Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Ηλέκτρα Αποστόλου: για το λαό και την πατρίδα ως την υπέρτατη θυσία

26 Ιουλίου 1944
Σαν σήμερα πριν 75 χρόνια βρίσκεται πεταμένο στους δρόμους της Αθήνας ένα γυναικείο -παραμορφωμένο και μισοκαμένο σώμα.
Ηταν το πτώμα της Ηλέκτρας Αποστόλου.
Η Ειδική Ασφάλεια αφού τη συνέλαβε την οδήγησε στο άντρο της οδού Ελπίδας, όπου την υπέβαλαν σε ανείπωτα φρικτά βασανιστήρια για να της αποσπάσουν μυστικά για την οργάνωση της Αντίστασης και το μηχανισμό του ΚΚΕ (η Ηλέκτρα ήταν στέλχος της ΕΠ της ΚΟ Αθήνας του Κόμματος).Ηλέκτρα Αποστόλου Από την άνετη ζωή στην υπέρτατη θυσία για το λαό και την πατρίδα

Τότε & ΤώραΤης ΗΛΕΚΤΡΑΣ το ΜΗΝΥΜΑ


(Παρουσία ολοζώντανη)

Στ’ όνομά σου ορκιζόμαστε
να σου μοιάσουμε!
Κοιμήσου ήσυχα…
Κοιμήσου αδελφή του Κόμματός μας.

(Γ. Ρίτσος)


Στερνές μέρες του Ιούλη 1944. Η αντιστασιακή, η αδούλωτη Αθήνα, μάθαινε πως η Ηλέκτρα Αποστόλου, ηγετικό στέλεχος της ΚΟΑ, που στα χέρια της κρατούσε ολόκληρο το μηχανισμό της διαφώτισης, που ακριβώς τότε ήταν σε μεγάλη ανάπτυξη, είχε πέσει στα χέρια των ελληνόφωνων «Ες-Ες».

Ήταν 26 Ιούλη 1944. Η Ηλέκτρα (εμείς τότε στην ΕΠΟΝ την είχαμε γνωρίσει με το ψευδώνυμο Στάσα), που έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στην οργάνωση της δουλιάς και την προφύλαξή της, αποφάσισε να βγει για μερικά ραντεβού συνεργασίας με τους καλλιτέχνες συνεργάτες της πάνω στο πρόγραμμα του υλικού, που τύπωνε ο μηχανισμός της ΚΟΑ.

Πρωί πρωί ξεκίνησε από τα Καραγιαννέικα, που έμενε, και φθάνοντας στην οδό Αχαρνών αναγνωρίστηκε από τους γκεσταπίτες της ομάδας του Παρθενίου. Πάλεψε να ξεφύγει από τα χέρια τους, χωρίς να το πετύχει.

Στο «Κρυστάλ», το γνωστό εκείνο κέντρο του αρχιβασανιστή Λάμπου όπου μεταφέρθηκε, θα αρχίσει μια μαρτυρική ανάκριση μέχρι θανάτου, με μοναδικό στόχο να αποσπάσουν τις πληροφορίες, που θα τους οδηγούσε στο μηχανισμό του ΚΚΕ, στα τυπογραφεία, στα σπίτια, στο νευραλγικό μηχανισμό που κρατούσε στα χέρια της η ηρωική Ηλέκτρα.

Τα όσα έγιναν από τους βασανιστές και πώς πάλεψε σαν «λιοντάρι» η Ηλέκτρα, μαθεύτηκαν αμέσως στο Κόμμα, γιατί και μέσα στα άντρα τους λειτουργούσε του ΕΑΜ η ενημέρωση. Ετσι κι έγινε γνωστός ο συγκλονιστικός διάλογος και οι απαντήσεις που έδωσε η Ηλέκτρα στους δημίους της: «Λέγομαι Ελληνίδα, κατοικώ στην Αθήνα, δουλεύω για το λαό». Το κορμί της Ηλέκτρας, με όλα τα σημάδια του βασανισμού και των εγκαυμάτων, θα το πετάξουν στο δρόμο και, τελικά, θα μεταφερθεί στο νεκροτομείο για να συντάξει ο ιατροδικαστής τη συνταρακτική έκθεση, που στη δική του γλώσσα βεβαιώνει τα μαρτύρια που οι δήμιοι έπραξαν.

Το «Κρυστάλ» γκρεμίστηκε, όπως έγινε και με πολλά παρόμοια κτίρια και φυλακές, στρατόπεδα, μέσα από τα οποία πέρασαν χιλιάδες πατριώτες. Οι κυβερνήσεις που ανέβηκαν στην εξουσία όλες επιδίωξαν να σβήσουν από τη μνήμη του λαού όλες αυτές τις αγριότητες, τις δολοφονίες, τα μέχρι θανάτου βασανιστήρια, όπως συνέβη και με την Ηλέκτρα.

Η κορυφαία ηρωίδα του ΚΚΕ, η Ηλέκτρα είναι ολοζώντανη δίπλα μας, στους αγώνες του λαού μας. Η μέρα του μαρτυρίου της έχει καθιερωθεί σαν μέρα τιμής για όλες τις ηρωίδες του μεγάλου αγώνα.

Ολοζώντανη και σήμερα η μορφή και το μεγάλο μήνυμα της ζωής της, που από τα πρώτα χρόνια της, όταν ήταν μόλις 13 χρόνων έως την ύστατη, από την ΟΚΝΕ και το ΚΚΕ αφιερώθηκε στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή.

Πριν από πολλά χρόνια, η ΠΕΑΕΑ είχε ζητήσει από το Δήμο της Αθήνας να μετονομαστεί η οδός Ελπίδος σε οδό Ηλέκτρας Αποστόλου. Η αίτηση έγινε κατ’ αρχήν αποδεκτή, αλλά η παρέμβαση του νομάρχη τη ματαίωσε.
Οπως είπε, «δε συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι για να υπάρξει μετονομασία…». Το μνημείο της στήθηκε, τέλος, στο Νέο Ηράκλειο με τιμή και σεβασμό, όπου ο μεγάλος ΕΑΜικός κόσμος της Εθνικής Αντίστασης θυμάται και τιμά την κορυφαία ηρωίδα του ΚΚΕ και όλες τις άλλες ηρωίδες γυναίκες του Κόμματος.
Στα βήματά της βάδισαν οι γυναίκες όλων των μετακατοχικών αγώνων. Πρώτα πρώτα του Δημοκρατικού Στρατού. Το παράσημο της Ηλέκτρας αποτελούσε τη μεγαλύτερη τιμητική διάκριση για τις μαχήτριες.


Του αξέχαστου κομουνιστή δημοσιογράφου Νίκου ΚΑΡΑΝΤΗΝΟΥ
(σημείωμα στο Ριζοσπάστη 23 Ιούλη 2006)


Σεμνά και με λόγια απλά έμεινε στην ιστορία με το δικό της…
“Ηλίθιοι δήμιοι! Η «τάξη» σας είναι χτισμένη πάνω στην άμμο. Η επανάσταση αύριο θα υψώσει τη βροντερή φωνή της ως τους ουρανούς. Τρομαγμένοι θ’ ακούσετε το νικητήριό της σάλπισμα: Ich war, ich bin, ich werde sein! «Ήμουν, είμαι και θα είμαι!»

Στ’ όνομά σου ορκιζόμαστε
να σου μοιάσουμε!
Κοιμήσου ήσυχα…
Κοιμήσου αδελφή του Κόμματός μας.

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο