Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Η αποτελεσματικότητα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα

Το παρακάτω σημείωμα -πολιτική ανάλυση είδε το φως τις προηγούμενες μέρες μέσω <|telesurtv.net/opinion/|> με την υποσημείωση  «teleSUR no se hace responsable de las opiniones emitidas en esta sección» …δεν συμμεριζόμαστε αναγκαστικά της απόψεις αυτής της στήλης»
Cali, Κολομβία, 7-Αυγ-2020 – Luis Alfonso Mena S.


Ο λόγος για τον οποίο η διεθνής αλληλεγγύη είναι τόσο σημαντική που πολλοί από εμάς έχουν μάθει από νεαρή ηλικία και πολλοί νέοι σήμερα δεν εκτιμούν, ανάγεται στα παρακάτω:

Οι συγκρίσεις με μιας χώρας εγκληματικά περικυκλωμένης από τον ιμπεριαλισμό της Βόρειας Αμερικής, όπως η βολιβαριανή δημοκρατία της Βενεζουέλας, με τη χώρα που καταστρέφει ο Álvaro Uribe <[link «Ατέχνως»](σήμερα με κατ’ οίκον περιορισμό), είναι αδόκιμη -ανοησία.
Έτσι, αυτή η σύγκριση, που γίνεται από μερικούς ηγέτες της κολομβιανής αριστεράς, δεν κάνει άλλο από το να θολώνει τα νερά.

Το οικονομικό μοντέλο ανεξαρτησίας από τα μονοπώλια των ΗΠΑ και οι εσωτερικές ολιγαρχίες στη Βενεζουέλα,
(ΣΣ Ατέχνως |> las oligarquías = οι ολιγάρχες, ένα όρος που χρησιμοποιείται κατά κόρο από πολλούς σήμερα, σε αντικατάσταση της σαφούς ταξικής καταγραφής, «κεφάλαιο», «εργατική τάξη», «μικρομεσαία στρώματα» κλπ)
δέχτηκε όλο το μίσος και την εγκληματική επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των στελεχών του από τη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του ο comandante Ούγκο Τσάβες.

[Θυμάστε το πραξικόπημα που προώθησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, που ηττήθηκαν 11-13 Απρ- 2002, εναντίον του Προέδρου Τσάβες και όλες τις επόμενες επιθέσεις;).

Είναι η πολιτική της αυτόματης εγκληματικής αντίδρασης των γερακιών του Λευκού Οίκου ενάντια σε όλες τις διαδικασίες ανεξαρτησίας στον κόσμο.

Το έχουν κάνει σε όλη την ιστορία.
Δεν είναι κακό να κοιτάμε πίσω.
✔️  Τα παραδείγματα αφθονούν.

Κατά συνέπεια, ο κύριος εχθρός των λαών σήμερα, όπως χθες, είναι ο ιμπεριαλισμός της Βόρειας Αμερικής, ο οποίος στηρίζεται και  από τους εσωτερικούς λακέδες, όπως ο Duque, ο Guaidó και άλλες μαριονέτες.

Η νίκη επί των εσωτερικών ολιγαρχιών σημαίνει να αντιμετωπίσουμε τον ιμπεριαλισμό, τον αφέντη και τον προστάτη του. Ένα το κρατούμενο.
Οποιαδήποτε διαδικασία αληθινής αλλαγής θα βρεθεί αυτόματα απέναντι στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού ΗΠΑ, για τον οποίο, πολλοί από τους «αριστερούς» δεν μιλούν πλέον, αλλά συνεχίζει να εισβάλλει καταστρέφοντας τους λαούς.

Σήμερα, όπως χθες, οι επαναστατικές διαδικασίες πρέπει να γνωρίζουν ότι το πρώτο πράγμα είναι η προετοιμασία γι αυτήν την επίθεση.

Η Βολιβία αποτελεί ένα απτό και τρέχον παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν αυτή η λανθάνουσα απειλή δεν είναι κατανοητή και γίνεται αποδεκτό το νομικό και στρατιωτικό σύστημα της αστικής τάξης.

Το να πιστεύεις ότι ο Biden <[link «Ατέχνως»]είναι διαφορετικός από τον Trump αποτελεί ένα άλλο θόλωμα.
Τόσο οι «δημοκρατικοί» όσο και οι «δημοκράτες» είναι υποστηρικτές των ιμπεριαλιστικών πολιτικών επιθετικότητας, εισβολής και οικονομικής, πολιτιστικής και στρατιωτικής υποταγής των λαών που δεν γονατίζουν.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η πολυφωνία στις διεθνείς σχέσεις είναι τόσο σημαντική για να σπάσει την εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις δυτικές δυνάμεις.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η διεθνής αλληλεγγύη είναι τόσο σημαντική που πολλοί από εμάς έχουν μάθει από νεαρή ηλικία και ότι πολλοί νέοι σήμερα δεν εκτιμούν.

Πιστεύω, εν συντομία, ότι ο αντιιμπεριαλισμός, τον οποίο κάποιοι αρνούνται ή και κρύβουν, είναι στην ημερήσια διάταξη των αγώνων του Κολομβιανού λαού, με την ευκαιρία της 201ης επετείου της μάχης στη Boyacá, <[link «Ατέχνως»]στις 7-Αυγ-1819.

Η πρώτη ανεξαρτησία υπό τη σκέπη του δικού μας Simón Bolívar εναντίον της ισπανικής αυτοκρατορίας συνεχίζει να περιμένει τη δεύτερη απελευθέρωση, αυτήν από το ζυγό του ιμπεριαλισμού της Βόρειας Αμερικής και των απάτριδων συνεργατών του.info Ατέχνως

Το «Ατέχνως», μέσω ρεπορτάζ και πολιτικών αναλύσεων για την Κολομβία, καθώς και για τον λεγόμενο σοσιαλισμό του 21ου αιώνα (δείτε και |> εδώ)

H Βενεζουέλα βιώνει -από χρόνια, μια βαθιά καπιταλιστική οικονομική κρίση, που δεν κατορθώθηκε να αντιμετωπιστεί από τη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του Ούγκο Τσάβες από το 1998 και πολύ περισσότερο από τον Νικολάς Μαδούρο, ενώ εντείνεται καθημερινά η τάση συμβιβασμού με τμήματα του κεφαλαίου, οι ιδιωτικοποιήσεις δίνουν και παίρνουν, καταρρέουν τα εναπομείναντα δίκτυα προστασίας από τη φτώχεια που είχαν δημιουργηθεί τα προηγούμενα χρόνια και αφορούσαν σημαντικά τμήματα του πληθυσμού (σε αυτό συνέβαλαν τα προηγούμενα χρόνια τα υψηλά έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου, που πλέον δεν υπάρχουν).

Όλ’ αυτά δημιουργούν δυσαρέσκεια -εκτός από τα μικροαστικά και σε ευρύτερα εργατικά – λαϊκά στρώματα, η κατάσταση των οποίων επιδεινώνεται και από κινήσεις τμημάτων του κεφαλαίου που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τροφίμων και του εμπορίου, είτε για να κερδοσκοπήσουν είτε για να πλήξουν πολιτικά την κυβέρνηση με κινήσεις σαμποτάζ επιβεβαιώνοντας ότι στα πλαίσιο της αστικής διαχείρισης, ακόμα και ορισμένα θετικά μέτρα που μπορούν να παρθούν προς όφελος εργατικών – λαϊκών στρωμάτων δεν είναι εξασφαλισμένα, στο βαθμό που δεν συνδέονται με την ανατροπή της ίδιας της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας.
Αποδεικνύεται επίσης ότι ο κύκλος της καπιταλιστικής οικονομίας, που είναι αντικειμενική διαδικασία, φορτώνει τα βάρη στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τη διαχείριση που ακολουθείται.

Στην ομιλία του, στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Καράκας το 2005, ο Ούγκο Τσάβες αφότου διακήρυξε ότι εμπνέεται από επαναστάτες όπως ο Χριστός, ο Μπολιβάρ, ο Αμπρέου ε Λίμα και ο Τσε Γκεβάρα, ξεκαθάρισε:«Πρέπει να επανεφεύρουμε το σοσιαλισμό. Δεν μπορεί να είναι το είδος του σοσιαλισμού που είδαμε στη Σοβιετική Ένωση (…) Πρέπει να διεκδικήσουμε εκ νέου το σοσιαλισμό ως θέση, ως σχέδιο και μονοπάτι, αλλά έναν νέο τύπο σοσιαλισμού, έναν ανθρωπιστικό σοσιαλισμό που βάζει τους ανθρώπους και όχι τις μηχανές ή το κράτος πάνω απ’ όλα».

Ποιος είναι όμως; αυτός ο «ανθρωπιστικός» σοσιαλισμός, ο οποίος διακρίνεται από τον… μάλλον «απάνθρωπο» της ΕΣΣΔ και πρέπει να επανεφευρεθεί;

Τα κράτη της «Μπολιβαριανής» διαδικασίας προχώρησαν σε μια σειρά προσαρμογές στην ασκούμενη πολιτική,  παρεμβαίνοντας πιο άμεσα στην οικονομική ζωή: αναλαμβάνοντας πχ. τα ίδια επιχειρηματική δράση με κρατικοποιήσεις σε τομείς που τους εξασφαλίζουν τεράστια έσοδα, ιδιαίτερα σε περιόδους ανόδου των τιμών του πετρελαίου και των άλλων εξαγόμενων πρώτων υλών και μ’ αυτά χρηματοδότησαν τους εκσυγχρονισμούς σε μια σειρά τομείς (παιδεία ή υγεία), τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας που δημιουργεί ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης καθώς και την ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη (μέσω της στήριξης συγκεκριμένων επιχειρηματιών).

Το «νέο» κράτος δηλ. που επικαλούνται είναι το ίδιο το αστικό κράτος με αλώβητο το σύνολο των θεσμών του και αυτό που αποκαλούν «επανάσταση» είναι ο έλεγχος αυτών των ίδιων των θεσμών (κοινοβούλιο, κυβέρνηση, δήμοι κ.λπ.) από τις «μπολιβαριανές» δυνάμεις.
Αυτός ο …λατινοαμερικάνικος ευρωκομμουνισμός προβάλλεται ανοιχτά πχ. από τη Harnecker:

 «Οι μεταβάσεις που επιχειρούμε δεν είναι οι κλασικές όπου οι επαναστάτες κατακτάν την κρατική εξουσία και κάνουν ή ξεκάνουν τα πάντα από αυτή την αφετηρία.
Σήμερα
πρώτα κατακτάμε τη διοίκηση (|> ΣΣ κρατική) και από αυτό το σημείο προχωράμε» ή αλλού: «Δεν έχουμε τον έλεγχο ολόκληρου του κράτους στη διάθεσή μας, αντίθετα ελέγχουμε μόνο ένα μικρό μέρος του».

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις συνέπειες που έχει για τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, όποιο ιδεολογικό μανδύα και αν φέρει. Αποτελούν έμπρακτη απόρριψη των οπορτουνιστικών κελευσμάτων περί της δυνατότητας εξανθρωπισμού του καπιταλισμού.
Φωτίζουν ποια είναι τα αναπόφευκτα αρνητικά αποτελέσματα όταν το εργατικό – λαϊκό κίνημα δεν προχωρά στο τσάκισμα του αστικού κράτους.

Η σύνθετη αυτή κατάσταση γεννάει υψηλού επιπέδου υποχρεώσεις για τα ΚΚ με ενίσχυση της ιδεολογικοπολιτικής αυτοτελούς πάλης σε ρήξη με τις δυνάμεις της διαχείρισης, το κεφάλαιο και την εξουσία του αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις, ώστε να δίνεται αποφασιστική απάντηση και στις πιέσεις που ασκούνται για ενσωμάτωση στο αστικό σύστημα μέσω της συμμετοχής ή στήριξης των αποκαλούμενων προοδευτικών κυβερνήσεων.
Αυτή, άλλωστε, αποδείχτηκε οδυνηρή για την εργατική τάξη, για το εργατικό – λαϊκό αλλά και για το κομμουνιστικό κίνημα στη Λατινική Αμερική, για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης.

Μέσα από την αρνητική πείρα αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της συγκέντρωσης δυνάμεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας.
Αυτή η τιτάνια προσπάθεια περνά μέσα από την αντιπαράθεση και με το «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» όπως και παλαιότερα περνούσε μέσα από την αντιπαράθεση με ρεύματα με τα οποία αυτός μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία («σοσιαλισμός της αγοράς», «δημοκρατικός σοσιαλισμός», ευρωκομμουνισμός, ο λεγόμενος περονισμός κ.λπ.).