• [ «Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί» οι φασίστες]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Γιώργου Δ. Μπίμη; «Το χώμα και το αίμα»

Δύο ποιήματα του Γιώργου Δ. Μπίμη από την τελευταία του ποιητική συλλογή που κυκλοφόρησε πρόσφατα (Δεκέμβρης του 2018) από τις εκδόσεις ‘’Εντύποις’’ με τίτλο:
‘’ Το χώμα και το αίμα.’’

Πες μου ξανά…

Πες μου ξανά για τον καιρό που έχει φύγει
γι’ αυτή τη χίμαιρα που ζήσαμε μαζί,
γι’ αυτή την αίγλη τ’ ουρανού μας που ‘ταν λίγη,
για την ελπίδα μας που νύχτωσε, μα ζει.

Τα χρόνια σύννεφα πετάξανε στη δύση
μα εσύ υπάρχεις και μου γνέφεις κάθε αυγή,
σ’ αυτή τη μάχη τον καιρό ποιος θα κερδίσει,
ποιος θα χαράξει μία λευτεριά στη γη.

Ανέμου φως που ταξιδεύεις στους αιθέρες
στάξε μια αχτίδα στων φτωχών τη γειτονιά,
στην άγια φρίκη των λαών ριγούν κι οι μέρες
κι ένας Χριστός θρηνεί στη σκοτεινιά.

Πες μου ξανά για τον καιρό που έχει φύγει
γι’ αυτούς που γέρασαν μα μείνανε παιδιά,
στης γης το έρμα νικητές πάλι οι λίγοι
κι όσοι στα στήθια τους δεν είχανε καρδιά…

Αντίφαση

Η σιωπή που άγγιξαν τα χέρια του υπάρχει,
η αλήθεια που μνημόνευσαν τα χείλη του υπάρχει,
το περίβλεπτο κι επιβλητικό φρόνημα
που κατέκτησε την ψυχή υπάρχει,
το ευοίωνο φως στο βλέμμα που μπόρεσε να δει, υπάρχει.

Πάντα υπάρχει το αίμα στις παλάμες του μελλοθάνατου
την κρίσιμη ώρα που αφουγκράζεσαι το σφυγμό του
κι εκείνος αποκρίνεται μ’ ένα ασκότιστο βλέμμα
για τις πληγές και για τα δάκρυα
και μ’ ένα χαμόγελο ζεστό,
σαν αναμμένο γαρίφαλο στο χρώμα της καρδιάς
για το θάνατο…

Και εκεί, στη φθίνουσα πορεία του κόσμου,
μέσα στον αδιατάραχτο πόνο του,
θα ονοματίσει ξανά τα πράγματα
για να αποκαλυφτούν οι ασήμαντες απαριθμήσεις
της καθημερινότητας,
οι μελανοί ίσκιοι, τα σωριασμένα κορμιά
των εκτοπισμένων και των ξεριζωμένων συντρόφων μας,
τα λεηλατημένα όνειρα,
η καθολική κι η αυτόδηλη αλήθεια:
όλα θα τελειώσουν κάποια μέρα…

Σε κείνη την κρίσιμη στιγμή που αγάλλονται οι ορίζοντες
-μες στη εναντιότητα των αιώνων που έγιναν σκόνη-
θα σκιρτήσει πάλι η εποποιία του ασήμαντου,
του αδιατάρακτου και του ανεξιχνίαστου:
ένα καρφί στο χέρι που έγνεψε στην ελπίδα…

Και τότε, θύματα και θύτες, γενναίοι και δειλοί,
αθώοι κι ένοχοι, νικητές και νικημένοι,
όλοι ίσιοι, σε μια πορεία ακατάληκτη, δίχως επιστροφή,
στο προαιώνιο φως, στην τύψη και στο αίμα,
στον έρωτα, στη θυσία και στο θάνατο,…

Γιώργος Δ. Μπίμης