Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Η «Αριστερά» του μπάφου

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Οι πρόσφατες αθλιότητες που εκστόμισε σε συνεντεύξεις του ο σύμβουλος του Αλ. Τσίπρα και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Καρανίκας αποτελούν αντανάκλαση της ιδεολογικής και πολιτικής ιδιοσυγκρασίας της «Αριστεράς» που εκπροσωπεί.

Πρόκειται για εκείνη την «Αριστερά» η οποία ανέκαθεν επιθυμούσε έναν λαό «ναρκωμένο» από τις αυταπάτες της διαχείρισης του συστήματος. Μια νεολαία που, αντί να αγωνίζεται ενάντια στην υπάρχουσα βαρβαρότητα και εκμετάλλευση, να αναζητά διέξοδο από την ατομική και κοινωνική πραγματικότητα στις ψευδαισθήσεις των ουσιών.

Η «Αριστερά» του Καρανίκα έχει φροντίσει εδώ και δεκαετίες να λειτουργεί ως το «όπιο» της εργατικής τάξης. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 την «πότιζε» με τις αυταπάτες ενός υποτιθέμενου καλύτερου κόσμου που θα αναδύονταν από τις αντεπαναστατικές ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες ενώ, ταυτόχρονα, υπερψήφιζε την Συνθήκη του Μάαστριχτ συμμετέχοντας – από κοινού με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – στην θεμελίωση του ευρωενωσιακού τερατουργήματος.

Όταν ενέσκηψε η καπιταλιστική κρίση, η ίδια «Αριστερά» λειτούργησε και πάλι ως το μακρύ χέρι του συστήματος, φροντίζοντας να κάνει την δουλειά που αδυνατούσαν να φέρουν σε πέρας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο εγκλώβισε – και στην συνέχεια διοχέτευσε – την δίκαιη αγανάκτηση μεγάλου τμήματος του λαού σε ακίνδυνα για την αστική τάξη μονοπάτια, αλλά εμπότισε χιλιάδες εργαζόμενους και νέους με το «χασίς» της «κυβέρνησης της αριστεράς». Τα έργα και οι ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστά.

Το θέμα των ναρκωτικών, πέραν της επιστημονικής του βάσης, είναι βαθιά πολιτικό και ιδεολογικό. Η «σκλαβιά» της μαστούρας και της εξάρτησης είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου. Τι πιο βολικό για την άρχουσα τάξη από μια νεολαία με «ναρκωμένη» σκέψη, με ζωή σε «καταστολή», έρμαιο και βορά στα νύχια της εκμετάλλευσης και της χειραγώγησης.

Η πολιτική καταδίκη της, από τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία, είναι το λιγότερο που αρμόζει στην «Αριστερά» του μπάφου.

«Τσε Γκεβάρα, πρεσβευτής της Επανάστασης», του Νίκου Μόττα