Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Ειρηναίος Μαράκης, Δύο ποιήματα (Περιφρούρηση, Αντάρτικο)

ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ

                     Στους εργαζόμενους της Cosco

Τις νύχτες που κυκλοφορώ*
όλοι κοιμούνται.
Σε κρεβάτια δανεικά,
σε σπίτια χρεωμένα,
χωρίς ελπίδα
χωρίς αγάπη
χωρίς ζωή.

Τις νύχτες που κυκλοφορώ
όλοι ονειρεύονται.
Οικογένειες με πολλά παιδιά,
δουλειές με καλές αποδοχές,
ένα σπίτι
στην εξοχή
με κήπο.

Τις νύχτες που κυκλοφορώ
με τους νεκρούς
κάνω παρέα.
Πίνω από το ποτήρι τους,
τρώω από το ίδιο πιάτο
και τραγουδάω
τον πόνο τους.

Σαν έρθει το ξημέρωμα
με βρίσκω στο κρεβάτι
και μ’ εσένα στην αγκαλιά μου.
Σηκώνομαι βιαστικά, σε φιλώ
κι ευθύς φεύγω
για περιφρούρηση
στην απεργία.

ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ

Μόνος στο μπαλκόνι μου
διαβάζω το Αντάρτικο² **
και πίνω μια μπύρα.
Σκέφτομαι, αν το αντάρτικο
ήταν τόσο εύκολο
όπως οι στίχοι σ’ ένα χαρτί
όλοι θα βγαίναμε στους δρόμους.
Ύστερα, ρίχνω μια ματιά
στην πλατεία
κάτω από το σπίτι μου.
Μια διαδήλωση συγκροτείται
κατά της αστυνομικής βίας,
σηκώνομαι στη στιγμή.
Παίρνω μαζί μου τα βασικά.
Τα τσιγάρα μου στο χέρι,
ένα τζάκετ,
το χειροποίητο κασκόλ σου
και το Αντάρτικο².
Ξανασκέφτομαι, και λίγο τρομάζω.
Οι στίχοι όπως και οι αγώνες
με πόνο γράφονται
και με δάκρυα,
μόνο οι εύκολες κρίσεις
σαν λόγια του αέρα έρχονται
για να χαθούν αργότερα.
Εξάλλου, όλοι στο δρόμο είναι.
Και χθες και αύριο
και όσο χρειαστεί.
Μόνο εγώ,
σε αφ’ υψηλού κρίσεις προβαίνω
από την καρέκλα μου.

*Τις νύχτες που κυκλοφορώ: Ερμηνεία: Διονύσης Θεοδόσης, Στίχοι: Γιώργος Παυριανός, Σύνθεση: Θάνος Μικρούτσικος από το δίσκο “Οσο κρατάει ένας καφές” (1989)
**Δημήτρης Γκιούλος και Κωνσταντίνος Παπαπρίλης – Πανάτσας, Αντάρτικο², Ελευθεριακές εκδόσεις Κουρσάλ, 2016

Ειρηναίος Μαράκης: «Όλα είναι όπλα»

Μετάβαση στο περιεχόμενο