Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Η Γερμανική αποικιοκρατία στην Αφρική και η «αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Ναμίμπια»

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας // 

Η σχετική είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου: «Η κυβέρνηση της Γερμανίας αναγνώρισε σήμερα, για πρώτη φορά, ότι η χώρα διέπραξε «γενοκτονία» σε βάρος των φυλών Χερέρο και Νάμα στη Ναμίμπια την εποχή της αποικιοκρατίας και υποσχέθηκε να χορηγήσει στη χώρα της Αφρικής «αναπτυξιακή βοήθεια» ύψους 1 δισ. ευρώ και πλέον.

Να θυμίσουμε ότι η όλη διαδικασία μέχρι να φτάσουμε ως εδώ  ήταν μακρόχρονη

-Το 1985 η έκθεση Γουαιτάκερ (Whitaker Report) των Ηνωμένων Εθνών κατέταξε την «σφαγή αυτή ως μια προσπάθεια εξόντωσης των λαών Χερέρο και Νάμα της Νοτιοδυτικής Αφρικής και επομένως  την πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα»!

-Το 1998 ο γερμανός πρόεδρος Ρόμαν Χέρτζογκ (Roman Herzog) επισκέφθηκε την Ναμίμπια και συνάντησε τους αρχηγούς των Χερέρο. Ο αρχηγός  Munjuku Nguvauva απαίτησε μια δημόσια απολογία και αποζημίωση. Ο Χέρτζογκ  εξέφρασε μόνο την λύπη του. Φυσικά ούτε  λόγος τότε για αποζημιώσεις.

– Οι αξιωματούχοι του Βερολίνου δεν χρησιμοποιούσαν τη λέξη «γενοκτονία» για την περιγραφή της εξόντωσης των φυλών Χερέρο και Νάμα στη Ναμίμπια, μέχρι τον Ιούλιο του 2015 οπότε, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Σταινμάγιερ, εξέδωσε μια «πολιτική οδηγία» υποδεικνύοντας ότι η σφαγή θα έπρεπε να περιγράφεται σαν «έγκλημα πολέμου και γενοκτονία»

-Η Γερμανία το 2004 ζήτησε επισήμως συγνώμη για τις θηριωδίες που έλαβαν χώρα στη Ναμίμπια, ωστόσο αρνείται να καταβάλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων. Το ίδιο συνέβη και πριν λίγες ημέρες με την Γερμανία να απολογείται αλλά να μην θέλει να καταβάλλει αποζημιώσεις.

-Τον Οκτώβριο του 2011 φυλετικοί ηγέτες από τη Ναμίμπια μετέβησαν στο Βερολίνο προκειμένου να παραλάβουν τα κρανία 20 συμπατριωτών τους που σκοτώθηκαν στη διάρκεια της αποικιακής ηγεμονίας του Β’ Ράιχ στη χώρα.Γερμανοί «επιστήμονες» είχαν πάρει τα κρανία προκειμένου να διεξάγουν πειράματα τα οποία δήθεν θα «αποδείκνυαν» τη φυλετική ανωτερότητα των λευκών Ευρωπαίων έναντι των μαύρων Αφρικανών.

namimbia2

Η Γερμανική αποικιοκρατία- Τα γεγονότα

Η Γερμανική αποικιοκρατία υπήρξε σχετικά σύντομη. Μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι γερμανικές αποικίες στην Αφρική περιήλθαν στον έλεγχο των νικητριών δυνάμεων, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, του Βελγίου και της Πορτογαλίας. Αυτός υπήρξε και ένας από τους λόγους που το θέμα της αποικιοκρατίας στη Γερμανία βρέθηκε σε δεύτερη μοίρα στα πλαίσια της λεγόμενης δημόσιας ιστορίας. Παράλληλα η επίμονη αποτίμηση του ναζιστικού παρελθόντος που ακολούθησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και η αντιπαράθεση της Γερμανίας με το Ολοκαύτωμα έθεσαν το ζήτημα στο περιθώριο.

Η Ναμίμπια, η Γκάνα και το Τόγκο στη δυτική και το Καμερούν στην κεντρική Αφρική τέθηκαν το 1884 υπό γερμανική κυριαρχία. Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε η Τανζανία. Ο Όττο φον Μπίσμαρκ, πρώτος καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε δέκα χρόνια περίπου μετά την ίδρυσή της «προστατευόμενες περιοχές», όπως λέγονταν, στην Ασία και την Αφρική.

Το 1884, η Γερμανία επωφελείται από τις συγκρούσεις που είχαν ξεσπάσει στη Ναμίμπια για τον έλεγχο των βοσκοτόπων ανάμεσα σε διάφορες φυλές, οι οποίες δημιουργούσαν προβλήματα στους γερμανούς άποικους που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή, και ανακηρύσσει το προτεκτοράτο της «Γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής». Πρώτος κυβερνήτης της αποικίας διορίζεται ο Χάινριχ Γκέρινγκ, πατέρας του μελλοντικού ναζί ηγέτη Χέρμαν Γκέρινγκ.

Οι γερμανοί άποικοι φέρονται με εντυπωσιακή σκληρότητα και περιφρόνηση στους  ντόπιους πληθυσμούς, τους οποίους διώχνουν από τη γη τους. Και φυσικά, όπως και στις περισσότερες χώρες που γνώρισαν το ζυγό της αποικιοκρατίας, αυτοί αντιδρούν και εξεγείρονται, με αποτέλεσμα να βρίσκονται αντιμέτωποι με αγριότατη καταστολή (φόνοι, εμπρησμοί, εκτοπίσεις, κατασχέσεις γης και κοπαδιών και μεθοδευμένο κύμα βιασμών που χρησιμοποιήθηκαν ως πραγματικό πολεμικό όπλο).

Οι Χερέρο και οι Νάμα ήσαν λαός βασικά κτηνοτρόφων και οι Γερμανοί αποικιοκράτες προσπάθησαν να τους  «εκσυγχρονίσουν» μετατρέποντάς των και σε γεωργούς και σε εργάτες γης και των επιχειρήσεών των. Το βασικότερο όμως  θέμα, που οδήγησε τις φυλές σε εξέγερση κατά των Γερμανών  αποικιοκρατών  τους ήταν το ιδιοκτησιακό καθεστώς και ο τρόπος που οι Γερμανοί το αντιμετώπιζαν.

Οι Χερέρο είχαν παραχωρήσει  περισσότερο από το ¼  εκ των 130.000 τετρ. ΚΜ γης που τους ανήκε,  για την ολοκλήρωση της σιδηροδρομικής γραμμής  Otavi, για  την «ανάπτυξη» της περιοχής, αλλά στην πραγματικότητα θα πυροδοτούσε την εισβολή πολλών νέων αποικιοκρατών, που θα εκμεταλλευόταν την γη και τον πλούτο της περιοχής και των γηγενών φυλών.

Μάλιστα οι Γερμανοί σχεδίαζαν, με σκοπό πάντα την «ανάπτυξη», όπως αναφέρει και ο Γερμανός Ιστορικός Horst Drechsler, την μετεγκατάσταση των Χερέρο σε ειδικούς καταυλισμούς (native reservations), παίρνοντάς των την γή δωρεάν, χρησιμοποιώντας τους Χερέρο και τους Νάμα, ως εργάτες στην ίδια τους την γη, θεωρώντας ότι η γη ανήκει στους Γερμανούς αποικιοκράτες.

Εξάλλου πολλοί Χερέρο χρησιμοποιούνταν ήδη σαν εργάτες –σκλάβοι στις επιχειρήσεις  των Γερμανών. Μάλιστα ο Horst Drechsler καταδεικνύει με σαφήνεια το χάσμα των δικαιωμάτων μεταξύ Ευρωπαίου και Αφρικανού ως εξής:

Η Γερμανική διοίκηση (German Colonial League), σε θέματα δικαίου και λοιπών νομικών θεμάτων είχε την άποψη ότι η κατάθεση επτά (7) Αφρικανών ισοδυναμεί με την κατάθεση ενός λευκού!!! Άρα κάθε Αφρικανός θα μπορούσε να χάσει την περιουσία του, αν οι περισσότεροι  λευκοί  ισχυριστούν ότι τους ανήκει. Το δικαστήριο θα την κατοχύρωνε στους λευκούς.

Ανάμεσα στις αιτίες του ξεσηκωμού τους ήταν και οι ατιμώρητοι βιασμοί των κοριτσιών τους από τους κατακτητές.

Έτσι στις 12 Ιανουαρίου 1904 οι Χερέρο με αρχηγό τον Σάμουελ Μεχαρέρο  (Samuel Maharero) επαναστάτησαν και επιτέθηκαν κατά των Γερμανών, σκοτώνοντας 123-150. Τότε τον Μάιο του ιδίου έτους κατέφθασε ο Γερμανός στρατηγός Λόθαρ φον Τρόθα (Lothar von Trotha) με 14.000 στρατιώτες και  διεξήγαγε επιχειρήσεις κατά των Χερέρο, όπου τελικά τον Αύγουστο του 1904 στην μάχη του Γουότερμπεργκ νίκησε τους Χερέρο και αφού προέβη σε σφαγές, ώθησε με την απειλή του σφαγιασμού την μάζα του λαού των Χερέρο προς την έρημο Ομεχέκε, όπου οι περισσότεροι εξ αυτών πέθαναν από πείνα και κυρίως από  την δίψα.

Αναφέρεται μάλιστα ότι στην δραματική αυτή πορεία των Χερέρο προς τον θάνατο, οι Γερμανοί είχαν δηλητηριάσει τα λιγοστά πηγάδια της ερήμου, ώστε ο μεθοδευμένος θάνατος, δηλαδή η γενοκτονία ενός λαού να είναι σίγουρη.

Τον Οκτώβριο του 1904 η φυλή των Νάμα επαναστάτησε κατά των Γερμανών, για να έχει ακριβώς την ίδια τύχη και κατά τον ίδιο τρόπο με τους Χερέρο.  Μάλιστα την εντολή για την γενοκτονία έδωσε ο ίδιος ο στρατηγός Τρόθα λέγοντας στο διαβόητο “διάταγμά εξόντωσης”: « Το έθνος των Χερέρο θα πρέπει να εγκαταλείψει αμέσως την χώρα, διότι δεν είναι πλέον γερμανοί υπήκοοι. Όποιος δεν υπακούσει και ευρεθεί εντός της χώρας, με ή χωρίς όπλο ή ζώο  θα εκτελείται αμέσως. Δεν θα λυπηθώ κανέναν. . Δίδω τις εντολές μου να οδηγηθούν εκτός αμέσως….».

Οι εντολές του στρατηγού Τρόθα ήταν οι Χερέρο άντρες να εκτελούνται επιτόπου, οι δε γυναίκες και τα παιδιά να οδηγούνται στην έρημο για να πεθάνουν μαρτυρικά!!!

Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες αφανίστηκε  περίπου το 80% περίπου των δύο εθνοτήτων. Κατά διάφορες μαρτυρίες, καθόσον δεν είναι δυνατόν ο ακριβής υπολογισμός πέθαναν με διάφορους τρόπους περί τους 65.000 έως 100.000 Χερέρο και περί τους 10.0000 Νάμα.

namimbia

Όσοι επέζησαν τελικά (και όμως τελικά συνέβη και αυτό), περίπου 15.000 Χερέρο, κυρίως γυναίκες και παιδιά και ελάχιστοι  άνδρες, συγκεντρώθηκαν και οδηγήθηκαν από τους Γερμανούς αποικιοκράτες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως το Shark Island Concentration Camp, όπου υποχρεώθηκαν σε βάναυση καταναγκαστική εργασία, χωρίς πληρωμή φυσικά, στα κτήματα και επιχειρήσεις των Γερμανών, δίδοντάς τους μόνο ρύζι και τίποτα άλλο. Φυσικά πολλοί απεβίωσαν από τις κακουχίες, αρρώστιες, την έλλειψη βιταμινών  και την βάναυση εργασία. Μέσα στα στρατόπεδα, αιχμάλωτες Χερέρο αναγκάζονταν να κόβουν τα κεφάλια νεκρών ομοεθνών τους, να τα βράζουν, να αφαιρούν τον σάρκες και τον εγκέφαλο και να τα τρίβουν με γυαλόχαρτο: 3.000 κρανία στάλθηκαν για να κοσμήσουν τις βιτρίνες των γερμανικών ερευνητικών ινστιτούτων, νοσοκομείων και πανεπιστημίων, όπου θα χρησίμευαν για την τεκμηρίωση της ανωτερότητας της άριας φυλής.

Οι Βρετανοί το 1918 ανακοίνωσαν σε έκθεσή των όλα τα σχετικά με την κατάσταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Γερμανών, όπου χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι απεβίωσαν από τις συνθήκες διαβίωσης το 45% -74% των  συγκεντρωθέντων Χερέρο και Νάμα, κυρίως το τονίζουμε γυναίκες και ανήλικα παιδιά.

Βέβαια οι γερμανοί δεν περιορίστηκαν μόνο σε αυτά. Για τους γερμανούς  «επιστήμονες» οι φυλές αυτές ήταν ασφαλές πεδίο ανθρωπολογικών και λοιπών επιστημονικών ερευνών. Ο Γερμανός  ανθρωπολόγος Eugen Fischer, πήγε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης  για να διεξαγάγει ανθρωπολογικές μελέτες και φυλετικά πειράματα.  Πήρε δείγματα από παιδιά (ζωντανά και νεκρά) Χερέρο και από παιδιά μιγάδες , δηλαδή από παιδιά με πατέρα γερμανό και μητέρα Χερέρο. Ο δε ζωολόγος  Leopard Schultze εξέφρασε τον ενθουσιασμό του, που μπορούσε να παίρνει όργανα από «φρέσκα πτώματα» και ότι οι κρατούμενα πρέπει να χρησιμοποιούνται για τον σκοπό αυτό. Δηλαδή να εξοντώνουν έναν κρατούμενο για να του παίρνουν τα όργανα!

.

Ακολουθήστε το Ατέχνως στο Google News, στο Facebook και στο Twitter