• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Δύο ποιήματα του Ντέμη Κωνσταντινίδη (Μη κερδοσκοπικό, Οι μάχες των μπροστινών)

Επιμέλεια Ειρηναίος Μαράκης //

Πολλά λόγια και ιδιαίτερες συστάσεις για τον ποιητή Ντέμη Κωνσταντινίδη, τουλάχιστον για τους αναγνώστες αυτού εδώ του περιοδικού, δεν χρειάζονται. Τόσο στο Ατέχνως, όσο και αλλού έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο έργο του, στις εικόνες και στις ιδέες του. Θα επανέλθουμε με την πρώτη ευκαιρία. Τώρα όμως είναι προτιμότερο να σιωπήσουμε (ναι, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις η σιωπή είναι όντως χρυσός) και να αφήσουμε την ποίηση του να μας πάρει από το χέρι και να μας μιλήσει, όπως μόνο αυτή ξέρει.

 

Μη κερδοσκοπικό

Είχε ανατρέξει σε πολλά εγχειρίδια αυτοβελτίωσης
και ερασιτεχνικής ψυχολογίας.
Η χαρά δικτατόρευε το έργο του, όπου οι προτάσεις
ξεκινούσαν, συνήθως, με το να.

Στο facebook, αριθμούσε μερικές χιλιάδες φίλους.
Φωτογραφιζόταν παντού χαμογελαστός, ποζάροντας
―δήθεν αιφνιδιασμένος― με φόντο, κατά προτίμηση,
βιτρίνες εμπορικών, καφετέριες, χασαποταβέρνες.

Γραμμένος σε πάσης φύσεως συλλόγους, επιτροπές
και φιλανθρωπικά σωματεία.
Το κλείσιμο της ημέρας τον έβρισκε,
να φτύνει περαστικούς απ’ το μπαλκόνι.

(πρώτη δημοσίευση) 7/12/2017

 

Οι ράχες των μπροστινών

Οι ράχες των μπροστινών σου
αδιαπέραστο τείχος.
Ρολά που σε λίγο θ’ ανοίξουν,
ήδη σε σπρώχνουν.
Παιδιά κρατημένα απ’ το χέρι,
θα τα ποδοπατούσαν άνετα, για
να προλάβουν τη μεγαλύτερη
έκπτωση.
Τα μάτια τους φορεμένα, γυάλινα.
Οι ανάσες τους μυρίζουν θάνατο.
Προς Θεού, γρήγορα,
κάνε μεταβολή και φύγε!

aπό το ιστολόγιο skorpieslekseis.blogspot.gr