Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Δημ Κουτσούμπας: Ευρώπη των λαών δεν είναι η ΕΕ των πολέμων, του καπιταλισμού, είναι η Ευρώπη της ειρήνης, του σοσιαλισμού!

Ευρώ­πη δεν μπο­ρεί να είναι η ΕΕ των αντα­γω­νι­σμών, των πολέ­μων, του καπι­τα­λι­σμού. Δικη μας Ευρώ­πη των λαών είναι μόνο η Ευρώ­πη της συνερ­γα­σί­ας, της ειρή­νης, του σοσια­λι­σμού, τόνι­σε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημή­τρης Κου­τσού­μπας στην ομι­λία του στην ημε­ρί­δα της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΚΚΕ, με θέμα: «30 χρό­νια της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης των μονο­πω­λί­ων, διαρ­κούς επί­θε­σης ενά­ντια στα εργα­τι­κά — λαϊ­κά δικαιώ­μα­τα. Η απά­ντη­ση του ΚΚΕ».

Ολό­κλη­ρη η ομιλία:

«Τριά­ντα χρό­νια πριν, στις 7/2/1992, μια μικρή και σχε­τι­κά άγνω­στη μέχρι εκεί­νη τη στιγ­μή πόλη της Ολλαν­δί­ας έδι­νε το όνο­μά της στην Ιδρυ­τι­κή Πρά­ξη της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης, την οποία υπέ­γρα­ψαν τα 12 τότε κρά­τη-μέλη της ΕΟΚ, μετα­ξύ των οποί­ων και η Ελλάδα.

Η Συν­θή­κη του Μάα­στριχτ σημα­το­δό­τη­σε τη στε­νό­τε­ρη δια­κρα­τι­κή ένω­ση του ευρω­παϊ­κού κεφα­λαί­ου σε οικο­νο­μι­κό, πολι­τι­κό, αλλά και στρα­τιω­τι­κό επίπεδο.

Σημα­το­δό­τη­σε την καπι­τα­λι­στι­κή εμβά­θυν­ση της μέχρι τότε “Ευρω­παϊ­κής Οικο­νο­μι­κής Κοι­νό­τη­τας”, της ΕΟΚ, σε “Ευρω­παϊ­κή Ένωση”.

Στην πορεία, μετά από λίγα χρό­νια, ακό­μα πιο αντι­δρα­στι­κή μετε­ξέ­λι­ξη της Συν­θή­κης του Μάα­στριχτ απο­τέ­λε­σε η Συν­θή­κη της Λισα­βό­νας, το 2009, που προ­σέ­δω­σε ακό­μη πιο επι­θε­τι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά στην ΕΕ.

Τον Ιού­λη του 1992, η Συν­θή­κη του Μάα­στριχτ εγκρί­θη­κε από το Ελλη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο με τις ψήφους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Φιλε­λεύ­θε­ροι της ΝΔ και κάθε μορ­φής σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες (που μετο­νο­μά­στη­καν στην πορεία είτε σε ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ είτε σε ΣΥΡΙΖΑ — Προ­ο­δευ­τι­κή Συμ­μα­χία) συντά­χθη­καν έκτο­τε απο­φα­σι­στι­κά με τις επι­διώ­ξεις της στρα­τη­γι­κής του κεφα­λαί­ου κατά των συμ­φε­ρό­ντων του ελλη­νι­κού λαού.

Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμ­μα που σήκω­σε το ανά­στη­μά του και κατα­ψή­φι­σε στη Βου­λή την αντι­λαϊ­κή Συν­θή­κη, απαι­τώ­ντας να γίνει δημο­ψή­φι­σμα το οποίο πει­σμα­τι­κά το απέρ­ρι­ψαν όλα τα αστι­κά κόμ­μα­τα, απο­κα­λύ­πτο­ντας ‑και με αυτή την ευκαι­ρία- τα ασφυ­κτι­κά όρια της “αστι­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τί­ας” που διαφημίζουν.

Οπωσ­δή­πο­τε, εδώ αξί­ζει να θυμί­σου­με ότι ακό­μα και κοι­νο­βού­λια και κρά­τη της ΕΕ που απο­φά­σι­σαν και έκα­ναν δημο­ψη­φί­σμα­τα, το περή­φα­νο “ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΕ” των λαών τους, όπως στη Γαλ­λία και την Ολλαν­δία για το λεγό­με­νο Ευρω­σύ­νταγ­μα, το πέτα­ξαν στα σκου­πί­δια οι κυβερ­νή­σεις και οι αστι­κές τάξεις των χωρών τους, αλλά και στη Δανία για τη Συν­θή­κη του Μάα­στριχτ, όπως και στην Ιρλαν­δία για τη Συν­θή­κη της Λισα­βό­νας επέ­βα­λαν με εκβια­σμούς νέο δημο­ψή­φι­σμα για να γίνει το “ΟΧΙ” με το στα­νιό “ΝΑΙ”! Τόσο γνή­σια και ατό­φια η δημο­κρα­τία τους!

Η στά­ση του ΚΚΕ σε εκεί­νο το ιστο­ρι­κό σταυ­ρο­δρό­μι για τον λαό και τη χώρα ‑και μάλι­στα αμέ­σως μετά την αντε­πα­νά­στα­ση και την καπι­τα­λι­στι­κή παλι­νόρ­θω­ση στην ΕΣΣΔ- έμπρα­κτα σημα­το­δο­τού­σε ότι, παρά το ιστο­ρι­κό πισω­γύ­ρι­σμα, ο μονα­δι­κός δρό­μος για τον λαό ήταν αυτός της αδιά­κο­πης πάλης σε σύγκρου­ση με το κεφά­λαιο και τις δια­κρα­τι­κές ιμπε­ρια­λι­στι­κές ενώ­σεις, για τον σοσια­λι­σμό, που η ανα­γκαιό­τη­τά του παρέ­με­νε και παρα­μέ­νει επί­και­ρη και ζωντανή.

Από την άλλη, η ομο­φω­νία όλων των αστι­κών κομ­μά­των εξέ­φρα­ζε τα συμ­φέ­ρο­ντα και τις επι­διώ­ξεις της αστι­κής καπι­τα­λι­στι­κής τάξης της χώρας που προσ­δο­κού­σε από αυτή τη νέα Συν­θή­κη παρα­πέ­ρα δυνα­τό­τη­τες αύξη­σης της κερ­δο­φο­ρί­ας της, ταυ­τό­χρο­να με τη θωρά­κι­ση της οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­κής εξου­σί­ας της.

Οι αστι­κές τάξεις των κρα­τών-μελών της ΕΕ εκχώ­ρη­σαν περισ­σό­τε­ρες αρμο­διό­τη­τες και κυριαρ­χι­κά δικαιώ­μα­τα στη δια­κρα­τι­κή τους ένω­ση, την ΕΕ, ώστε να ενι­σχυ­θεί η συγκε­ντρω­μέ­νη “δύνα­μη πυρός” του ευρω­παϊ­κού κεφα­λαί­ου, τόσο απέ­να­ντι στην εργα­τι­κή τάξη, όσο και για τους αντα­γω­νι­σμούς του με άλλα ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέντρα.

Είναι, άλλω­στε, ακρι­βώς αυτοί οι αντα­γω­νι­σμοί που τρο­φο­δο­τούν τόσο την κλι­μά­κω­ση της αντερ­γα­τι­κής — αντι­λαϊ­κής επί­θε­σης σε βάρος των λαών, όσο και τη διαρ­κή ενί­σχυ­ση της στρα­τιω­τι­κής — πολε­μι­κής μηχα­νής της ΕΕ.

Στα 30 χρό­νια της αντι­δρα­στι­κής δια­δρο­μής της η ΕΕ, αυτή η ιμπε­ρια­λι­στι­κή ένω­ση του κεφα­λαί­ου βαρύ­νε­ται με σωρεία εγκλη­μά­των, πολέ­μους, επεμ­βά­σεις και αιμα­το­κύ­λι­σμα των λαών σε πολ­λά μέρη του κόσμου.

Αυτή τη φορά στην Ουκρα­νία, όπου τα θύμα­τα του πολέ­μου, οι νεκροί και οι τραυ­μα­τί­ες, τα εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες είναι το τίμη­μα που πλη­ρώ­νουν οι λαοί, εξαι­τί­ας της ιμπε­ρια­λι­στι­κής σύγκρου­σης ανά­με­σα στη Ρωσία και σε ΗΠΑ — ΝΑΤΟ — ΕΕ. Ένας αντα­γω­νι­σμός που εξε­λίσ­σε­ται εδώ και χρό­νια, πολύ πριν τη ρωσι­κή εισβο­λή, την οποία το ΚΚΕ κατα­δί­κα­σε από την πρώ­τη στιγμή.

Η ΕΕ εδώ και πολ­λά χρό­νια έχει βάλει στο στό­χα­στρο την Ουκρα­νία, με τη λεγό­με­νη Ανα­το­λι­κή Εται­ρι­κή Σχέ­ση. Η οργά­νω­ση του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος στην Ουκρα­νία το 2014, με τη στή­ρι­ξη φασι­στι­κών και παρα­στρα­τιω­τι­κών ομά­δων, απο­τέ­λε­σε προ­ϊ­όν του ευρω­α­τλα­ντι­κού σχε­δια­σμού για τον έλεγ­χο των αγο­ρών και των σφαι­ρών επιρ­ρο­ής, των πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κών πηγών και της στρα­τη­γι­κής θέσης της Ουκρα­νί­ας στην ευρύ­τε­ρη περιο­χή. Πρό­κει­ται για ένα επε­ξερ­γα­σμέ­νο σχέ­διο στρα­τιω­τι­κής περι­κύ­κλω­σης της Ρωσί­ας που συνο­δεύ­ε­ται και από τη διείσ­δυ­ση των ευρω­παϊ­κών ομί­λων, την επι­βο­λή ληστρι­κών όρων, μνη­μο­νί­ων σε βάρος του ουκρα­νι­κού λαού.

Παράλ­λη­λα, την ίδια περί­ο­δο, για τα δικά της συμ­φέ­ρο­ντα, η ρωσι­κή ηγε­σία προ­χώ­ρη­σε στην προ­σάρ­τη­ση της Κρι­μαί­ας και στην ανα­γνώ­ρι­ση των Δημο­κρα­τιών του Ντο­νιέσκ και του Λου­γκάνσκ. Συνε­πώς, το συσ­σω­ρευ­μέ­νο “εύφλε­κτο” υλι­κό οδή­γη­σε στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο στην Ουκρα­νία που συνε­χί­ζε­ται για 36 μέρες.

Όσο κι αν πασχί­ζουν αυτές τις μέρες τα αστι­κά κόμ­μα­τα και τα ευρω­α­τλα­ντι­κά επι­τε­λεία να επι­βά­λουν στον λαό αμνη­σία, προ­βάλ­λο­ντας την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ως περι­στέ­ρια της ειρή­νης, ο κατά­λο­γος των εγκλη­μά­των τους δεν σβή­νει από τη συνεί­δη­ση των λαών.

Από κοι­νού με ΗΠΑ — ΝΑΤΟ αιμα­το­κύ­λι­σαν και δια­μέ­λι­σαν τη Γιου­γκο­σλα­βία και ευθύ­νο­νται για τις αλλα­γές συνό­ρων στα Βαλ­κά­νια, με πρω­τα­γω­νι­στές μάλι­στα τότε τις σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές κυβερ­νή­σεις, του ΠΑΣΟΚ στην Ελλά­δα και της “κεντρο­α­ρι­στε­ράς” του Πρό­ντι στην Ιτα­λία, του Σρέ­ντερ στη Γερ­μα­νία κ.ο.κ.

Στη συνέ­χεια κρά­τη-μέλη της ΕΕ συμ­με­τεί­χαν στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμ­βά­σεις των ΗΠΑ — ΝΑΤΟ σε Αφγα­νι­στάν και Ιράκ. Πρω­το­στά­τη­σαν στον πόλε­μο κατά της Λιβύ­ης, με “ηγε­τι­κή δύνα­μη” τη Γαλ­λία. Εγκα­τέ­στη­σαν στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις σε μία σει­ρά περιο­χές και χώρες της Αφρι­κής, όπως το Μάλι, στην περιο­χή του Σαχέλ, στην Κεντρο­α­φρι­κα­νι­κή Δημο­κρα­τία, στη Σομα­λία. Συμ­με­τεί­χαν στον πόλε­μο κατά της Συρί­ας, πάντα με το βολι­κό πρόσχημα-“λάστιχο” της “κατα­πο­λέ­μη­σης της τρομοκρατίας”.

Οι πρό­σφυ­γες όλων αυτών των πολέ­μων δοκί­μα­σαν τη βαρ­βα­ρό­τη­τα της ευρω­ε­νω­σια­κής “αλλη­λεγ­γύ­ης” με την κατα­στο­λή του χωρο­φύ­λα­κα της Frontex, με επα­να­προ­ω­θή­σεις, τον μαζι­κό εγκλω­βι­σμό τους σε κολα­στή­ρια τύπου Μόριας επί ΣΥΡΙΖΑ και σε υπερ­δο­μές-φυλα­κές επί ΝΔ.

Είναι μύθος ότι η ΕΕ “ξύπνη­σε” στρα­τιω­τι­κά μετά τη ρωσι­κή εισβο­λή στην Ουκρα­νία, για­τί πολύ απλά, η ΕΕ ουδέ­πο­τε είχε απο­κοι­μη­θεί. Μόλις την τελευ­ταία 5ετία, οι κυβερ­νή­σεις των 27 κρα­τών-μελών συνο­λι­κά διπλα­σί­α­σαν τους στρα­τιω­τι­κούς εξο­πλι­σμούς τους. Με βάση αυτήν την “παγκό­σμια στρα­τη­γι­κή της ΕΕ” επι­τα­χύν­θη­κε ο ρυθ­μός ενί­σχυ­σης της Κοι­νής Πολι­τι­κής Ασφά­λειας και Άμυ­νας. Τα τελευ­ταία 8 χρό­νια ανα­πτύ­χθη­καν 24 στρα­τιω­τι­κές επεμ­βά­σεις της ΕΕ σε 3 ηπεί­ρους. Σήμε­ρα βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη 18 επι­χει­ρή­σεις της ΕΕ σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο.

Η ΕΕ με την “Κοι­νή Εξω­τε­ρι­κή Πολι­τι­κή και Πολι­τι­κή Ασφά­λειας” (ΚΕΠΠΑ) και τον στρα­τιω­τι­κό της βρα­χί­ο­να, την “Κοι­νή Πολι­τι­κή Ασφά­λειας και Άμυ­νας”, πολ­λα­πλα­σί­α­σε τη συγκρό­τη­ση επι­κίν­δυ­νων στρα­τιω­τι­κών μηχα­νι­σμών, σωμά­των ταχεί­ας επέμ­βα­σης, τον Ευρω­στρα­τό, ενώ επι­δί­δε­ται σε ένα ατε­λεί­ω­το ράλι εξοπλισμών.

Έχει κατα­στρώ­σει τον αυτο­τε­λή σχε­δια­σμό της με τη λεγό­με­νη Στρα­τη­γι­κή Πυξί­δα ‑το νέο πολε­μι­κό δόγ­μα της ΕΕ για “ευέ­λι­κτη αυτο­τε­λή επι­χει­ρη­σια­κή δρά­ση” σε όλη την υδρό­γειο- καθώς και το οικο­νο­μι­κό υπό­βα­θρό του που παρου­σί­α­σε ήδη η Κομι­σιόν, την “Παγκό­σμια Πύλη” ως απά­ντη­ση στη “Ζώνη του Μετα­ξιού” της Κίνας.

Πρέ­πει να σημειώ­σου­με επί­σης ότι στην Ελλά­δα εδρεύ­ουν από τα χρό­νια του ΣΥΡΙΖΑ η Ευρω­παϊ­κή Ακα­δη­μία Κατα­σκό­πων και ο Ευρω­ε­νω­σια­κός Οργα­νι­σμός για τη λεγό­με­νη Κυβερ­νο­α­σφά­λεια (ENISA).

Η κυβέρ­νη­ση της ΝΔ, βαδί­ζο­ντας στον δρό­μο των προη­γού­με­νων κυβερ­νή­σε­ων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, έχει μετα­τρέ­ψει την Ελλά­δα σε ορμη­τή­ριο επι­θε­τι­κών — πολε­μι­κών βάσε­ων και υπο­δο­μών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καθι­στώ­ντας τον λαό και τη χώρα μας στό­χο αντί­πα­λων χτυ­πη­μά­των, όπως άλλω­στε έχουν δηλώ­σει δυνά­μεις που είναι στο στό­χα­στρο των παρα­πά­νω πολε­μι­κών υπο­δο­μών, όπως π.χ. η Ρωσία.

Η εμπλο­κή της χώρας μας σε αυτούς τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς σχε­δια­σμούς, από όλες τις κυβερ­νή­σεις και τη σημε­ρι­νή της ΝΔ, είναι στα­θε­ρά κλι­μα­κού­με­νη. Ρίχνει λάδι στη φωτιά με βάσεις, όπλα και κάθε είδους διευ­κο­λύν­σεις και μόνο ο ελλη­νι­κός λαός με την πάλη του μπο­ρεί να τη σταματήσει.

Αυτό το αγω­νι­στι­κό σάλ­πι­σμα ενά­ντια στην εμπλο­κή της χώρας σημα­το­δο­τεί η μαχη­τι­κή και επί­μο­νη δρά­ση του ΚΚΕ το οποίο συνα­ντούν μπρο­στά τους οι ΝΑΤΟι­κοί δολο­φό­νοι των λαών, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη χώρα μας ως ορμητήριο.

Αγα­πη­τοί φίλοι και σύντροφοι,

Έχει τη σημα­σία του να θυμη­θού­με τι μας έλε­γαν εκεί­να τα πρώ­τα χρό­νια της υπο­γρα­φής της Συν­θή­κης του Μάα­στριχτ όλοι όσοι στη χώρα μας και διε­θνώς έβα­λαν αυτή την υπογραφή.

Μας έλε­γαν πως η δημιουρ­γία της ΕΕ και η Οικο­νο­μι­κή και Νομι­σμα­τι­κή Ένω­ση (ΟΝΕ) θα έχει ως απο­τέ­λε­σμα τη “σύγκλι­ση” των οικο­νο­μιών όλων των χωρών της ΕΕ και την ουσια­στι­κή βελ­τί­ω­ση της κατά­στα­σης για τους εργα­ζό­με­νους και τα λαϊ­κά στρώματα.

Και τι δεν έλε­γαν για την περι­βό­η­τη “κοι­νο­τι­κή αλλη­λεγ­γύη” της ΕΕ. Την είδα­με αυτή την αλλη­λεγ­γύη τους μέσα στην παν­δη­μία και στο πλιά­τσι­κο που ακο­λού­θη­σε με τις παραγ­γε­λί­ες των εμβο­λί­ων, αλλά και τώρα με τις εξε­λί­ξεις στην Ενέρ­γεια, όπου οι αντα­γω­νι­σμοί στην ίδια την ΕΕ ‑εξαι­τί­ας των δια­φο­ρε­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων των κρα­τών-μελών της- οξύ­νουν τις αντι­θέ­σεις στο εσω­τε­ρι­κό της και απο­κα­λύ­πτουν ξανά τι κρύ­βε­ται πίσω από τις βαρύ­γδου­πες δια­κη­ρύ­ξεις περί “κοι­νο­τι­κής αλληλεγγύης”!

Η ΕΕ εμφα­νι­ζό­ταν σαν η “μαγι­κή λύση που ωφε­λεί εξί­σου όλα τα κρά­τη-μέλη της ΕΕ, που θα δουν τις οικο­νο­μί­ες τους να ισχυ­ρο­ποιού­νται” και την ίδια στιγ­μή “που οδη­γεί σε οικο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη και σε μεί­ω­ση των ανι­σο­τή­των”, “που τάχα ωφε­λεί εργα­ζό­με­νους και καπιταλιστές”.

Αυτό ήταν το κυρί­αρ­χο αφή­γη­μα για την προ­ώ­θη­ση της ΕΕ και της ΟΝΕ στη συνέ­χεια, ώστε να το δεχτούν θετι­κά οι εργα­τι­κές — λαϊ­κές συνειδήσεις.

Το ΚΚΕ ήταν το μονα­δι­κό πολι­τι­κό κόμ­μα που αντι­τά­χθη­κε στην αντι­λαϊ­κή Συν­θή­κη του Μάα­στριχτ, προ­βάλ­λο­ντας από την αρχή τη μεγά­λη θεω­ρη­τι­κή λενι­νι­στι­κή αλή­θεια ότι οι Ενω­μέ­νες Πολι­τεί­ες της Ευρώ­πης σε καπι­τα­λι­στι­κή βάση δεν μπο­ρεί παρά να είναι μια αντι­δρα­στι­κή ένω­ση κεφα­λαιο­κρα­τών, η οποία πρώ­τα και κύρια θα κατα­πιέ­ζει τους δικούς της λαούς και στη συνέ­χεια τους λαούς όλου του κόσμου.

Η ίδια η πορεία τόσων δεκα­ε­τιών ισχυ­ρο­ποιεί επί της ουσί­ας τη θέση του ΚΚΕ ότι οι Ενω­μέ­νες Πολι­τεί­ες της Ευρώ­πης, για τις οποί­ες παλεύ­ου­με εμείς, είτε θα είναι σοσια­λι­στι­κές είτε ‑στην καπι­τα­λι­στι­κή τους μορ­φή- θα είναι αντιδραστικές.

Το ΚΚΕ προει­δο­ποιού­σε για τον αντι­δρα­στι­κό για τους λαούς χαρα­κτή­ρα μιας τέτοιας ένω­σης από τη μία και για τον νομο­τε­λεια­κό χαρα­κτή­ρα της ανι­σό­με­τρης ανά­πτυ­ξης και των ενδο­κα­πι­τα­λι­στι­κών αντα­γω­νι­σμών από την άλλη.

Καί­ρια ζητή­μα­τα δηλα­δή, τα οποία όχι μόνο δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται, αλλά αντι­κει­με­νι­κά διευ­ρύ­νο­νται από την ίδια την καπι­τα­λι­στι­κή ανά­πτυ­ξη και τελι­κά από την ίδια την πορεία της ΕΕ.

Το ΚΚΕ εξη­γού­σε με στα­θε­ρό­τη­τα και επι­χει­ρή­μα­τα στον ελλη­νι­κό λαό ότι η ΕΕ στρέ­φε­ται κατά των δικαιω­μά­των των λαών της Ευρώ­πης και πως ο ίδιος ο χαρα­κτή­ρας της καπι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης θα εντεί­νει τους αντα­γω­νι­σμούς και δεν μπο­ρεί να οδη­γή­σει σε πραγ­μα­τι­κή “σύγκλι­ση” των οικο­νο­μιών των κρα­τών της Ευρώπης.

Εξη­γού­σε ότι δεν υπήρ­ξε, ούτε θα υπάρ­ξει ποτέ, δια­δι­κα­σία κατάρ­γη­σης της ανι­σο­με­τρί­ας ανά­με­σα στα κρά­τη ‑μέλη ή σύγκλι­σης της ανά­πτυ­ξης και ευη­με­ρί­ας και μάλι­στα προς τα “πάνω”.

Σήμε­ρα, 30 χρό­νια μετά, ο ελλη­νι­κός λαός, συνο­λι­κά οι λαοί της Ευρώ­πης, πιστεύ­ου­με πως μπο­ρούν να βγά­λουν τα συμπε­ρά­σμα­τά τους.

Οι καπι­τα­λι­στι­κές οικο­νο­μί­ες των χωρών της ΕΕ ανα­πτύσ­σο­νται και θα συνε­χί­σουν να ανα­πτύσ­σο­νται με δια­φο­ρε­τι­κό ρυθ­μό. Τα συμ­φέ­ρο­ντα των μονο­πω­λί­ων της μιας και της άλλης χώρας θα συνε­χί­σουν να απο­κλί­νουν, πυρο­δο­τώ­ντας οικο­νο­μι­κές, πολι­τι­κές, αλλά και στρα­τιω­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και μετα­ξύ τους.

Η υπερ­συσ­σώ­ρευ­ση κεφα­λαί­ου σπρώ­χνει και θα συνε­χί­σει να σπρώ­χνει αντι­κει­με­νι­κά τους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομί­λους κάθε κρά­τους να αντα­γω­νί­ζο­νται για το μοί­ρα­σμα των ίδιων αγο­ρών, για να βρουν πιο προ­νο­μια­κούς όρους επεν­δύ­σε­ων. Αρκεί να δει κανείς τη μεγά­λη από­κλι­ση των οικο­νο­μιών της ΕΕ, τόσο ανά­με­σα στον λεγό­με­νο σκλη­ρό πυρή­να και τις υπό­λοι­πες χώρες, που φάνη­κε με έντο­νο τρό­πο την περί­ο­δο της κρί­σης του 2008, όσο και την από­κλι­ση οικο­νο­μιών και συμ­φε­ρό­ντων ακό­μα και μέσα στον ίδιο τον λεγό­με­νο σκλη­ρό πυρή­να της ΕΕ, όπως τη Γερ­μα­νία και τη Γαλλία.

Την περί­ο­δο του 2008 οι μεσο­γεια­κές χώρες ‑με τα μεγα­λύ­τε­ρα δημο­σιο­νο­μι­κά ελλείμ­μα­τα και το μεγά­λο κρα­τι­κό χρέ­ος- βαφτί­ζο­νταν από το βορά, όχι τυχαία, με το ακρω­νύ­μιο PIGS ‑δηλα­δή γου­ρού­νια- χαρα­κτη­ρι­σμό από τον οποίο δεν γλί­τω­σε ούτε και η τρί­τη σε μέγε­θος και ισχύ οικο­νο­μία της Ευρω­ζώ­νης, η Ιτα­λία, όπως και η τέταρ­τη Ισπανία.

Η αλή­θεια είναι ότι οι μεσο­γεια­κές χώρες εμφά­νι­σαν μεγά­λα κρα­τι­κά χρέη και σημα­ντι­κές δυσκο­λί­ες, που στην περί­πτω­ση της Ελλά­δας έφθα­σαν μέχρι μια οιο­νεί χρε­ο­κο­πία την περί­ο­δο με τα μνημόνια.

Αντί­θε­τα, οι ισχυ­ρές χώρες του ευρω­παϊ­κού βορ­ρά, πρω­τί­στως η Γερ­μα­νία την ίδια περί­ο­δο, εμφά­νι­ζαν τερά­στια αύξη­ση των πλε­ο­να­σμά­των και των πιστώ­σε­ών τους και προς τις χώρες του ευρω­παϊ­κού νότου.

Η ισχυ­ρό­τε­ρη Γαλ­λία βρι­σκό­ταν ‑και συνε­χί­ζει να βρί­σκε­ται- στο μεταίχ­μιο, περισ­σό­τε­ρο εύρω­στη από την Ιτα­λία, αλλά χάνο­ντας από­στα­ση από τη Γερμανία.

Οι εξε­λί­ξεις μετά την κρί­ση του 2008 επι­τά­χυ­ναν τις συγκε­κρι­μέ­νες τάσεις. Οι οικο­νο­μί­ες της Ιτα­λί­ας και της Ισπα­νί­ας άργη­σαν πολύ να επα­νέλ­θουν στα προ κρί­σης επί­πε­δα, σε αντί­θε­ση με την ταχύ­τα­τη ανά­καμ­ψη της Γερμανίας.

Στη χώρα μας, η ταχύ­τε­ρη οικο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη του κεφα­λαί­ου ‑σε σχέ­ση με τον μέσο όρο της ΕΕ τη δεκα­ε­τία πριν την κρί­ση του 2008- οδή­γη­σε τότε σε μια κρί­ση υπερ­δι­πλά­σια από τα υπό­λοι­πα κρά­τη-μέλη, επι­βε­βαιώ­νο­ντας αυτή την τάση.

Τα ίδια τα στοι­χεία, η ίδια η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα απο­δει­κνύ­ουν ότι διευ­ρύ­νε­ται το χάσμα ακό­μα και μέσα στον ηγε­τι­κό πυρή­να της Ευρω­ζώ­νης προς όφε­λος της Γερ­μα­νί­ας. Αυξά­νε­ται η ανι­σό­με­τρη ανά­πτυ­ξη των κρα­τών-μελών. Οξύ­νο­νται οι αντα­γω­νι­σμοί που δυνα­μώ­νουν και τις απο­σχι­στι­κές τάσεις.

Το παρά­δειγ­μα της Μεγά­λης Βρε­τα­νί­ας με το Brexit απο­δει­κνύ­ει τον βαθ­μό στον οποίο πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται οι φυγό­κε­ντρες δυνά­μεις που τρο­φο­δο­τού­νται από αυτόν τον ανταγωνισμό.

