Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Δύο διηγήματα του Χρήστου Δημούλα με αφορμή τον Mister covid 19

ΒΓΕΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ, ΣΕ ΚΑΡΤΕΡΟΥΜΕ, ΜΗΝ ΑΡΓΕΙΣ

Πάνω στην ώρα που είχα βγάλει τον πατέρα μου απ’το ψυχιατρείο με την οδηγία να μην αισθάνεται μόνος του,ανακοινώθηκε η κυβερνητική απόφαση για την καραντίνα στα σπίτια ως λύση-αντίδοτο στον νέο κορωνοϊό.Και τώρα;

Πως να τον κάνω να μένει σπίτι μόνος του μιας κι εγώ είμαι εργαζόμενος σε σούπερ μάρκετ; Πως να του πω ότι τα ΚΑΠΗ θα είναι κλειστά και δεν θα συναντάει συνομηλίκους της γειτονιάς μας να τα λένε; Πώς να τον κάνω ν’αντέξει να μην βλέπει τα παιδιά της αδελφής μου, που είναι τα δύο μοναδικά του εγγόνια;

Μόνος μετά τον άδικο χαμό της μάνας μου, εξαιτίας άδικου εργατικού ατυχήματος, χτυπημένος όμως ψυχικά απ’τον καιρό τόσο της απροσδόκητης απόλυσης του όσο και της μεγάλης μείωσης της σύνταξης του,εξαιτίας της γνωστής καταστροφικής πολιτικής που οδηγεί σε τέτοια αποτελέσματα. Συγκλονίστηκε συθέμελα ο εσωτερικός του κόσμος με τα διαδοχικά χυπήματα που δέχτηκε,το ένα μετά το άλλο.

Και του το έλεγε ο κυρ-Περικλής,φίλος του από τα χρόνια της εξέργεσης του Πολυτεχνείου το ’73: ”Γιώργο, άσε τους δισταγμούς. Κι η μοναξιά φόλα είναι κι όπλο στα χέρια όσων θεσπίζουν μέτρα αντιλαϊκά, μη μένεις όλο μόνος, στο τέλος θα σε αγγίξουν κι εσένα τα μέτρα κι άντε να μη σε πιάσει τρέλα στην μοναξιά που επιλέγεις!”. Τίποτα ο πατέρας,ανένδοτος στην μοναξιά του ώσπου αυτή άθελα του,πήρε την μορφή αναγκαστικής προσφυγής στο ψυχιατρείο. Και τώρα που βγήκε από αυτό κάπως καλύτερα, νάτος πάλι,αντίκρυ στην μοναξιά του σπιτικού εγκλεισμού λόγω κορωνοϊού.

Τα μέτρα τα άλλα,των οικονομικών μας περικοπών,αυτά θα τ’ απομονώσουμε σε μόνιμη καραντίνα;

Έλα πατέρα, εγώ κι ο κύρ-Περικλής,η κόρη και τα εγγόνια σου σε περιμένουμε, είναι μέρα δράσης κι αλληλεγγύης στους εργαζόμενους σε νοσοκομεία και σούπερ μάρκετ, μας περιμένουν κι άλλοι να συμμετάσχουμε ενεργά σ’ αυτήν.

Έλα πατέρα, βγες απ’ την μοναξιά σου, σε καρτεράμε, μην αργείς.

ΤΟ ΞΕΔΙΠΛΩΜΑ ΤΗΣ ΤΥΛΙΓΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Επιτέλους,η γυναίκα μου κοιμάται ήρεμη,μετά από μέρες άκρατης ανησυχίας.Όχι ότι τώρα αυτή η ανησυχία ξέσπασε και ξεθύμανε.

Μα,να,η ως τώρα μεγάλη μου προσπάθεια να της εξηγώ σ’όλη την ως τώρα διάρκεια της σχέσης μας,το τι σημαντική είναι η πάταξη του φόβου μέσω της αλληλεγγύης των ανθρώπων κι ειδικά των εργαζομένων,δεν ευδοκιμούσε αποτελεσματικά στην συνείδησή της. Φόβος,κρίσεις πανικού, σκύψιμο κεφαλιού στην εργοδοσία του ινστιτούτου υγιεινής κι ασφάλειας εργασίας που δούλευε,εικόνες ενός επαναλαμβανόμενου σήριαλ ζωής.

Ώσπου η έλευση του Mister covid 19,της άλλαξε εντελώς το τροπάρι ευχολογιών που είχε φωλιάσει εντός της.Μεμιάς όλα τα ανήμπορα γίνανε μπορετά κι η αδικία που βιώνουμε όξυνε εντατικά κι ανοδικά τ’άφθονα αισθήματα δικαίου και πολιτικής αντίληψης που είχε με φοβία περιτυλίξει και θάψει συνειδητά,στο πίσω μέρος του μυαλού της.Μόνο μ’εμένα κι έμπιστους φίλους μας ανοιγόταν κι αναδιπλωνόταν αυτή η ενδότερη,καταπιεσμένη,ακολουθία απόψεων, συνειρμών, συμπερασμάτων κι επαληθεύσεων, που ξεκίναγε από την ”Καταγωγή της Οικογένειας,της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους” κι όλο κατέληγε στους γνωστούς στίχους του Φώτη Αγγουλέ: ”Μη καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή”. Μα τώρα αποφάσισε να δράσει πρακτικά.

Έσμιξε με τις αγωνιζόμενες ταξικές δυνάμεις και τώρα αγωνίζεται με συνειδητό σθένος μαζί τους. Ετούτος ο νέος κορωνοϊός,έφερε την ”γύμνια του βασιλιά” ακόμη περισσότερο μπροστά στα μάτια του κόσμου.Κυρίως την ψεύτικη υπόσταση των όσων τάχα προσφέρει στην ανθρωπότητα. Τώρα ακόμη πιο ξετσίπωτα, ο ”βασιλιάς” Καπιταλισμός μοστράρει το φρικαλέο δολοφονικό του πρόσωπο μπροστά στα μάτια των πραγματικών Γιγάντων που ο ίδιος τρέμει. Των Λαών όλης της Γης και της ταξικής αλληλεγγύης που δείχνουν μεταξύ τους.