• [Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί/με μάτι αριστερό το βλέπω./Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί,/οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι (Κ. Βάρναλης)]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Δημοτικές εκλογές 2019: Ζυγισμένοι – στοιχισμένοι στην πολιτική που τσακίζει τις λαϊκές ανάγκες

Δημοτικές εκλογές 2019: Πλατιά χαμόγελα, παχιά λόγια, απατηλές υποσχέσεις, που πολλές από αυτές είναι απλά χοντροκομμένες επαναλήψεις του 2014 και συζητήσεις γύρω από «έργα» που έγιναν ή που «θα γίνουν»… Τα παραπάνω κυριαρχούν στις τοποθετήσεις των υποψηφίων της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων για τις τοπικές και περιφερειακές εκλογές. Συνδετικός κρίκος όλων των παρεμβάσεών τους είναι η θωράκιση της «ανάπτυξης», δηλαδή της καπιταλιστικής κερδοφορίας, που δήθεν θα φέρει και την «αναβάθμιση» της ζωής των κατοίκων.

Τα συνθήματα π.χ. στην Αττική για τις «πόλεις που αλλάζουν», που «ανεβαίνουν ψηλά», που είναι «ανοιχτές» και κάνουν «νέα αρχή», περισσεύουν στην προεκλογική εκστρατεία, ενδεικτικά κι αυτά της προσπάθειας να πέσει στάχτη στα μάτια του λαού που υποφέρει από μια πολιτική, η οποία σε όλες τις εκφράσεις της, «τοπική» και «κεντρική», βάζει τη σφραγίδα της σε όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων, διαμορφώνοντας μια δυσβάσταχτη «καθημερινότητα: Από την ανεργία και τους πετσοκομμένους μισθούς, την απληρωσιά και τη δουλειά – λάστιχο, τους όρους δηλαδή που διασφαλίζουν την «ανταγωνιστικότητα» και την «προσέλκυση επενδύσεων», μέχρι τις ρημαγμένες ή ανύπαρκτες υποδομές προστασίας του λαού, ως αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης για να πιάνονται τα ματωμένα πλεονάσματα. Από την εντατικοποίηση στους τόπους δουλειάς, τα καθημερινά εργατικά «ατυχήματα», που ξεκινούν από τα γιαπιά και τα εργοστάσια και φτάνουν μέχρι τα απορριμματοφόρα και τις υπηρεσίες τεχνικών έργων δήμων και Περιφερειών. Εκεί που η ανεργία διαδέχεται την κακοπληρωμένη δουλειά με ημερομηνία λήξης, με εργαζόμενους στα ίδια πόστα, αλλά πολλών διαφορετικών «ταχυτήτων»: «Ορισμένου χρόνου», «οχταμηνίτες», «παρατασιούχοι», «κοινωφελίτες», «αορίστου» και όποια άλλη μορφή εφευρίσκουν οι κυβερνήσεις και η ΕΕ για να ανακυκλώνουν την ανεργία και να κρατούν ομήρους χιλιάδες εξαθλιωμένους, θύματα της βάρβαρης πολιτικής τους.

Με το ένα χέρι ψηφίζουν μνημόνια και με το άλλο μοιράζουν «συμπάθεια»

Στα εκατομμύρια εργαζομένων του Λεκανοπεδίου περιδιαβαίνουν στελέχη πρώτης γραμμής των αστικών κομμάτων, όπως ο υφυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ηλιόπουλος, που είναι υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας, ο οποίος με το ένα χέρι ψηφίζει ένα προς ένα τα μνημονιακά μέτρα εδώ και 4 χρόνια, και με το άλλο μοιράζει χειραψίες, τους μιλά για την πόλη «που ονειρεύεται». Σε αυτούς τους εργαζόμενους, η περιφερειάρχης και εκ νέου υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ, Ρ. Δούρου, διαφημίζει την «κοινωνική πολιτική της», με φόντο μια Αττική που σε ένα χρόνο θρήνησε 130 ανθρώπους, ολόκληρες πόλεις έγιναν ρημαδιό και δασικές εκτάσεις κάρβουνο, λόγω της έλλειψης έργων υποδομής. Στο λαό της Αττικής, που βλέπει να παράγεται αμύθητος πλούτος στο ιδιωτικοποιημένο από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ λιμάνι του Πειραιά, ο υποψήφιος της κυβέρνησης για την πόλη καμώνεται ότι δίνει «αντιολιγαρχικό αγώνα»…

«Η Περιφέρεια Αττικής καλύπτει κενά σε επίπεδο κοινωνικών υποδομών και παροχής κοινωνικών υπηρεσιών», είπε πριν από λίγες μέρες, κατά την επίσκεψή της σε «κοινωνικό παντοπωλείο» στη Νέα Ιωνία η Ρ. Δούρου, λέγοντας μάλιστα ότι ελπίζει να είναι «προσωρινή» αυτή η πολιτική. Βεβαίως, τα «κενά» που παριστάνει ότι μπαλώνει η περιφερειάρχης τα έχει γεννήσει η πολιτική που η ίδια και το κόμμα της υπηρετούν. Η διοίκηση της μεγαλύτερης Περιφέρειας της χώρας έχει καθοριστική συμβολή στην υλοποίηση όλων των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που φορτώνουν ασήκωτα βάρη στη λαϊκή οικογένεια. Η ταξική πολιτική που υπηρετεί αποτυπώνεται κρυστάλλινα στους προϋπολογισμούς που ψηφίζει κάθε χρόνο η πλειοψηφία στην Περιφέρεια, ενώ με πρόσχημα γραφειοκρατικά κ.ά, κωλύματα δεκάρα τσακιστή δεν πάει σε έργα υποδομής για τις λαϊκές οικογένειες, «εμπόδια», που -φυσικά, ως διά μαγείας εξαφανίζονται όταν είναι να πέσει «ζεστό» χρήμα σε επιχειρηματικούς ομίλους (βλ ΠΑΕ, για στάδια που ανήκουν στους μεγαλομετόχους τους ή για έργα βιτρίνας, όπως η ανάπλαση του Φαληρικού Ορμου και οι μαρίνες για γιοτ).

Οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ διαγκωνίζονται για το ποιος μπορεί να εξασφαλίσει περισσότερα οφέλη για το κεφάλαιο. Στην «Αθηναϊκή Ριβιέρα», που διαφημίζει η Ρ. Δούρου για το τουριστικό κεφάλαιο, ο Γ. Πατούλης απαντά πως ο ίδιος είναι ο «δοκιμασμένος πιλότος» της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ως ο άνθρωπος που ξέρει καλύτερα τη …δουλειά.

Συγκλίνουν στην αντιλαϊκή επίθεση

Η προσπάθεια που κάνουν οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ να μεταφέρουν και στις τοπικές εκλογές τη συνταγή του «διπολισμού», ώστε να εγκλωβίσουν εργατικές – λαϊκές δυνάμεις στη στρατηγική τους, σκοντάφτει στις ίδιες τις προτάσεις τους που μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Είναι χαρακτηριστικές οι θέσεις τους π.χ. για τη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική, όπου οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ (Δούρου), της ΝΔ (Πατούλης) και του ΚΙΝΑΛ (Σγουρός) δεν βρίσκουν πεδίο να διαφωνήσουν. Οι μεν κατηγορούν τους δε ότι τους …κλέβουν τις «ιδέες», αφού έχουν δεδομένη την εμπλοκή των επιχειρηματικών ομίλων, με τη μονιμοποίηση – επέκταση της υγειονομικής βόμβας της Φυλής κλπ

Μια σύγκλιση ανάμεσα στους υποψηφίους ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ για το δήμο της Αθήνας, που αποτυπώθηκε και στο «ντιμπέιτ» που διοργανώθηκε την περασμένη Τετάρτη. Είναι χαρακτηριστική η αποδοχή από όλους της υποχρηματοδότησης των δήμων, των βαρών που φορτώνουν οι δήμοι στους εργαζόμενους, μέσα από τα τέλη και την ανταποδοτικότητα. Οι όποιες διαφορές μεταξύ τους περιορίστηκαν στα εργαλεία που θα αξιοποιηθούν για να συνεχίζεται η αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος.

 

Χαρακτηριστικό είναι επίσης το παράδειγμα του Πειραιά, όπου η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η σημερινή δημοτική αρχή Μώραλη, «δουλεύοντας» και οι δύο για να γίνει το λιμάνι ακόμα πιο ευνοϊκό στην εξυπηρέτηση των κερδοφόρων σχεδίων επιχειρηματικών ομίλων, ουσιαστικά συναντώνται. Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, Ν. Μπελαβίλας, εκτός από τα πομπώδη περί «αντιολιγαρχικού αγώνα» στον Πειραιά, κάνει λόγο για οικοδόμηση «εταιρικής σχέσης win – win» με την COSCO (!), δήθεν για να εξασφαλίσει «περισσότερα οφέλη» για τον Πειραιά. Ταυτόχρονα, αποτελούν έκφραση ανταγωνιστικών επιχειρηματικών συμφερόντων, μια επιδίωξη για νέο παζάρι και μοιρασιά στο λιμάνι, στο φόντο των γεωπολιτικών σχεδιασμών ΗΠΑ – ΕΕ στην περιοχή.

Η γραμμή της «λαϊκής αντιπολίτευσης» κριτήριο για τους εργαζόμενους

Παρά την υποτιθέμενη «ευελιξία» που δίνουν οι τοπικές εκλογές στους συνδυασμούς των αστικών κομμάτων, είναι φανερό ότι και στην Τοπική Διοίκηση συγκρούονται δύο γραμμές: Αυτή των αστικών κομμάτων, που θέλει εκλεγμένους – διαχειριστές της μιζέριας του λαού, μάνατζερ επιχειρηματικών συμφερόντων, με μερίδιο στο ξεδίπλωμα της αντεργατικής επιδρομής. Και από την άλλη, η γραμμή του ΚΚΕ, που θέλει δημάρχους, περιφερειάρχες και συμβούλους στο ρόλο «αντιπολίτευσης» σε αυτήν τη στρατηγική, να βάζουν εμπόδια, να διεκδικούν μαζί με το λαό την ανακούφισή του, να οργανώνουν τη σύγκρουση με τις κυβερνήσεις, την εργοδοσία, την ΕΕ.

Αυτή είναι η πραγματική διαχωριστική γραμμή, που πρέπει να γίνει κριτήριο για τα εργατικά – λαϊκά στρώματα μπροστά στις κάλπες.

πηγή: Ριζοσπάστης