Ο αντα­γω­νι­σμός μετα­ξύ κρα­τών και μερί­δων του κεφα­λαί­ου για το ποιος θα κερ­δί­σει περισ­σό­τε­ρο στη φάση της ανά­πτυ­ξης, μετα­τρά­πη­κε σε μια δια­πά­λη για το ποιος θα χάσει στην περί­ο­δο της κρί­σης, δια­λύ­ο­ντας έτσι όλες τις αυτα­πά­τες και όλους τους μύθους για μια τάχα ΕΕ της “αλλη­λεγ­γύ­ης”, μιας ΕΕ που εκπρο­σω­πεί την “Ευρώ­πη των λαών”!

Τα “μνη­μό­νια” που επι­βλή­θη­καν στα “υπερ­χρε­ω­μέ­να” κρά­τη-μέλη, όπως η χώρα μας, δεν απο­τε­λού­σαν ένα προ­σω­ρι­νό πλαί­σιο μέτρων για τη μία ή την άλλη χώρα. Συνι­στού­σαν την ενιαία απά­ντη­ση των μονο­πω­λί­ων στην ΕΕ για να θωρα­κί­σουν τα κέρ­δη τους και την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά τους.

Λει­τούρ­γη­σαν ως προ­πο­μπός αντι­δρα­στι­κών μέτρων και μηχα­νι­σμών που τσα­κί­ζουν τη ζωή των εργα­ζο­μέ­νων σε όλα τα κρά­τη-μέλη, όπως:

- Το “Δημο­σιο­νο­μι­κό Σύμφωνο”.

- Ο αυτό­μα­τος “κόφτης” κοι­νω­νι­κών δαπα­νών για να μένει “δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος” για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση των ομίλων/

- Το “Σύμ­φω­νο για το ευρώ+”, που προ­βλέ­πει εξι­σορ­ρό­πη­ση των μισθών στην ΕΕ με αυτούς των εμπο­ρι­κών αντα­γω­νι­στών της (όπως η Κίνα και Ινδία).

- Οι κανο­νι­σμοί για το “Ευρω­ε­ξά­μη­νο” και τις “Συστά­σεις ανά χώρα”, δηλα­δή διαρ­κή μνη­μό­νια σε όλα τα κρά­τη-μέλη για την ανά­καμ­ψη των κερ­δών του κεφαλαίου.

Η ουσία όμως είναι ότι τα αλλε­πάλ­λη­λα αντι­δρα­στι­κά μέτρα, που οι αστι­κές τάξεις της ΕΕ προ­ώ­θη­σαν, δεν μπό­ρε­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν το ουσια­στι­κό πρό­βλη­μα της υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης κεφα­λαί­ων. Αυτό απο­κά­λυ­ψε και η νέα οικο­νο­μι­κή κρί­ση που ξεκί­νη­σε το 2019 και επι­τα­χύν­θη­κε σημα­ντι­κά με την εμφά­νι­ση της πανδημίας.

Από δω και πέρα, το μεγά­λο βάθος εκδή­λω­σης της κρί­σης, η ανι­σό­με­τρη εκδή­λω­ση των συνε­πειών της στα κρά­τη-μέλη, η συρ­ρί­κνω­ση της παρα­γω­γής και η μεί­ω­ση των ιδιω­τι­κών επεν­δύ­σε­ων, οι προ­βλέ­ψεις για αδυ­να­μία γρή­γο­ρης επι­στρο­φής στα προ κρί­σης επί­πε­δα και η έντα­ση του αντα­γω­νι­σμού με τις ΗΠΑ και την Κίνα επι­τά­χυ­ναν τη λήψη απο­φά­σε­ων για μια μεγά­λη κρα­τι­κή παρέμ­βα­ση σε όλα τα κρά­τη-μέλη της ΕΕ.

Για να δοθεί ώθη­ση στην καπι­τα­λι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, στις μεγά­λες νέες επεν­δύ­σεις της “πρά­σι­νης μετά­βα­σης” και του ψηφια­κού μετα­σχη­μα­τι­σμού της οικο­νο­μί­ας, οι κυβερ­νή­σεις των κρα­τών-μελών της ΕΕ συμ­φώ­νη­σαν στη διο­χέ­τευ­ση 2 τρισ. ευρώ, υπερ­βαί­νο­ντας τα όρια για το κρα­τι­κό χρέ­ος του Συμ­φώ­νου Σταθερότητας.

Τον Ιού­λη του 2020 κατέ­λη­ξαν στον προ­σω­ρι­νό και εύθραυ­στο συμ­βι­βα­σμό για το Ευρω­παϊ­κό Ταμείο Ανά­καμ­ψης και το Πολυ­ε­τές Δημο­σιο­νο­μι­κό Πλαί­σιο 2021–2027.

Η ανά­γκη του κεφα­λαί­ου να συνε­χι­στεί η “επε­κτα­τι­κή πολι­τι­κή” (δηλα­δή η πολι­τι­κή της μεγά­λης κρα­τι­κής παρέμ­βα­σης στην οικο­νο­μία) οδη­γεί και στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για ανα­θε­ώ­ρη­ση των όρων του Συμ­φώ­νου Σταθερότητας.

Και, φυσι­κά, δεν πρό­κει­ται ούτε καν για μια μεσο­πρό­θε­σμη λύση. Κάθε συμ­βι­βα­σμός των αστι­κών τάξε­ων των κρα­τών-μελών είναι ναρ­κο­θε­τη­μέ­νος από τα γεν­νο­φά­σκια του. Για­τί δεν μπο­ρεί να αναι­ρέ­σει τις αντι­θέ­σεις των κρα­τών-μελών της ΕΕ που γεν­νά ο αντα­γω­νι­σμός των μονο­πω­λια­κών ομί­λων τους. Δεν μπο­ρεί σε καμιά περί­πτω­ση να αναι­ρέ­σει την ανι­σο­με­τρία της καπι­τα­λι­στι­κής ανάπτυξης.

Τα υπαρ­κτά οφέ­λη που αντλούν τα κρά­τη-μέλη της ΕΕ από τη μεγά­λη ενιαία ευρω­ε­νω­σια­κή αγο­ρά στον διε­θνή αντα­γω­νι­σμό με τα άλλα ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέντρα, συνυ­πάρ­χουν με τις φυγό­κε­ντρες δυνά­μεις που ενι­σχύ­ο­νται. Το πιο σημα­ντι­κό είναι ότι σε κάθε περί­πτω­ση, είτε με μεγα­λύ­τε­ρη “εμβά­θυν­ση” είτε με πιο χαλα­ρές ενω­σια­κές σχέ­σεις, οι μεγά­λοι χαμέ­νοι από το “σχέ­διο ΕΕ” είναι και θα είναι ‑στον αιώ­να τον άπα­ντα- οι λαοί.

Φίλες και φίλοι,

Η νέα πολι­τι­κή της ΕΕ δεν συνι­στά μια φιλο­λαϊ­κή στρο­φή, όπως προ­βάλ­λουν απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κά η κυβέρ­νη­ση, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, αλλά πρό­κει­ται για πορεία σε αντι­δρα­στι­κή κατεύ­θυν­ση. Κάθε βήμα που ενι­σχύ­ει την εύθραυ­στη συνο­χή της ιμπε­ρια­λι­στι­κής συμ­μα­χί­ας της ΕΕ, ενι­σχύ­ει μόνο τον πραγ­μα­τι­κό αντί­πα­λο των εργα­ζο­μέ­νων, τη δικτα­το­ρία του κεφαλαίου.

Ο νέος γύρος βάρ­βα­ρης αντι­λαϊ­κής επί­θε­σης που βιώ­νουν σήμε­ρα οι λαοί της Ευρώ­πης, ενορ­χη­στρω­μέ­νος από τους καπι­τα­λι­στές, τις κυβερ­νή­σεις τους και την ένω­σή τους, την ΕΕ, απο­κα­λύ­πτει τον χαρα­κτή­ρα της.

Το τερά­στιο κύμα ακρί­βειας, οι νέες αντερ­γα­τι­κές ανα­τρο­πές, οι νέες αντι­δρα­στι­κές αλλα­γές σε όλα τα επί­πε­δα είναι οι βαριές συνέ­πειες αυτής της πολι­τι­κής. Με βάση μόνο τα επί­ση­μα στοι­χεία της ίδιας της ΕΕ, 16 εκα­τομ­μύ­ρια είναι οι άνερ­γοι στην ΕΕ, αλλά και από αυτούς που εργά­ζο­νται τα 95 εκα­τομ­μύ­ρια ζουν στο όριο της φτώ­χειας. Το ποσο­στό των νέων ηλι­κί­ας 18–24 ετών οι οποί­οι μολο­νό­τι εργά­ζο­νται, όμως αντι­με­τω­πί­ζουν κίν­δυ­νο μεγά­λης φτώ­χειας, φτά­νει το 11%.

Το πιο φτω­χό 20% των νοι­κο­κυ­ριών είχε καθα­ρό χρέ­ος ύψους 4.500 ευρώ κατά μέσο όρο, ενώ το πλου­σιό­τε­ρο 10% των νοι­κο­κυ­ριών είχε καθα­ρό πλού­το ύψους 1.189.700.000 ευρώ. Τα νοι­κο­κυ­ριά δαπα­νούν το 40% ή περισ­σό­τε­ρο του μέσου δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τός τους για στέγαση.

Σε του­λά­χι­στον 14 κρά­τη-μέλη της ΕΕ, 50% των εργα­ζο­μέ­νων εργά­ζο­νται χωρίς συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση. Σε 10 κρά­τη-μέλη της ΕΕ απα­γο­ρεύ­ε­ται ο συν­δι­κα­λι­σμός και σε πάνω από 15 κρά­τη ισχύ­ουν μέτρα απαγόρευσης/παραβίασης του δικαιώ­μα­τος στην απεργία.

Στην ΕΕ από τη φτώ­χεια και τον κοι­νω­νι­κό απο­κλει­σμό πλήτ­το­νται ή απει­λού­νται 95 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι, δηλα­δή το 21,7% και ανά­με­σα σε αυτούς είναι 1 στα 4 παι­διά κάτω των 18 ετών και το 16,1% των ατό­μων ηλι­κί­ας 65 ετών και άνω.

Σε αριθ­μούς, δηλα­δή, η δια­χρο­νι­κή επι­δί­ω­ξη της ΕΕ είναι να κάνει διαρ­κώς φτη­νό­τε­ρη την εργα­τι­κή δύνα­μη για να θωρα­κί­σει την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα των μονο­πω­λί­ων της απέ­να­ντι στους αντί­πα­λους ομί­λους των άλλων ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέντρων και κρατών.

Με βάση τις κατευ­θύν­σεις και τη νομο­θε­σία της ΕΕ, σε όλα τα κρά­τη-μέλη της γενι­κεύ­ο­νται σε πρω­τό­γνω­ρη έκτα­ση οι ελα­στι­κές μορ­φές δου­λειάς, η τηλερ­γα­σία που καταρ­γεί κάθε όριο ανά­με­σα στον εργά­σι­μο χρό­νο και την προ­σω­πι­κή ζωή. Σαρώ­νουν η “μερι­κή ανερ­γία” με προ­γράμ­μα­τα της ΕΕ, όπως το SURE (και το “Συν-Εργα­σία” στη χώρα μας), η απα­σχό­λη­ση με 200 ευρώ.

Ο “Ευρω­παϊ­κός Πυλώ­νας Κοι­νω­νι­κών Δικαιω­μά­των” ωθεί στον “πάτο” του ελά­χι­στου ορί­ου επι­βί­ω­σης κάθε εργα­σια­κό, μισθο­λο­γι­κό και κοι­νω­νι­κό δικαί­ω­μα των εργα­ζο­μέ­νων με ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης, εργα­σια­κή περι­πλά­νη­ση από χώρα σε χώρα στο όνο­μα της “κινη­τι­κό­τη­τας”, αύξη­ση του ορί­ου ηλι­κί­ας συντα­ξιο­δό­τη­σης στα 70+ χρό­νια, μεί­ω­ση των συντά­ξε­ων και προ­ώ­θη­ση της λεγό­με­νης Ενερ­γού Γήραν­σης των ηλι­κιω­μέ­νων για δου­λειά μέχρι το θάνα­το με αμοι­βές πείνας.

Σφο­δρό­τε­ρη έγι­νε και η επί­θε­ση ενά­ντια στις εργα­ζό­με­νες γυναί­κες, που στο πλαί­σιο της πολι­τι­κής «εναρ­μό­νι­σης οικο­γε­νεια­κής και επαγ­γελ­μα­τι­κής ζωής» της ΕΕ κατέ­χουν τα πρω­τεία στην ελα­στι­κή και κακο­πλη­ρω­μέ­νη εργασία.

Για τη νεο­λαία των εργα­τι­κών-λαϊ­κών στρω­μά­των η ΕΕ επι­φυ­λάσ­σει μέλ­λον φτη­νού και ευέ­λι­κτου εργα­τι­κού δυνα­μι­κού μέσα από τα προ­γράμ­μα­τα διά βίου “κινη­τι­κό­τη­τας” — από­κτη­σης δεξιο­τή­των, ανα­κύ­κλω­σης εργα­τι­κού δυνα­μι­κού και επι­δό­τη­σης των εργο­δο­τών, όπως τα ονο­μα­ζό­με­να Εγγύ­η­ση για τη Νεο­λαία, Πρω­το­βου­λία για την ανερ­γία των νέων ή τα προ­γράμ­μα­τα “Διά βίου μάθη­σης”, την αντι­κα­τά­στα­ση της Γενι­κής Εκπαί­δευ­σης από συστή­μα­τα κατάρ­τι­σης και μαθη­τεί­ας, από­κτη­σης “δεξιο­τή­των” και “άτυ­πων προ­σό­ντων και άτυ­πης μάθη­σης” με εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­ση της Ανώ­τα­της Εκπαί­δευ­σης και Έρευ­νας στα μέτρα των ανα­γκών του κεφαλαίου.

Η Κοι­νή Αγρο­τι­κή Πολι­τι­κή της ΕΕ επι­τά­χυ­νε τη συγκέ­ντρω­ση της παρα­γω­γής στην εμπο­ρία και στη μετα­ποί­η­ση των αγρο­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων. Συνέ­βα­λε επί­σης στη συγκέ­ντρω­ση της αγρο­τι­κής γης.

Με τις επι­δο­τή­σεις της ΕΕ, που τόσο δια­φη­μί­στη­καν τα προη­γού­με­να χρό­νια, κατα­στρά­φη­καν παρα­γω­γι­κές δυνα­τό­τη­τες και καλ­λιέρ­γειες, η απου­σία των οποί­ων φαί­νε­ται ιδιαί­τε­ρα σήμε­ρα που ο ελλη­νι­κός λαός καλεί­ται να πλη­ρώ­σει ακρι­βά τη δια­τρο­φι­κή εξάρ­τη­ση της χώρας μας από τις διε­θνείς αγορές.

Οι ενι­σχύ­σεις είναι τόσες όσες ώστε να εξα­σφα­λί­ζουν οι εμπο­ρο­βιο­μή­χα­νοι τις πρώ­τες ύλες που έχουν ανά­γκη για την κερ­δο­φο­ρία τους.

Η πολι­τι­κή για την “πρά­σι­νη και ψηφια­κή — ευφυή γεωρ­γία”, με στό­χο την αύξη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας του κεφα­λαί­ου, θα φέρει νέες δυσκο­λί­ες στην επι­βί­ω­ση του βιο­πα­λαι­στή αγρότη.

Οι αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νοι και οι επαγ­γελ­μα­τί­ες βου­λιά­ζουν στα χρέη, την εξο­ντω­τι­κή φορο­λο­γία, την αδυ­να­μία να αντα­πο­κρι­θούν στις υπέ­ρο­γκες ασφα­λι­στι­κές εισφορές.

Τα προ­γράμ­μα­τα της ΕΕ στη­ρί­ζουν τους μεγά­λους μονο­πω­λια­κούς ομί­λους που κυριαρ­χούν, οδη­γώ­ντας σημα­ντι­κό τμή­μα των μικρών επαγ­γελ­μα­τιών στη χρε­ο­κο­πία. Παράλ­λη­λα, οι λαοί πλη­ρώ­νουν παντού την ΕΕ και τη στρα­τη­γι­κή της πάρα πολύ ακριβά.

Δεν υπάρ­χει πιο απο­κα­λυ­πτι­κό παρά­δειγ­μα από το ξέσπα­σμα της παν­δη­μί­ας, το οποίο φανέ­ρω­σε σε όλες τις δια­στά­σεις της τη χρε­ο­κο­πία της ευρω­ε­νω­σια­κης στρα­τη­γι­κής που υπη­ρε­τούν όλες οι κυβερ­νή­σεις και προ­βλέ­πει απο­γυ­μνω­μέ­νο δημό­σιο σύστη­μα Υγεί­ας, απα­ξί­ω­ση διαρ­κεί­ας της Πρω­το­βάθ­μιας φρο­ντί­δας Υγεί­ας και πάνω από όλα κλι­μά­κω­ση της εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­σης της Υγεί­ας, με απο­τέ­λε­σμα το 60% των θανά­των από Covid να αφο­ρά νοση­λεί­ες εκτός ΜΕΘ.

Ζήσα­με και ζού­με τους αντα­γω­νι­σμούς των φαρ­μα­κευ­τι­κών ομί­λων, των κρα­τών με τις παραγ­γε­λί­ες των εμβο­λί­ων, το κρυ­φτό με τα νέα φάρ­μα­κα και θερα­πεί­ες που διε­ξά­γε­ται με κρι­τή­ριο τα μεγά­λα επι­χει­ρη­μα­τι­κά συμφέροντα.

Με το ίδιο κρι­τή­ριο προ­ω­θεί­ται το “νέο ΕΣΥ” των ΣΔΙΤ και των νέων λου­κέ­των σε νοσο­κο­μεία, στο οποίο ο λαός μπο­ρεί και πρέ­πει να βάλει εμπό­δια με την πάλη του, για την ανά­πτυ­ξη ενός δημό­σιου και δωρε­άν λαϊ­κού συστή­μα­τος Υγεί­ας, που θα μπο­ρεί να καλύ­ψει τις συνε­χώς διευ­ρυ­νό­με­νες λαϊ­κές — κοι­νω­νι­κές ανάγκες.

Ευρω­ε­νω­σια­κό σχε­δια­σμό όμως απο­τε­λεί και η δήθεν “πρά­σι­νη” μετά­βα­ση, με στρα­τη­γι­κό καύ­σι­μο το εισα­γό­με­νο φυσι­κό αέριο, το “χρη­μα­τι­στή­ριο Ενέρ­γειας” και η πολύ­μορ­φη ενί­σχυ­ση της κερ­δο­φο­ρί­ας των επεν­δύ­σε­ων στις ΑΠΕ, που εκτί­να­ξαν τις τιμές της Ενέρ­γειας στα ύψη.

Οι “πρά­σι­νες” κατευ­θύν­σεις κατα­στρέ­φουν και υπο­βαθ­μί­ζουν το περι­βάλ­λον, φορ­τώ­νο­ντας την “ατο­μι­κή ευθύ­νη” στον λαό, βγά­ζο­ντας “λάδι” τα μονο­πώ­λια και τον πραγ­μα­τι­κό ένο­χο, το καπι­τα­λι­στι­κό σύστημα.

Η ακρί­βεια κατα­τρώ­ει το εργα­τι­κό — λαϊ­κό εισό­δη­μα, η “ενερ­γεια­κή φτώ­χεια” θερί­ζει τους εργαζόμενους.

Οι απο­φά­σεις της ΕΕ και η “απε­ξάρ­τη­ση” από το ρωσι­κό φυσι­κό αέριο, που μετα­τρέ­πε­ται σε εξάρ­τη­ση από την αγο­ρά του πανά­κρι­βου αμε­ρι­κα­νι­κού LNG, προ­σθέ­τουν νέα βάρη στον λαό και ανοί­γουν νέες λεω­φό­ρους κερ­δο­φο­ρί­ας στους Έλλη­νες εφο­πλι­στές που κατέ­χουν πλε­ο­νε­κτι­κή θέση στις διε­θνείς μετα­φο­ρές LNG, αλλά και έχουν την ιδιο­κτη­σία των σταθ­μών απο­θή­κευ­σης του φυσι­κού αερί­ου στην Ελλάδα.

Η επε­κτα­τι­κή πολι­τι­κή, το κόψι­μο νέου χρή­μα­τος οδη­γεί νομο­τε­λεια­κά σε πλη­θω­ρι­στι­κές πιέ­σεις, συμ­βάλ­λει άμε­σα στην ακρί­βεια, ενώ η μερί­δα του λέο­ντος των χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων κατευ­θύ­νε­ται στους τομείς προ­τε­ραιό­τη­τας της “πρά­σι­νης ανά­πτυ­ξης”, επι­τεί­νο­ντας την ακρί­βεια για τα εργα­τι­κά — λαϊ­κά στρώματα.

Γι’ αυτό είναι εκτός τόπου και χρό­νου οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων αστι­κών κομ­μά­των που υπο­στη­ρί­ζουν ότι η ακρί­βεια μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί με μια, ακό­μα πιο γεν­ναία, επε­κτα­τι­κή πολιτική!

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πως σε όλα τα κρά­τη-μέλη της ΕΕ, η δικτα­το­ρία του κεφα­λαί­ου ακυ­ρώ­νει τις τερά­στιες δυνα­τό­τη­τες ικα­νο­ποί­η­σης των σύγ­χρο­νων λαϊ­κών ανα­γκών, που προ­σφέ­ρουν η “ψηφια­κή μετά­βα­ση” και η χρή­ση της “τεχνη­τής νοημοσύνης”.

Στα χέρια των μονο­πω­λια­κών ομί­λων αυτές οι δυνα­τό­τη­τες αξιο­ποιού­νται μόνο για την αύξη­ση της εκμε­τάλ­λευ­σης, καθώς και για το ψηφια­κό φακέ­λω­μα, ενώ αυξά­νο­νται οι ουρές των ανέργων.

Όλα αυτά δεί­χνουν ότι είναι υπε­ρώ­ρι­μη ανά­γκη ο σχε­δια­σμός και η αξιο­ποί­η­ση των νέων επι­στη­μο­νι­κών και τεχνο­λο­γι­κών επι­τευγ­μά­των να περά­σει στα χέρια της εργα­τι­κής τάξης και των κοι­νω­νι­κών συμ­μά­χων της, των υπό­λοι­πων κατα­πιε­σμέ­νων στρωμάτων.

Αυτήν την προ­ο­πτι­κή, που στοι­χειώ­νει τα όνει­ρά της, η ΕΕ την πολε­μά με λύσ­σα, προ­σπα­θώ­ντας να την απο­τρέ­ψει. Και για αυτό έχει μακρό­πνοο συστη­μα­τι­κό σχε­δια­σμό, ανε­ξάρ­τη­τα από τον αρνη­τι­κό συσχε­τι­σμό δύνα­μης και τη σημε­ρι­νή δυνα­μι­κή της ταξι­κής πάλης. Για αυτό έχει συγκρο­τή­σει και τον λεγό­με­νο Χώρο Ελευ­θε­ρί­ας, Ασφά­λειας και Δικαιοσύνης.

Και για τη δημιουρ­γία νέων και για την ενί­σχυ­ση των υπαρ­χό­ντων αστυ­νο­μι­κών, δικα­στι­κών κατα­σταλ­τι­κών μηχα­νι­σμών, του ευρω-φακε­λώ­μα­τος, της έντα­σης του αντι­κομ­μου­νι­σμού, της κοι­νής κατα­σταλ­τι­κής πολι­τι­κής ενά­ντια σε μετα­νά­στες και πρόσφυγες.

Ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση των επι­διώ­ξε­ων των μονο­πω­λί­ων και της επερ­χό­με­νης αντι­λαϊ­κής λαί­λα­πας ήταν η ΕΕ να δια­κη­ρύ­ξει σαν κυρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία της τον αντι­κομ­μου­νι­σμό, την ανι­στό­ρη­τη κατα­σκευή της εξί­σω­σης του φασι­σμού με τον κομ­μου­νι­σμό, εξα­πο­λύ­ο­ντας μια τερά­στια επι­χεί­ρη­ση ψεύ­δους, παρα­χά­ρα­ξης της Ιστο­ρί­ας και ιδε­ο­λο­γι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας που οδή­γη­σε και συνε­χί­ζει να οδη­γεί στην ποι­νι­κή δίω­ξη των κομ­μου­νι­στι­κών ιδε­ών, της ύπαρ­ξης και δρά­σης των κομ­μου­νι­στι­κών κομ­μά­των και των κομ­μου­νι­στών σε μια σει­ρά κρα­τών-μελών της, με ιδιαί­τε­ρη έμφα­ση στα κρά­τη που έζη­σαν τη σοσια­λι­στι­κή οικο­δό­μη­ση και που παρά τις δεκα­ε­τί­ες που πέρα­σαν οι θετι­κές μνή­μες εξα­κο­λου­θούν να υπερισχύουν.

Φίλες και φίλοι,

Συντρό­φισ­σες και σύντροφοι,

Οι λαοί δια­θέ­τουν σήμε­ρα την εμπει­ρία και μπο­ρούν να βγά­λουν σοβα­ρά πολι­τι­κά συμπε­ρά­σμα­τα, αφού, και σε περιό­δους καπι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης και σε περιό­δους καπι­τα­λι­στι­κής κρί­σης, η ζωή των εργα­ζο­μέ­νων χειροτέρεψε.

Η ζωή των εργα­ζο­μέ­νων θρυμ­μα­τί­ζε­ται, είτε με την περιο­ρι­στι­κή πολι­τι­κή των μνη­μο­νί­ων είτε με τη σημε­ρι­νή επε­κτα­τι­κή πολιτική.

Το ΚΚΕ καλεί την εργα­τι­κή τάξη, τους βιο­πα­λαι­στές αγρό­τες, τους αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους της πόλης, τη νεο­λαία και τις γυναί­κες αυτών των κοι­νω­νι­κών δυνά­με­ων σε αγω­νι­στι­κή συμπό­ρευ­ση, για να δυνα­μώ­σει η πάλη για τις δικές τους ανάγκες.

Για να χτι­στεί μια ισχυ­ρή κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία ενά­ντια στον πραγ­μα­τι­κό αντί­πα­λο, τα μονο­πώ­λια και τον καπι­τα­λι­σμό, την αντι­λαϊ­κή πολι­τι­κή των αστι­κών κυβερ­νή­σε­ων και κομμάτων.

Υπάρ­χει άλλος δρό­μος. Το εργα­τι­κό — λαϊ­κό κίνη­μα μπο­ρεί στην Ελλά­δα και σε όλη την Ευρώ­πη να βγει στην αντεπίθεση.

Δεν είναι μοι­ραίο να αυξά­νει καθη­με­ρι­νά η από­στα­ση, η ψαλί­δα ανά­με­σα στις σύγ­χρο­νες τεχνο­λο­γι­κές και επι­στη­μο­νι­κές δυνα­τό­τη­τες για τη δια­σφά­λι­ση της κοι­νω­νι­κής ευη­με­ρί­ας και στη σημε­ρι­νή κατά­στα­ση της σχε­τι­κής και από­λυ­της εξα­θλί­ω­σης, της ανα­σφά­λειας που βιώ­νουν οι μισθω­τοί, οι αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νοι, οι άνερ­γοι, οι συνταξιούχοι.

Ο λαός μπο­ρεί να κάνει παρελ­θόν τη φτώ­χεια, την ανερ­γία, το βάσα­νο της αβε­βαιό­τη­τας για το αύριο, με την εξου­σία και την οικο­νο­μία στα δικά του χέρια, με κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση των μέσων παρα­γω­γής και κεντρι­κό σχε­δια­σμό, με απο­δέ­σμευ­ση της χώρας από τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές συμ­μα­χί­ες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, από κάθε ιμπε­ρια­λι­στι­κή ένωση.

Μόνο έτσι μπο­ρεί να χτι­στεί μια Ευρώ­πη της φιλί­ας, της αλλη­λεγ­γύ­ης, της αμοι­βαία επω­φε­λούς συνερ­γα­σί­ας ανά­με­σα στους λαούς. Ο σοσια­λι­σμός είναι η απά­ντη­ση για τα οξυ­μέ­να λαϊ­κά προ­βλή­μα­τα τον 21ο αιώνα.

Σ’ αυτό τον αγώ­να το ΚΚΕ σε συνερ­γα­σία με άλλα ΚΚ δίνει και θα συνε­χί­σει να δίνει όλες του τις δυνάμεις.

Για το ευτυ­χι­σμέ­νο μέλ­λον των λαών, ώστε όσοι παρά­γουν τον πλού­το να τον απο­λαμ­βά­νουν χωρίς εκμεταλλευτές.

Για να γίνουν αδια­νό­η­το, ορι­στι­κό παρελ­θόν οι πόλε­μοι των καπι­τα­λι­στών — ιμπεριαλιστών.

Είναι ακλό­νη­τη πεποί­θη­σή μας ότι:

ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ 
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΩΝ, 
ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ, ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ, 
ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ!

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο