Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

«Εγώ, ο Ένιο Μορικόνε, είμαι νεκρός»

Ο Ιτα­λός συν­θέ­της Ennio Morricone πέθα­νε τη Δευ­τέ­ρα σε ηλι­κία 91 ετών. Ο Ρωμαί­ος μου­σι­κός, δημιουρ­γός όμορ­φων κινη­μα­το­γρα­φι­κών μελω­διών, έγρα­ψε ένα απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο γράμ­μα στην οικο­γέ­νεια και τους φίλους του. Ένα τρυ­φε­ρό και συγκι­νη­τι­κό κείμενο.

Το γράμ­μα, που ξεκι­νά με τη φρά­ση “Εγώ, ο Ένιο Μορι­κό­νε, είμαι νεκρός”, γρά­φτη­κε κατά τη διάρ­κεια της ανάρ­ρω­σής του, μετά τις επι­πλο­κές ενός σπα­σμέ­νου μηρού, απο­τέ­λε­σμα πτώσης.

Αφιέ­ρω­σε το πιο «πονε­μέ­νο αντίο» του στη σύζυ­γό του Μαρία Τρα­βία, με την οποία παντρεύ­τη­κε το 1956, ενώ όπως εξη­γεί ήθε­λε ιδιω­τι­κή κηδεία, για­τί «δεν θέλω να ενο­χλή­σω κανέναν».

Αυτή η επι­στο­λή βρέ­θη­κε από τους συγ­γε­νείς του και δια­βά­στη­κε από τον οικο­γε­νεια­κό φίλο και δικη­γό­ρο του συν­θέ­τη, Γιώρ­γο Ασού­μα, , μπρο­στά από τηλε­ο­πτι­κές κάμε­ρες και δημο­σιο­γρά­φους στην πόρ­τα της  κλι­νι­κής όπου πέθανε.

Η επιστολή

«Εγώ ο Ένιο Μορι­κό­νε, είμαι νεκρός.

Ανα­κοι­νώ­νω τον θάνα­τό μου σε όλους τους φίλους μου που στά­θη­καν πάντα δίπλα μου και σε εκεί­νους που είχα και­ρό να συνα­ντή­σω και τους χαι­ρε­τώ με μεγά­λη τρυ­φε­ρό­τη­τα. Αδύ­να­τον να τους κατο­νο­μά­σω όλους.

Θα ήθε­λα, ωστό­σο, να κάνω μια ειδι­κή ανα­φο­ρά στον Πεπού­τσιο και την Ρομπέρ­τα, φίλους αδελ­φι­κούς, έντο­να παρό­ντες σε αυτές τις τελευ­ταί­ες μέρες της ζωής μας.

Μονά­χα για έναν λόγο σας απο­χαι­ρε­τώ με αυτόν τον τρό­πο, και είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο απο­φά­σι­σα να έχω μια ιδιω­τι­κή κηδεία: Δε θέλω να ενο­χλή­σω κανέναν.

Απο­χαι­ρε­τώ με μεγά­λη τρυ­φε­ρό­τη­τα την Ινές, τη Λάου­ρα, τη Σάρα, τον Ένζο και τον Νόρ­μπερτ, τους οποί­ους ευχα­ρι­στώ που μοι­ρά­στη­καν με εμέ­να και την οικο­γέ­νεια μου ένα μεγά­λο μέρος της ζωής μου.

Θέλω να θυμά­μαι με αγά­πη τις αδελ­φές μου, Αντριά­να, Μαρία και Φράν­κα, και τους αγα­πη­μέ­νους τους και να γνω­ρί­ζουν πως και εγώ τους αγά­πη­σα τόσο πολύ.

Έναν έντο­νο, γεμά­το και βαθύ απο­χαι­ρε­τι­σμό στέλ­νω στα παι­διά μου, Μάρ­κο Αλε­σά­ντρα, Αντρία και Τζιο­βά­νι, την κου­νιά­δα μου Μόνι­κα, και τα εγγό­νια μου Φραν­τσέ­σκα, Βαλε­ντί­να, Φραν­τσέ­σκο και Λούκα.

Ελπί­ζω να κατα­λα­βαί­νουν πόσο πολύ τους αγάπησα.

Κλεί­νο­ντας, στη Μαρία, με την οποία ανα­νέ­ω­σα τους όρκους μας αλλά και την εξαι­ρε­τι­κή αγά­πη που μας ένω­νε, και που τόσο θλί­βο­μαι που εγκαταλείπω.

Της στέλ­νω τον πιο πονε­μέ­νο μου αποχαιρετισμό».

O Ένιο Μορι­κό­νε, η απλό­τη­τα της μου­σι­κής του τον έκα­νε ιδιαίτερο

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο