Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου: «Ο Νίκος Ξανθόπουλος υπήρξε η πιο αναγνωρίσιμη κι αγαπημένη ανδρική περσόνα»

«Ο Νίκος Ξαν­θό­που­λος υπήρ­ξε η πιο ανα­γνω­ρί­σι­μη κι αγα­πη­μέ­νη ανδρι­κή περ­σό­να του λαϊ­κού μελό που ευδο­κί­μη­σε κατά την περί­ο­δο της εμπο­ρι­κής άνθι­σης του κλα­σι­κού πια ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου», ανα­φέ­ρει το Ελλη­νι­κό Κέντρο Κινηματογράφου.

Το συλ­λη­πη­τή­ριο μήνυ­μα για την απώ­λεια του Νίκου Ξανθόπουλου

«Μία ιστο­ρία του μελο­δρά­μα­τος στον ελλη­νι­κό κινη­μα­το­γρά­φο θα μπο­ρού­σε να είναι το πάν­θε­ον των ηθο­ποιών που ταυ­τί­στη­καν με τις πιο δημο­φι­λείς ται­νί­ες του. Ο Νίκος Ξαν­θό­που­λος υπήρ­ξε η πιο ανα­γνω­ρί­σι­μη κι αγα­πη­μέ­νη ανδρι­κή περ­σό­να του λαϊ­κού μελό που ευδο­κί­μη­σε κατά την περί­ο­δο της εμπο­ρι­κής άνθι­σης του κλα­σι­κού πια ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου. Στις ται­νί­ες του Νίκου Ξαν­θό­που­λου υπε­ρί­σχυε το όνει­ρο μιας Ελλά­δας, η οποία πρό­βα­λε τις αξί­ες του μόχθου και της εντι­μό­τη­τας, αλλά και τη νοσταλ­γία για τις χαμέ­νες πατρί­δες. Το Ελλη­νι­κό Κέντρο Κινη­μα­το­γρά­φου εκφρά­ζει τα βαθιά συλ­λυ­πη­τή­ριά του στους οικεί­ους του».

Ο Μαρξ και η αισθη­τι­κή, του Μιχα­ήλ Λίφσιτς

 

 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο