• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Επιμνημόσυνη δέηση πάνω από τα αποκαΐδια

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

Ποτέ ξανά! Ποτέ! Μια ταπεινή προσευχή κι ένα κερί αναμμένα. Καλή ψυχή, καλό κατευόδιο για εκείνους που έφυγαν τόσο άδικα, τόσο αναπάντεχα.

Αγάπη, συμπόνοια, κουράγιο και δύναμη σ’ αυτούς που μείναν, που έζησαν, που είδαν και πόνεσαν.

Δεν πρέπει όμως να συγχωρέσουν, ούτε να παραιτηθούν από το να διεκδικήσουν ουσιαστικά μέτρα αποζημίωσης και αποκατάστασης . Να παλέψουν.
………..
Ξημέρωσε και η επόμενη μέρα, και ο Ήλιος όπως τόχε συνήθειο , ξεπρόβαλε την μουσούδα του απ’ την Ανατολή.

Και είδαν τα μάτια μας πολλά κι’ άκουσαν τ’ αφτιά μας ιστορίες φρίκης και πόνου.

Κι ο γερο ναύτης στο κουπί με την τσιμπούκα του μισόσβηστη στο στόμα καθισμένος στη κουπαστή συλλογάται…

<Όμορφη και παράξενη Πατρίδα… Άρρωστη Πατρίδα. Πονεμένη Πατρίδα. Από συμφορά σε συμφορά το πας! Από πού ν’ αρχίσω και που να τελειώσω. Πολλά τα πάθη σου, και άλλοι τυρβάζουν κι άλλοι ξεσαλώνουν στα κοσμικά στέκια.

-Και η μάνα με το εξάμηνο μωρό στην αγκαλιά μέσα στην θάλασσα αργοσβήνει και χάνεται…!
………………..
Κι ύστερα από την καταστροφή έρχονται τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα να απαλύνουν τις πληγές μας. Ευχάριστες μισοκουβέντες που δεν καλύπτουνε τίποτα. Όπως – όπως να τα σκεπάσουμε , να τα χώσουμε κάτω από το χαλί. Λόγια της παρηγοριάς, λόγια τάχα μου της αγάπης! Αυτή είναι όλη κι όλη η ευθύνη τους.

Από συμπόνοια κι αγάπη πολλοί μας μαστιγώνουν και μας πονούν ακόμα πιο πολύ! Και όσο πιο πολύ μας φροντίζουν, μας υπόσχονται και μας αγαπούν, τόσο πιο πολύ μας μαστιγώνουν.

Μια τέτοια καταπιεστική ‘αγάπη’ –ακόμα κι από την Αντιπολίτευση-, δεν κοστίζει τίποτα. Ευκαιριακή! Είναι εντελώς άχρηστη κι αχρείαστη.

Άρρωστη Πατρίδα! Να δώσουμε το αίμα της καρδιάς μας για να πάρουμε ψίχουλα. Τα χρέη και τα ελλείμματα δεν τα δημιούργησαν οι φτωχοί εργάτες, οι αγρότες και τα λαϊκά στρώματα. Τα δημιούργησαν οι μεταπολιτευτικές εναλλασόμενες αστικές κυβερνήσεις και το σκυλολόι τους.

Οι άνθρωποι των σαλονιών , των θαλαμηγών και των ανέσεων, οι άνθρωποι των εσωτερικών χώρων και διασυνδέσεων, οι άνθρωποι που διατηρούν, ελέγχουν και κατευθύνουν τα ΜΜΕ… τα λαμόγια και οι κολαούζοι, οι προβοκάτορες υπονομευτές, τοκογλύφοι και απατεώνες που διαστρεβλώνουν την αλήθεια και την πραγματικότητα .

Εις μνήμη αυτών που έφυγαν για πάντα…

Όμορφη και παράξενη Πατρίδα… Άρρωστη Πατρίδα…

-Και πλήγωσαν την καρδιά μας!

_________________________________________________________________________________________________________

Ο Βασίλης Λιόγκαρης γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες, εργάτες, πολυφαμελίτες. Έζησε στα πρώτα παιδικά του χρόνια τη λαίλαπα της κατοχής και μεταφέρει τις τραυματικές αυτές εμπειρίες στα γραφτά του. Σπούδασε θέατρο και για ένα διάστημα δούλεψε σ’ αυτό. Αργότερα απορροφήθηκε από την παραγωγική διαδικασία όπου εργάστηκε σε διάφορες βιομηχανίες. Ο Βασίλης Λιόγκαρης είναι συγγραφέας της γενιάς και της τάξης του. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.