• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Γιώργος Δ. Μπίμης: Αυταπάτη… – Ο Χρόνος και ο Άνεμος… (Ποιήματα)

Αυταπάτη…

Τα πρόσωπα αλλάζουνε τις νύχτες, στο άκριτο
σκοτάδι που βαθαίνει
κι εκεί που προσπερνάνε
οι ξενύχτες
στης πόλης τα στενά κάποιος πεθαίνει…
…………………………………………………..
Παράφορα σε είχα αγαπήσει, σε χρόνια
σκοτεινά κι αποσταμένα
κι αρχαίες νυκτωδίες
είχα ζήσει,
μα όλα αυτά φαντάζουνε πια ξένα …

Η μνήμη μια αλήθεια που ματώνει
κι εκεί
που χαμηλώνουνε τα φώτα,
εσύ στην προσμονή σου πάντα μόνη
κι εγώ μες στ’ αδιέξοδο σαν πρώτα…

Σε βρήκα κάποια νύχτα σ’ ένα στίχο
και κύλισε
το δάκρυ μου στο χώμα,
σε είδα στον καθρέφτη σ’ έναν τοίχο
στην πόλη που δε γέρασε ακόμα…
………………………………
Τα πρόσωπα που ψάχνουνε μια μοίρα
στα ίδια
γεγονότα πάντα τρέχουν…
Τα γράμματα που μου ‘γραψες τα πήρα
μ’ απάντηση ξεκάθαρη δεν έχουν…

Ο Χρόνος και ο Άνεμος…

Είναι ο άνεμος που σκόρπισε
τα φύλλα,
είναι μια θλίψη που βραδιάζει μοναχή,
είναι του κήπου μας τα κόκκινα
τα μήλα,
που τα σαπίζει ο αγέρας κι η βροχή…
………………………………
Στη μοναξιά, στο χαλασμό
και στο σκοτάδι,
ψάχνω στη μνήμη την εικόνα σου να βρω,
να ξαποστάσω στης ανάσας σου
το χάδι,
να λησμονήσω της θυσίας το σταυρό…

Τραγούδι στήνει ο βοριάς έξω
στη στράτα,
για να μερώσουν οι καημοί στη έρμη γη,
μα συ απ’ όλα τα τραγούδια
ένα κράτα,
αυτό που ζει και μου ματώνει την πληγή…
……………………………
Είναι μια θάλασσα που μέσα της
με κλείνει,
είναι ένα κύμα που με πάει στ’ ανοιχτά,
είναι μια αγάπη που γυρεύει
μα δε δίνει,
που δραπετεύει στο σκοτάδι που αλυχτά…
Γιώργος Δ. Μπίμης