Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Εμένα μ’ αγαπούν οι ποιητές

Γράφει η Ζωή Δικταίου //

Χαρούλα ΒερίγουΕμένα μ’ αγαπούν οι ποιητές κι αντέχω
να πολεμώ και να πεθαίνω
για τού κόσμου τα κρυμμένα,
με το σκισμένο μου πουκάμισο να τρέχω,
μάτια καινούργια να φορώ,
ν’ ανακαλύπτω τη ζωή στα ρημαγμένα.

Εμένα μ’ αγαπούν οι ποιητές και πέφτει
στην κόψη της ψυχής γλυκό νερό,
στάλα τη στάλα συλλαβίζεις το σημάδι,
μες στο σπασμένο σου καθρέφτη
ένα κυκλάμινο, μετριέται ο θεός
τη νύχτα που ανάβει το σκοτάδι.

Εμένα μ’ αγαπούν οι ποιητές και φέγγω
κερί στου παραδείσου τον γκρεμό,
όνειρα αλλιώτικα, πουλιά ξενιτεμένα,
πανσέληνη, στο Μαρτινέγκο
χωρίς πυξίδα κάθε νύχτα θα γυρνώ,
λόγια μαχαίρια και κορμιά καταραμένα.

Εμένα μ’ αγαπούν οι ποιητές και γράφω,
όταν τ’ αλάτι πέφτει στην πληγή,
στενά περάσματα, γεφύρια στοιχειωμένα,
το ναι απ’ τη ζωή καθαρογράφω,
αιώνες άστεγοι της λήθης στο χαρτί,
γητειές, του φθινοπώρου πεπρωμένα.

Εμένα μ’ αγαπούν οι ποιητές κι απλώνω
το χάρτη σε καιρούς θαλασσινούς,
κουπιά δεν έχω, τάμα ο έρωτας στον ήλιο,
του νου μια άλλη Ελλάδα ξεδιπλώνω,
νησιά, βουνά, ξέφτια από μάρμαρο και φως
Αιγαίο, αρχαίο φυλακτό, παλιό κειμήλιο.

μ’ αγαπούν οι ποιητές Χαρούλα Βερίγου θάλασσα

Πάθος αδέσποτο σ’ απάτητη κορφή,
του Νότου θάλασσα,
λαθραία μαζί, άγονος τόπος ο πλανήτης,
σε ξαναβρίσκω μες στις λέξεις ποιητή,
άγγελος δαίμονας του Άδη δικαστής,
και στον εξώστη της ψυχής, άγιος αλήτης.

🔹 Αύριο, εν ονόματι της αγάπης | Ζωή Δικταίου
–   Κέρκυρα, 21 Νοέμβρη 2021


Χαρούλα Βερίγου Ζωή Δικταίου Bio Βιογ

Χαρούλα Βερίγου [Ζωή Δικταίου]

🔹  Γεννήθηκα στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης το 1962 και μεγάλωσα στο Τζερμιάδων του Οροπεδίου Λασιθίου. Εκεί έμαθα τα πρώτα μου γράμματα. Δεν έγινα δασκάλα όπως ονειρευόμουν. Η ζωή με έφερε στην Κέρκυρα, όπου για τριάντα τρία χρόνια εργάστηκα ως Διοικητικός Υπάλληλος στη Σχολή Τουριστικής Εκπαίδευσης.

🔹  Με γοητεύουν τα γιασεμιά, τα φεγγάρια, τα βλέμματα, τα δακρυσμένα μάτια, τα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης, οι ξεχασμένοι δρόμοι, τα βουνά, τα ξέφτια από τις δαντέλες του παλιού καιρού. Όπως αναπνέω, μιλάω, ονειρεύομαι, συμφιλιώνομαι με τη ζωή και τον θάνατο, έτσι και γράφω. Ακουμπώ στο παρελθόν κι όμως η λέξη που με ορίζει είναι το «Αύριο». Πιστεύω στην αγάπη.

🔹  Αγαπώ τον πεζό λόγο κι ας επιστρέφω πάντοτε στην ποίηση. Ως «Χαρούλα Βερίγου» γοητεύομαι από τη μνήμη της Όστριας και την περηφάνια της Κρήτης. Ως «Ζωή Δικταίου» επιστρέφω την ευγνωμοσύνη μου στο Ιόνιο φως και στη βροχή.

Στίχοι μου έχουν μελοποιηθεί από τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Γιώργη Κοντογιάννη, τον Ανδρέα Ζιάκα, τον Γιάννη Νικολάου, τον Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκη και τον Θοδωρή Καστρινό.

Ζωή Δικταίου FaceBook

Εργογραφία

  • Λασίθι, Τόπος Μέγας – Η κούπα των θεών, Αφήγημα, Δεκέμβριος 2020
  • Αύριο, αφή αλμύρας οι λέξεις, Ποιητική συλλογή, Νοέμβριος 2020
  • Αθιβολή γαρύφαλλο και θύμηση κανέλλα, Διηγήματα, Νοέμβριος 2019
  • Αύριο στάχυα οι λέξεις, Ποιητική συλλογή, Σεπτέμβριος 2018
  • Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα, Διηγήματα, Φεβρουάριος 2018
  • Μια κούρσα για τη Χαριγένεια, Μυθιστόρημα, Μάιος 2017
  • Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο, Μυθιστόρημα, Ιούνιος 2015
  • Ιστορίες για φεγγάρια, Παιδική Λογοτεχνία, Εκδόσεις: Έψιλον, 1996, Αθήνα

Ζωή Δικταίου Να χα μια χούφτα θάλασσα σ΄ένα γυαλί κλεισμένη

Προσωπικές ποιητικές συλλογές  

Συμμετοχές σε συλλογικά έργα


facebook logo click

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο