξεκι­νώ­ντας από τη λενι­νι­στι­κή αντί­λη­ψη της ουσί­ας του ιμπε­ρια­λι­σμού, βασι­ζό­με­νο στον ορι­σμό του φασι­σμού που έδω­σε η Κομι­ντέρν, κατέ­λη­ξε στην περι­γρα­φή του φαι­νο­μέ­νου “φασι­σμός” στην εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή, ή, όπως συχνά χρη­σι­μο­ποιού­με εκλαϊ­κευ­τι­κά, στη μετα­φο­ρι­κή φρά­ση “εξα­γώ­γι­μος φασι­σμός” (…) Ο φασι­σμός στην εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή σήμε­ρα είναι μια κοι­νή πρα­κτι­κή των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών και των συμ­μά­χων τους». Ας μην ξεχνά­με όμως ότι αυτός ο ορι­σμός δια­μορ­φώ­θη­κε ενώ υπήρ­χε και σοβα­ρή αντι­πα­ρά­θε­ση εκ μέρους στε­λε­χών της Κομ­μου­νι­στι­κής Διε­θνούς και, το κυριό­τε­ρο, στην πρά­ξη φάνη­κε η αδυ­να­μία του ν’ απο­δώ­σει τη σχέ­ση φασι­σμού — καπι­τα­λι­σμού κι έτσι να υπο­λο­γι­στεί στη στρα­τη­γι­κή του Διε­θνούς Κομ­μου­νι­στι­κού Κινήματος.

Το ΚΕΚΡ εκτι­μά ακό­μη πως η Ουκρα­νία είναι ένα φασι­στι­κό κρά­τος και πως στη χώρα αυτή ο φασι­σμός «είναι ουκρα­νι­κός μόνο ως προς τον τόπο εκδή­λω­σής του, ως προς τη γλώσ­σα, ως προς την ιστο­ρι­κή συνέ­χεια και τη σύν­θε­ση των στε­λε­χών, αλλά ως προς την κατα­γω­γή του είναι εντε­λώς αμε­ρι­κα­νι­κός».

Σε ό,τι αφο­ρά τις κινή­σεις της Ρωσί­ας θεω­ρεί πως «ο Πού­τιν και οι ρωσι­κές αρχές δεν οδη­γού­νται από πατριω­τι­κά αισθή­μα­τα αλλη­λεγ­γύ­ης» στην ανα­γνώ­ρι­ση των ΛΔ του Ντον­μπάς, αλλά την αξιο­ποιεί «ως πρό­σχη­μα και ως δικαιο­λο­γία για την απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση και, δήθεν, απο­να­ζι­στι­κο­ποί­η­ση της Ουκρα­νί­ας, δηλα­δή απο­κλει­στι­κά ως απά­ντη­ση στο γεγο­νός ότι οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ στο σύνο­λό τους έφτυ­σαν συλ­λο­γι­κά τις “κόκ­κι­νες γραμ­μές” του». Επί­σης, το ΚΕΚΡ ασκεί κρι­τι­κή στον αντι­κομ­μου­νι­σμό του Πούτιν.

Ταυ­τό­χρο­να, ενώ εκτι­μά πως «δεν έχου­με καμία αμφι­βο­λία ότι οι πραγ­μα­τι­κοί στό­χοι του ρωσι­κού κρά­τους σε αυτόν τον πόλε­μο είναι απο­λύ­τως ιμπε­ρια­λι­στι­κοί, είναι η υπε­ρά­σπι­ση και η ενί­σχυ­ση των θέσε­ων της ιμπε­ρια­λι­στι­κής Ρωσί­ας στον αντα­γω­νι­σμό της παγκό­σμιας αγο­ράς», την ίδια ώρα πιστεύ­ει πως «όσο η ένο­πλη επέμ­βα­ση της Ρωσί­ας βοη­θά να σωθούν οι άνθρω­ποι στο Ντον­μπάς από τα αντί­ποι­να των τιμω­ρών, δεν θα αντι­τα­χθού­με σε αυτήν την πραγ­μα­τι­κή βοή­θεια. Ειδι­κό­τε­ρα, θεω­ρού­με απο­δε­κτό εάν, λόγω συν­θη­κών, είναι απα­ραί­τη­το να ασκη­θεί βία κατά του φασί­ζο­ντος καθε­στώ­τος του Κιέ­βου, στον βαθ­μό που αυτό θα είναι προς το συμ­φέ­ρον του εργα­ζό­με­νου λαού». Ακό­μη το ΚΕΚΡ εκτι­μά πως στη Ρωσία «η διά­τα­ξη των ταξι­κών δυνά­με­ων είναι τέτοια που δεν επι­τρέ­πει ακό­μη να θεω­ρή­σου­με την εργα­τι­κή τάξη πλή­ρες υπο­κεί­με­νο της πολι­τι­κής (…) Οι κομ­μου­νι­στές στην τρέ­χου­σα ιστο­ρι­κή στιγ­μή στη Ρωσι­κή Ομο­σπον­δία δεν έχουν, και μέχρι να ανέ­βει το εργα­τι­κό κίνη­μα, δεν θα μπο­ρούν να έχουν μαζι­κή υπο­στή­ρι­ξη από τους εργα­ζό­με­νους». Για τους λόγους αυτούς στη­ρί­ζει την ιμπε­ρια­λι­στι­κή εισβο­λή της Ρωσί­ας στην Ουκρα­νία και δεν υπέ­γρα­ψε την Κοι­νή Ανα­κοί­νω­ση των 42 Κομ­μου­νι­στι­κών κι Εργα­τι­κών Κομ­μά­των και των 30 Κομ­μου­νι­στι­κών Νεο­λαιών, απ’ όλο τον κόσμο, που εκδό­θη­κε με πρω­το­βου­λία του ΚΚΕ, του ΚΚ Εργα­ζο­μέ­νων Ισπα­νί­ας, του ΚΚ Μεξι­κού και του ΚΚ Τουρ­κί­ας, σε αντί­θε­ση με την οργά­νω­ση νεο­λαί­ας του, την RKSM(b) — Επα­να­στα­τι­κή Κομ­μου­νι­στι­κή Ενω­ση Νεο­λαί­ας (μπολ­σε­βί­κοι) — που δια­τη­ρεί διμε­ρείς σχέ­σεις με την ΚΝΕ.

Η λαθεμένη προσέγγιση του σύγχρονου κόσμου και της Ρωσίας

Η παρα­πά­νω προ­σέγ­γι­ση του ΚΕΚΡ, αν και σε αντί­θε­ση από το ΚΚΡΟ, φαί­νε­ται ότι προ­σπα­θεί να προ­σεγ­γί­σει τις εξε­λί­ξεις από ταξι­κή σκο­πιά, ωστό­σο διο­λι­σθαί­νει σε σοβα­ρά θεω­ρη­τι­κά και πολι­τι­κά λάθη, ακό­μη και σε «δάνεια» από αστι­κές αντι­λή­ψεις και από δυνά­μεις που το ίδιο το ΚΕΚΡ χαρα­κτη­ρί­ζει οπορ­του­νι­στι­κές. Αυτές οι αστο­χί­ες το οδη­γούν στο «ξέπλυ­μα» της απα­ρά­δε­κτης ρωσι­κής στρα­τιω­τι­κής εισβο­λής, που όπως το ίδιο ανα­γνω­ρί­ζει διε­ξά­γε­ται για ιμπε­ρια­λι­στι­κούς λόγους, στο όνο­μα της σωτη­ρί­ας του λαού του Ντονμπάς.

Το ΚΕΚΡ χαρα­κτη­ρί­ζει τη Ρωσία «αδύ­να­μο», «εξαρ­τη­μέ­νο» ιμπε­ρια­λι­στι­κό κρά­τος, που οι άλλες «ισχυ­ρό­τε­ρες ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες» αρνού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν ως «ισό­τι­μο εταί­ρο». Αυτά γρά­φο­νται λες και οι σχέ­σεις μετα­ξύ των άλλων ιμπε­ρια­λι­στι­κών χωρών δεν δια­κρί­νο­νται από την ανι­σο­τι­μία, από την αλλη­λε­ξάρ­τη­ση των χωρών, και ο μόνος που δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως «ισό­τι­μος εταί­ρος» είναι η καπι­τα­λι­στι­κή Ρωσία. Αυτά λέγο­νται για τη Ρωσία, τη 2η στρα­τιω­τι­κή δύνα­μη στον κόσμο, τη μόνη καπι­τα­λι­στι­κή χώρα που μπο­ρεί σήμε­ρα να απει­λή­σει με πυρη­νι­κή κατα­στρο­φή την ισχυ­ρό­τε­ρη ιμπε­ρια­λι­στι­κή δύνα­μη του πλα­νή­τη, τις ΗΠΑ. Μια χώρα με πολύ ισχυ­ρά μονο­πώ­λια, που είναι 5η σε δισε­κα­τομ­μυ­ριού­χους στον κόσμο, που από τη μια είναι 11η στο ονο­μα­στι­κό μερί­διο του παγκό­σμιου ΑΕΠ και 6η σε μερί­διο στο πραγ­μα­τι­κό παγκό­σμιο ΑΕΠ, όπως και σε βιο­μη­χα­νι­κή παρα­γω­γή στον κόσμο, στην οποία δεκά­δες κρά­τη χρω­στά­νε 27,3 δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια, και η οποία βρί­σκε­ται στην 5η παγκό­σμια θέση των χωρών — δανει­στών των λεγό­με­νων ανα­πτυσ­σό­με­νων χωρών, με την 1η θέση να την κατα­λαμ­βά­νει η Κίνα. Μια χώρα που έχει δυνα­τό­τη­τα να προ­ω­θεί την εξω­τε­ρι­κή της πολι­τι­κή ασκώ­ντας και το δικαί­ω­μα του βέτο στο Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας του ΟΗΕ.

Ετσι, το ΚΕΚΡ αγνο­εί την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πως όλα τα καπι­τα­λι­στι­κά κρά­τη σήμε­ρα, εντασ­σό­με­να στο ιμπε­ρια­λι­στι­κό σύστη­μα, δια­μορ­φώ­νουν μετα­ξύ τους ανι­σό­τι­μες σχέ­σεις, στη βάση της ισχύ­ος τους (οικο­νο­μι­κής, πολι­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής) και η Ρωσία κατα­λαμ­βά­νει μια από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες θέσεις σε αυτήν την ιμπε­ρια­λι­στι­κή «πυρα­μί­δα», ως συνάρ­τη­ση όλων των δυνα­το­τή­των της (οικο­νο­μι­κών, πολι­τι­κών και στρα­τιω­τι­κών). Το ΚΕΚΡ υπερ­το­νί­ζει το γεγο­νός πως σημα­ντι­κός προ­σα­να­το­λι­σμός της ρωσι­κής οικο­νο­μί­ας είναι η εξό­ρυ­ξη πρώ­των υλών, αγνο­ώ­ντας άλλους προηγ­μέ­νους επι­στη­μο­νι­κά τομείς στους οποί­ους η Ρωσία πρω­το­πο­ρεί παγκο­σμί­ως (κατα­σκευή πυρη­νι­κών σταθ­μών, δια­στη­μι­κές απο­στο­λές, εμπό­ριο σύγ­χρο­νων όπλων, εμβό­λια κ.ά.) Στη βάση αυτής της στρε­βλής κατα­νό­η­σης του σύγ­χρο­νου κόσμου «μετα­φρά­ζει» κατά το δοκούν τη ρήση του Λένιν για μια «χού­φτα χώρες», που γρά­φτη­κε όταν τα 3/4 του πλα­νή­τη ήταν ακό­μη αποι­κί­ες, και κατα­λή­γει σήμε­ρα στο να απο­δέ­χε­ται την ατα­ξι­κή αντί­λη­ψη των χωρών του λεγό­με­νου «χρυ­σού δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ου» (από το οποίο έχουν αφαι­ρε­θεί ισχυ­ρές καπι­τα­λι­στι­κές χώρες, όπως είναι η Κίνα και η Ρωσία). Αντί­λη­ψη που δεν υπάρ­χει στο Πρό­γραμ­μα του ΚΕΚΡ, αλλά που τη «δανεί­ζε­ται» σήμε­ρα από το ισχύ­ον Πρό­γραμ­μα του ΚΚΡΟ.

Η επιζήμια άποψη περί του «εξαγώγιμου φασισμού»

Το ΚΕΚΡ επα­να­φέ­ρει στην ανά­λυ­σή του την επι­ζή­μια άπο­ψη περί «εξα­γώ­γι­μου φασι­σμού». Οπως το ΚΚΡΟ, μιλώ­ντας για τις ΗΠΑ και την ΕΕ τις χαρα­κτη­ρί­ζει «φιλε­λεύ­θε­ρο φασι­σμό», έτσι και το ΚΕΚΡ απο­δί­δει τον χαρα­κτη­ρι­σμό «φασι­στι­κές» σε ορι­σμέ­νες από τις ισχυ­ρό­τε­ρες ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυνά­μεις (ΗΠΑ, ΕΕ). Καταρ­χάς, ο δια­χω­ρι­σμός των κρα­τών του διε­θνούς ιμπε­ρια­λι­στι­κού συστή­μα­τος σε φιλο­φα­σι­στι­κά — φιλο­πό­λε­μα και μη, συσκο­τί­ζει την αιτία γέν­νη­σης και ισχυ­ρο­ποί­η­σης του φασι­στι­κού ρεύ­μα­τος, που βρί­σκε­ται στον ίδιο τον μονο­πω­λια­κό καπι­τα­λι­σμό και στο εσω­τε­ρι­κό της κάθε χώρας. Ετσι, δεν μπο­ρού­με να συμ­φω­νή­σου­με με την άπο­ψη αυτή του δια­χω­ρι­σμού των ιμπε­ρια­λι­στι­κών δυνά­με­ων σε «κακές» («φασι­στι­κές», «νεο­φα­σι­στι­κές») και σε «καλές» ούτε βέβαια σε εκκλή­σεις για να δια­μορ­φώ­σου­με «αντι­φα­σι­στι­κά μέτω­πα» σε ατα­ξι­κή κατεύ­θυν­ση, δηλα­δή σε συμ­μα­χί­ες χωρίς κοι­νω­νι­κο­τα­ξι­κά κρι­τή­ρια και να ταχθού­με με τα δήθεν «αντι­φα­σι­στι­κά κράτη».

Η αντί­λη­ψη αυτή οδη­γεί το κομ­μου­νι­στι­κό κίνη­μα, την εργα­τι­κή τάξη στον αφο­πλι­σμό της, στην παραί­τη­σή της από την ιστο­ρι­κή απο­στο­λή της και στη δια­μόρ­φω­ση μια γραμ­μής δήθεν «εξυ­γί­αν­σης» του ιμπε­ρια­λι­σμού από τις «φασι­στι­κές δυνά­μεις». Κι ενώ το ΚΕΚΡ επι­μέ­νει σε ανα­φο­ρές για την ανα­γκαιό­τη­τα της πάλης με τον οπορ­του­νι­σμό και στην ανά­γκη ανα­γνώ­ρι­σης της δικτα­το­ρί­ας του προ­λε­τα­ριά­του, την ίδια ώρα καλεί το κομ­μου­νι­στι­κό κίνη­μα να συμπο­ρευ­τεί με τον αντί­πα­λο, με τις αστι­κές δυνά­μεις, που χρη­σι­μο­ποιούν όλα τα μέσα ενά­ντια στην υπό­θε­ση του σοσια­λι­σμού. Στην πρά­ξη, στο όνο­μα της αντι­με­τώ­πι­σης του φασι­σμού ανοί­γει ο δρό­μος για συνερ­γα­σία με τον οπορ­του­νι­σμό, με τη σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία, με αστι­κές πολι­τι­κές δυνά­μεις, με τμή­μα­τα της αστι­κής τάξης. Ανοί­γει ο δρό­μος επι­λο­γής ιμπε­ρια­λι­στή. Ετσι, στην πολε­μι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή σύγκρου­ση στην Ουκρα­νία το κομ­μου­νι­στι­κό κίνη­μα καλεί­ται να στη­ρί­ξει συγκε­κρι­μέ­νες ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυνά­μεις, στο όνο­μα του ότι οι άλλες είναι «φασι­στι­κές».

Η αντί­λη­ψη περί «εξα­γώ­γι­μου φασι­σμού» είναι μια αστι­κή αντί­λη­ψη, που πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε από ρωσι­κές αστι­κές πολι­τι­κές δυνά­μεις στην «πορ­το­κα­λί επα­νά­στα­ση» του 2006 στην Ουκρα­νία. Στη συνέ­χεια δια­δό­θη­κε από τον επι­κε­φα­λής του λεγό­με­νου «Εργα­τι­κού Κόμ­μα­τος Ρωσί­ας», Μ. Ποπόφ, που συνερ­γά­ζε­ται με το ΚΕΚΡ και υιο­θε­τή­θη­κε από το τελευ­ταίο κατά τη ρωσι­κή στρα­τιω­τι­κή επέμ­βα­ση στη Συρία. Απο­τέ­λε­σε αντι­κεί­με­νο ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κής δια­πά­λης τόσο στο εσω­τε­ρι­κό του ΚΕΚΡ όσο και στο πλαί­σιο της «Διε­θνούς Κομ­μου­νι­στι­κής Επι­θε­ώ­ρη­σης» (ΔΚΕ). Οσοι ανα­τρέ­ξουν στη δημό­σια συζή­τη­ση στις σελί­δες του σχε­τι­κού τεύ­χους της ΔΚΕ, θα δού­νε πως το ΚΚΕ επι­βε­βαιώ­θη­κε πλή­ρως, προ­βλέ­πο­ντας από το 2014 πως αυτή η αντί­λη­ψη θα οδη­γή­σει σε λαθε­μέ­νη συμπό­ρευ­ση με αστι­κές πολι­τι­κές δυνάμεις.

Βασι­κό επι­χεί­ρη­μα της άπο­ψης περί «εξα­γώ­γι­μου φασι­σμού» είναι ότι οι ΗΠΑ στην εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή τους κατα­πα­τούν το Διε­θνές Δίκαιο. Το ΚΕΚΡ σ’ αυτήν την περί­πτω­ση δεν παίρ­νει υπό­ψη του ότι οι συμ­φω­νί­ες που συνι­στούν το Διε­θνές Δίκαιο είναι προ­ϊ­όν του συσχε­τι­σμού δυνά­με­ων και ως τέτοιο έχει γίνει πολύ πιο αντι­δρα­στι­κό τα τελευ­ταία χρό­νια μετά τις αντε­πα­να­στα­τι­κές ανατροπές.

Η κριτική στο ΚΚΕ

Το ΚΕΚΡ προ­χώ­ρη­σε σε σχο­λια­σμό της Από­φα­σης της ΚΕ του ΚΚΕ για τον ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο στην Ουκρα­νία, όπου μετα­ξύ άλλων κατη­γο­ρεί το Κόμ­μα μας πως «το ΚΚΕ έκα­νε λάθος που είδε στην υπε­ρά­σπι­ση του λαού του Ντον­μπάς μόνο ένα πρό­σχη­μα για το Κρεμ­λί­νο για να εξα­πο­λύ­σει έναν ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο στην Ουκρα­νία. Αυτό ισχύ­ει, αν πάρου­με τον απώ­τε­ρο ιμπε­ρια­λι­στι­κό στό­χο του πολέ­μου — την κατά­λη­ψη του “μετα­σο­βιε­τι­κού χώρου” υπό τον έλεγ­χο του ρωσι­κού κεφα­λαί­ου. Αυτό όμως δεν είναι καθό­λου πρό­σχη­μα, αλλά πραγ­μα­τι­κή ανα­γκαιό­τη­τα από τη σκο­πιά των λαών — θυμά­των του φασι­στι­κού καθε­στώ­τος του Κιέ­βου (και του ουκρα­νι­κού λαού επί­σης). Και επο­μέ­νως, σε αυτό το αντι­φα­σι­στι­κό κομ­μά­τι, υπο­στη­ρί­ζου­με τον πόλε­μο των πολι­το­φυ­λα­κών του Ντον­μπάς και του ρωσι­κού στρα­τού». Επι­πλέ­ον, το ΚΕΚΡ κατη­γο­ρεί το ΚΚΕ για έλλει­ψη αλλη­λεγ­γύ­ης στον λαό του Ντονμπάς.

Αυτά γρά­φο­νται:

Οταν το ΚΚΕ είναι εκεί­νο το ΚΚ από χώρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που 3 στε­λέ­χη του, ένας βου­λευ­τής και αντι­πρό­ε­δρος της ελλη­νι­κής Βου­λής, ένας τότε ευρω­βου­λευ­τής του και ένα ακό­μα στέ­λε­χός του, βρί­σκο­νται στην επί­ση­μη «μαύ­ρη λίστα» του αντι­δρα­στι­κού καθε­στώ­τος του Κιέ­βου, επει­δή το 2014 βρέ­θη­καν, στο πλαί­σιο απο­στο­λής του Κόμ­μα­τος, στην περιο­χή του Ντον­μπάς, εκφρά­ζο­ντας την αλλη­λεγ­γύη του ΚΚΕ στον λαό της χώρας, που βέβαια το ΚΚΕ δεν χωρί­ζει στη βάση της εθνι­κής και γλωσ­σι­κής κατα­γω­γής του, όπως κάνουν άλλοι, ενι­σχύ­ο­ντας τον εθνι­κι­σμό και τη διαί­ρε­ση των λαών.

Οταν το ΚΚΕ είναι το κόμ­μα που στα­θε­ρά από το 2014 κατα­δί­κα­ζε πολύ­μορ­φα, και από το βήμα του Ευρω­κοι­νο­βου­λί­ου, την αντι­δη­μο­κρα­τι­κή, αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­τρο­πή, που έγι­νε τότε στην Ουκρα­νία, με τη στή­ρι­ξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και την αξιο­ποί­η­ση φασι­στι­κών δυνά­με­ων. Οταν το ΚΚΕ κατήγ­γει­λε τον αντι­κομ­μου­νι­σμό, τις απα­γο­ρεύ­σεις στην Ουκρα­νία, καθώς και τη ρατσι­στι­κή πολι­τι­κή σε βάρος των ρωσό­φω­νων πλη­θυ­σμών σε Ουκρα­νία και Βαλ­τι­κή και στέ­κε­ται στα­θε­ρά στο πλευ­ρό των κομ­μου­νι­στών και της εργα­τι­κής τάξης τόσο στην Ουκρα­νία, όσο και στη Ρωσία, στη βάση της αρχής του προ­λε­τα­ρια­κού διεθνισμού.

Οταν και εμείς και το ΚΕΚΡ γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά πως η φύση των λεγό­με­νων «Λαϊ­κών Δημο­κρα­τιών» του Ντον­μπάς δεν έχει τίπο­τα το κοι­νό με τις Λαϊ­κές Δημο­κρα­τί­ες, που είχαν εμφα­νι­στεί μετά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλε­μο στην Ευρώ­πη, πως οι «Λαϊ­κές Δημο­κρα­τί­ες» του Ντον­μπάς είναι αστι­κά καθε­στώ­τα, που επι­βί­ω­σαν μονά­χα χάρη στην πολύ­πλευ­ρη στή­ρι­ξη της ρωσι­κής αστι­κής τάξης. Οταν είναι γνω­στό πως οι λιγο­στοί φιλο­κομ­μου­νι­στές διοι­κη­τές ορι­σμέ­νων μονά­δων των πολι­το­φυ­λα­κών, που υπήρ­ξαν τα πρώ­τα χρό­νια μετά το 2014, εξο­λο­θρεύ­τη­καν κάτω από «περί­ερ­γες» συν­θή­κες, ότι τα καθε­στώ­τα αυτά πλή­ρως ελέγ­χο­νται από το Κρεμ­λί­νο, ότι στις γραμ­μές των πολι­το­φυ­λά­κων δρουν ενσω­μα­τω­μέ­νες ένο­πλες ομά­δες αντι­δρα­στι­κών, ακό­μη και φασι­στι­κών ρωσι­κών πολι­τι­κών δυνάμεων.

Η εισβο­λή της Ρωσί­ας στην Ουκρα­νία μέχρι στιγ­μής όχι μόνο δεν έχει γλι­τώ­σει τον λαό του Ντον­μπάς από τον πόλε­μο, όπως εκτι­μά το ΚΕΚΡ, αλλά τον έχει μετα­τρέ­ψει σε «κρέ­ας για τα κανό­νια» του ιμπε­ρια­λι­στι­κού πολέ­μου, μιας και μόνο σε αυτήν την περιο­χή έχει κηρυ­χτεί γενι­κή επι­στρά­τευ­ση του πλη­θυ­σμού. Επι­πλέ­ον, κιν­δυ­νεύ­ει να μετα­τρέ­ψει αυτόν τον λαό στο «σπίρ­το» μιας γενι­κό­τε­ρης ανά­φλε­ξης, που θα «κάψει» πολ­λούς ευρω­παϊ­κούς λαούς. Σε κάθε περί­πτω­ση, η ενσω­μά­τω­ση αυτών των περιο­χών από τη Ρωσία, όπως και στην περί­πτω­ση της Κρι­μαί­ας, δεν θα τον γλι­τώ­σει από την ταξι­κή εκμε­τάλ­λευ­ση, από τα αδιέ­ξο­δα του καπι­τα­λι­σμού, ενώ θα αυξή­σει το εθνι­κι­στι­κό μίσος ανά­με­σα στον ρωσι­κό και τον ουκρα­νι­κό λαό και θα δυσχε­ρά­νει την ανα­γκαία κοι­νή πάλη τους ενά­ντια στον μονα­δι­κό κοι­νό αντί­πα­λο, τον καπιταλισμό.

Αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΚΕΚΡ

Αν στο ΚΚΡΟ η στή­ρι­ξη στη ρωσι­κή εισβο­λή δεν είχε σοβα­ρές εσω­κομ­μα­τι­κές αντι­δρά­σεις, στο ΚΕΚΡ υπήρ­ξαν σοβα­ροί τριγ­μοί, μιας και είναι πλέ­ον φανε­ρή διά γυμνού οφθαλ­μού η προ­σχώ­ρη­ση του ΚΕΚΡ στη γραμ­μή δικαιο­λό­γη­σης της ρωσι­κής αστι­κής τάξης και του ιμπε­ρια­λι­στι­κού πολέ­μου, κάτι που δεν συνά­δει με τη μέχρι τώρα ιστο­ρι­κή πορεία του. Ετσι, στην Ολο­μέ­λεια της ΚΕ του ΚΕΚΡ εκδη­λώ­θη­καν σοβα­ρές δια­φω­νί­ες. Ως απο­τέ­λε­σμα δύο μέλη του Πολι­τι­κού Συμ­βου­λί­ου (οι Αλ. Μπά­τοφ και Σ. Κρου­πέν­κο) απο­χώ­ρη­σαν από το κόμ­μα, όπως και ορι­σμέ­να ακό­μη μέλη της ΚΕ του.

Η τελευ­ταία εξέ­λι­ξη απει­λεί να δώσει συντρι­πτι­κό ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό χτύ­πη­μα στο ΚΕΚΡ, όπως φάνη­κε και από τη λεγό­με­νη «Συν­διά­σκε­ψη για τη στή­ρι­ξη της πάλης ενά­ντια στον φασι­σμό στην Ουκρα­νία», που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 20/3/22 στην έδρα της ΚΕ του ΚΕΚΡ.

Το ΚΕΚΡ σε επικίνδυνους πολιτικούς δρόμους

Στη «Συν­διά­σκε­ψη» εκτός του ΚΕΚΡ συμ­με­τεί­χε το εθνι­κι­στι­κό κόμ­μα «Αλλη Ρωσία» και ο Βλα­ντι­μίρ Κβα­τσκόφ, πρώ­ην στρα­τιω­τι­κός, που είχε συλ­λη­φθεί για από­πει­ρα δολο­φο­νί­ας του Ανα­τό­λι Τσου­μπάις, και αυτο­χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται «Ρώσος χρι­στια­νός εθνι­κι­στής». Η οργά­νω­ση «Αλλη Ρωσία» ενη­με­ρώ­νει πως ο τίτλος της εκδή­λω­σης ήταν: «Συν­διά­σκε­ψη για τη νίκη!» (αξιο­ποιώ­ντας το γράμ­μα «Ζ» που φέρουν τα ρωσι­κά στρα­τιω­τι­κά οχή­μα­τα στον πόλε­μο της Ουκρανίας).

Το κόμ­μα της «Αλλης Ρωσί­ας» είναι μια εθνι­κι­στι­κή δύνα­μη, που πριν λεγό­ταν «Εθνι­κό — μπολ­σε­βί­κι­κο κόμ­μα» (κατά το «εθνι­κο­σο­σια­λι­στι­κό»), συγκρο­τή­θη­κε το 2010 από τον πρώ­ην Σοβιε­τι­κό «αντι­φρο­νού­ντα» Εντουάρντ Λιμό­νοφ (πέθα­νε το 2016). Αξιο­ποί­η­σε φασι­στι­κά σύμ­βο­λα, αντι­κα­θι­στώ­ντας τη σβά­στι­κα με το μαύ­ρο σφυ­ρο­δρέ­πα­νο. Μετά τον θάνα­το του ιδρυ­τή της έχει σύμ­βο­λο μια κόκ­κι­νη σημαία, όπου σε άσπρο κύκλο απει­κο­νί­ζε­ται μια μαύ­ρη χει­ρο­βομ­βί­δα και σύν­θη­μα «Η Ρωσία τα πάντα, οι άλλοι τίπο­τα!». Η συγκε­κρι­μέ­νη οργά­νω­ση, που εμφα­νί­ζε­ται ως «φιλο­σο­βιε­τι­κή», αλλά αντι­με­τω­πί­ζο­ντας την ΕΣΣΔ όχι ως σοσια­λι­στι­κό, αλλά ως ισχυ­ρό κρά­τος με πολ­λά εδά­φη, θα μπο­ρού­σε να κατα­τα­χθεί στην ακρο­δε­ξιά και φημί­ζε­ται για προ­βο­κα­τό­ρι­κες δρά­σεις. Ισχυ­ρί­ζε­ται πως έχει 2.000 ενό­πλους που πολε­μά­νε στο Ντον­μπάς. Στο σχε­τι­κό βίντεο της εκδή­λω­σης φαί­νε­ται η ηγε­σία του ΚΕΚΡ, διά του σ. Τιούλ­κιν, να καλεί την ακρο­δε­ξιά «Αλλη Ρωσία» σε κοι­νό εκλο­γι­κό μπλοκ. Οπως φαί­νε­ται με τον ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο γίνε­ται προ­σπά­θεια να «ξεπλυ­θούν» και να παρου­σια­στούν ως πατριω­τι­κές όχι μόνο ακρο­δε­ξιές, φασι­στι­κές ή φασί­ζου­σες οργα­νώ­σεις της Ουκρα­νί­ας, αλλά και της Ρωσίας.

Εννο­εί­ται πως οι εξε­λί­ξεις αυτές δεν συνά­δουν ούτε με την ιστο­ρι­κή πορεία του ΚΕΚΡ ούτε με τις δεσμεύ­σεις που έχει ανα­λά­βει στο πλαί­σιο των πολυ­με­ρών μορ­φών συνερ­γα­σί­ας που συμ­με­τέ­χει (Ευρω­παϊ­κή Κομ­μου­νι­στι­κή Πρω­το­βου­λία, «Διε­θνής Κομ­μου­νι­στι­κή Επιθεώρηση»).

Για το ΚΚΕ είναι διπλά λυπη­ρό το γεγο­νός ένα κόμ­μα με το οποίο είχα­με για πολ­λά χρό­νια διμε­ρείς σχέ­σεις να οδη­γεί­ται σε συμπό­ρευ­ση με την αστι­κή τάξη της χώρας του, ακό­μη και με ακρο­δε­ξιές, εθνι­κι­στι­κές οργα­νώ­σεις, εξαι­τί­ας της θεω­ρη­τι­κής αδυ­να­μί­ας του να επε­ξερ­γα­στεί στη βάση του μαρ­ξι­σμού — λενι­νι­σμού τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις και τη θέση της χώρας του στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό κόσμο.

Απο­δει­κνύ­ε­ται πως η επί­κλη­ση της ανά­γκης της πάλης με τον οπορ­του­νι­σμό, όπως και η ανα­πα­ρα­γω­γή σημα­ντι­κών θεω­ρη­τι­κών όρων, όπως «δικτα­το­ρία του προ­λε­τα­ριά­του», καθό­λου δεν μπο­ρεί να προ­φυ­λά­ξει ένα ΚΚ από τις κακο­το­πιές και τον «ξένο δανει­σμό» αντιε­πι­στη­μο­νι­κών προ­σεγ­γί­σε­ων, που μπο­ρούν να το οδη­γή­σουν στην «ουρά» των επι­λο­γών της αστι­κής τάξης της χώρας του.

902.gr

«Τσε Γκε­βά­ρα, πρε­σβευ­τής της Επα­νά­στα­σης», του Νίκου Μόττα

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο