Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Η Δικτατορία του Προλεταριάτου ως απάντηση στην Αστική Εξουσία

Φιλοξενούμενος ο Δημήτρης Παπαθανασίου //

Η Δικτατορία του Προλεταριάτου ως απάντηση στην Αστική Εξουσία και η …Σοσιαλδημοκρατία, 150 χρόνια αργότερα από τη γέννηση του Β. Ι. Λένιν.

«…Το κυριότερο πράγμα που δεν καταλαβαίνουν οι σοσιαλιστές και που φανερώνει πως θεωρητικά είναι κοντόφθαλμοι, πως είναι αιχμάλωτοι των αστικών προκαταλήψεων και πως πρόδωσαν πολιτικά το προλεταριάτο είναι τούτο: Ότι στην καπιταλιστική κοινωνία όταν η ταξική πάλη, που βρίσκεται στη βάση της κοινωνίας αυτής, οξύνεται κάπως σοβαρά δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε το ενδιάμεσο παρά τούτο μόνο: Eίτε δικτατορία της αστικής τάξης είτε δικτατορία του προλεταριάτου. Κάθε ονειροπόλημα για κάποια τρίτη λύση είναι αντιδραστικό θρηνολόγημα μικροαστού. Αυτό το μαρτυρεί και η πείρα της υπερεκατόχρονης εξέλιξης της αστικής δημοκρατίας και του εργατικού κινήματος όλων των προηγμένων χωρών και ιδιαίτερα η πείρα της τελευταίας πενταετίας. Αυτό διδάσκει και όλη η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, όλο το περιεχόμενο του μαρξισμού, που εξηγεί ότι σε κάθε εμπορευματική οικονομία είναι οικονομικά αναπόφευκτη η δικτατορία της αστικής τάξης, που δεν υπάρχει άλλος να την αντικαταστήσει εκτός από την τάξη των προλετάριων, τάξη που αναπτύσσεται, πληθαίνει, συσπειρώνεται, δυναμώνει από την ίδια την εξέλιξη του Καπιταλισμού…»

Απόσπασμα του Β.Ι. Λένιν από την εισήγησή του στους αντιπροσώπους του 1ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στις 4 Μάρτη του 1919.
(Λένιν, Β.Ι. «Για το Κράτος, Θέσεις και εισήγηση για την Αστική Δημοκρατία και τη Δικτατορία του Προλεταριάτου» Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2014, σελ.51.)

101 χρόνια συμπληρώθηκαν από εκείνη την ομιλία του Β. Ι. Λένιν, όπου ο μεγάλος θεωρητικός του Μαρξισμού και ιθύνων νους της Οκτωβριανής επανάστασης, αφού προηγουμένως ανέλυσε τις εναλλαγές των οικονομικών συσχετισμών από την εποχή της Αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατίας μέχρι τη σύγχρονη Κοινονοβουλευτική Δημοκρατία (Βασιλευομένη-Προεδρευομένη) και τον ρόλο που διαδραμάτιζε η έννοια του Κράτους ως μέσο επιβολής των συμφερόντων της Αστικής Τάξεως και των μορφών της στην πάροδο των αιώνων, τόνισε τη σημασία της Δικτατορίας του Προλεταριάτου ως μοναδική απάντηση στη Δικτατορία της Αστικής Τάξεως..

101 χρόνια αργότερα μπορούμε να διαπιστώσουμε πόσο επίκαιρο είναι το περιεχόμενο του παραπάνω αποσπάσματος.

Στην Ελλάδα της δεκαετούς οικονομικής κρίσεως, την οποία διαδέχεται μία άλλη κρίση του Καπιταλισμού, εκείνη του Κορωνοιού, πάλι κάνουν αισθητή την παρουσία τους, όλοι εκείνοι οι αυτόκλητοι σωτήρες της αστικής πολιτικής ελίτ του τόπου.

Οι γαλάζιοι σωτήρες της Νέας Δημοκρατίας από τη μία,  οι αριστεροί στρατιώτες του Σύριζα από την άλλη. Και στη μέση κάπου, σε ρόλο θεατή, ο Λαός.
Ξαναπαίρνουν θέσεις αντιπάλων σε μία άνευ λόγου μονομαχία εντυπώσεων μεταξύ τους, που περισσότερο παραπέμπει σε μία κακόγουστη θεατρική παράσταση παρά σε διαξιφισμό ιδεολογιών και επιχειρημάτων, προσπαθώντας παράλληλα αμφότεροι να πείσουν δια βοής και μέσω αλλεπάλληλων αντεγκλήσεων έναν πολύπαθο λαό για το ποιος μπορεί να δώσει λύση μπροστά στην οικομονική καταβαράθρωση που φέρνουν οι επιπτώσεις της εξάπλωσης του κορωνοιού.

Aναπαράγουν πάλι λόγους πατριωτισμού και κοινωνικής συνείδησης, μα πάνω απ ‘όλα πολιτικής διαφορετικότητας με στόχο να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου, που θα κληθεί εκ νέου, όπως και κατά τη διάρκεια της περασμένης δεκαετίας, να βγάλει τα κάστανα (συμφερόντων) των εργοδοτών, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των καναλαρχών, των εργοστασιαρχών από τη φωτιά (του Καπιταλισμού) με τίμημα την περαιτέρω καταπάτηση των δικαιωμάτων του, την ισχυροποίηση της εργαλειοποίησεώς του, που αναπόφευκτα οδηγούν στη φτωχοποίησή του.

Οι τακτικές της «βολικής Αριστεράς» από τη μία, βλέπε Σοσιαλδημοκρατία  και οι τακτικές της κοινωνικής αναλγησίας με επικάλυψη εμπορίου πατριωτισμού από την άλλη, βλέπε Δεξιά από την άλλη, που πάντα «συγκρούονται» χάριν εντυπώσεων αλλά πάντα εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Αστικής Ολιγαρχίας και θυσιάζουν στο βωμό της διαφύλαξης αυτών, τα Δικαιώματα, την Αξιοπρέπεια, την Ελευθερία της λαικής βάσης, που με τη σειρά της πάντοτε μένει με τις υποσχέσεις των «ηρωικών» «πατριωτών» ή «αριστερών» κοινοβουλευτικών εκπροσώπων της αφύλαχτη, μπρος στην Απληστία των Εκμεταλλευτών της.

Κι αν οι εκφραστές του Νεοφιλελευθερισμού, εξ’ ορισμού αποτελούσαν θεματοφύλακες των συμφερόντων των Κεφαλαιοκρατών εγχωρίων ή μη δίχως να λογαριάσουν στιγμή τη λαική βούληση, όπως διαχρονικά έδειξε και δείχνει η Ιστορία στο πέρασμα του χρόνου, οι σοσιαλδημοκράτες «υπερασπιστές» των λαικών δικαιωμάτων, τολμούν να τιτλοφορούνται «ριζοσπάστες» και «Αριστεροί» κι έχοντας προηγουμένως δοκιμαστεί στον κυβερνητικό θώκο άσκησης της εξουσίας, εξακολουθούν να κηρύττουν ευαγγέλια «αντίστασης» και εναντιώσης στις πρακτικές του παρόντος κυβερνητικού σώματος μέσω του δόγματος εκείνης της «ανατροπής», που θα κρατά και τη μπουκιά (του Λαού) ολόκληρη και το σκύλο (του Καπιταλισμού) χορτάτο.

Πάλι έρχονται οι όψιμοι αγωνιστές και υπέρμαχοι των λαικών ελευθεριών, να προτείνουν εκείνη τη λύση, που θα ορθώσει ξανά το ανάστημα της γονατισμένης ελληνικής κοινωνίας, ώστε να αντεπεξέλθει μπροστά στον κυκεώνα της Καπιταλιστικής Κρίσης και να μπορέσει να χτίσει ένα νέο αύριο, όπου δεν θα χωρούν οι πολιτικές και τα ιδεολογήματα του Νεοφιλελευθερισμού.

Φυσικά, βέβαια, αυτό το αύριο, που θα οικοδομηθεί από το Λαό, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, όπως και ο αγώνας της επιβίωσής του κόντρα στα πλοκάμια ενός αδηφάγου οικονομικού συστήματος, θα λάβουν χώρα εντός των κόλπων μίας «αλληλέγγυας» Ευρωπαικής Ένωσης, που συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της οικονομικής καταπίεσης, καθιστώντας τα μονοπώλιά της ακόμα πιο επικερδή και τους Λαούς της ακόμα περισσότερο εξαθλιωμένους. Θα λάβουν χώρα εντός ενός επεμβατικού συνασπισμού ονόματι ΝΑΤΟ, του οποίου ιδρυτικός στόχος του ήταν και είναι το αιματοκύλισμα των κοινωνιών, που αντιστέκονται στο τέρας του Ιμπεριαλισμού. Θα λάβουν χώρα πάντα σε αμοιβαία συνεννόηση με τον μηχανισμό οικονομικής αφαίμαξης, ονόματι ΔΝΤ, επιτείνοντας το καθεστώς φτώχειας στις πλάτες των Λαών.

Κυρίως, όμως, θα λάβουν χώρα εντός μίας ταξικής κοινωνίας, όπου ο θεσμός του Κράτος χρησιμοποιείται ως όργανο επιβολής των δράσεων και συμφερόντων μίας αστικής ελίτ, που πάντα θα απομυζεί τον παραγόμενο πλούτο, μέσω του λαικού μόχθου, έναντι πινακίου φακής.

Με αυτούς τους συσχετισμούς έρχεται και πάλι στο προσκήνιο από τη θέση της αντιπολίτευσης, η σοσιαλδημοκρατική φύση του Σύριζα, να «ξιφουλκήσει» μονάχα στα λόγια υπέρ της λαϊκής πλειοψηφίας. Στην πραγματικότητα, πάλι οι εκπρόσωποι του Σύριζα όπως και οι προκάτοχοί τους, όταν αναλάβουν εκ νέου τα ηνία της εξουσίας, θα παίξουν τον ρόλο φύλακα στα κέρδη και στις επιθυμίες των επιχειρηματιών, βαθαίνοντας περισσότερο εκείνο το χάσμα των τάξεων, που καμώνεται πως θα γεφυρώσει..Ανάμεσα στους ολιγάρχες, που αποτελούν την αστική τάξη του τόπου αυτού και στον Λαό..

101 χρόνια αργότερα από τη μέρα της εισηγήσεώς του στους αντιπροσώπους του 1ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο Β. Ι. Λένιν έρχεται να υπενθυμίσει πως δεν μπορεί κανένας άνθρωπος του μόχθου, που παλεύει να προστατεύσει τα κεκτημένα του ενάντια στις ορέξεις κάθε Δυνάστη, να τρέφει αυταπάτες ως προς τη μεσοβέζικο εκείνο «ονειροπόλημα», που τάχα εγγυάται την ειρηνική συνύπαρξη του εκμεταλλευτή και του καταπιεσμένου, την αρμονική γειτνίαση του θύτη με το θύμα του. Δεν μπορεί κανένας άνθρωπος, που μάχεται μέχρι τέλους για την κατάπαυση της εκμετάλλευσης από άτομο σε άτομο, να ελπίζει πως εντός του παρόντος οικονομικού συσχετισμού, που πολλαπλασιάζει την εξαθλίωση της βάσης ενώ ταυτόχρονα αυξάνει τα κέρδη του Κεφαλαίου, μπορεί να υπάρξει διασφάλιση των δικαιωμάτων του Λαού και ισότητα μεταξύ Πλουτοκρατίας και Εργαζομένων.

101 χρόνια αργότερα από τη μέρα, που εκφωνήθηκε το παραπάνω απόσπασμα, ο Β.Ι. Λένιν τονίζει πως μονάχα η ανατροπή της εκμετάλλευσης των λίγων σε βάρος των πολλών, μπορεί να υπερασπίσει την ανθρώπινη Ελευθερία, την Ισότητα, τη Δικαιοσύνη, κάθε ανθρώπινο δικαίωμα. Ως μόνη απάντηση στη Δικτατορία της Αστικής Τάξεως, που βασίζει την κυριαρχία και την ύπαρξη της πάνω στα αλυσοδεμένα χέρια των Εργαζομένων, έρχεται εκείνη η Δικτατορία που θα ορίσει αφέντες του πλούτου εκείνους που τον παράγουν, εκείνους που παλεύουν κάθε μέρα υπό αντίξοες συνθήκες εφ’ όρου ζωής και δικαιούνται ατόφιο κάθε τους έργο κι όχι ένα πεταμένο ψίχουλο ως αμοιβή από το σύνολό του.

Ως μόνη απάντηση στην Απληστία και την Καταδυνάστευση της Αστικής Τάξης και της φαινομενικής «δημοκρατίας» της μπορεί να σταθεί μονάχα εκείνη η δημοκρατία, που πηγάζει από τη Δικτατορία των Καταπιεζομένων, η οποία θα έρθει όχι μόνο για να στερήσει από τους Εξουσιαστές τα σκήπτρα , αλλά και για να σπάσει τους Ζυγούς της Σκλαβιάς και να καταστήσει τους Λαούς κύριους των Έργων τους, της Ελευθερίας τους, της Αξιοπρέπειάς τους.

Ο δρόμος για την Απελευθέρωση του Ανθρώπου από τα δεσμά του Καπιταλισμού, ήταν, είναι και θα είναι η συντριβή ενός συστήματος Βαρβαρότητας που δεν εξανθρωπίζεται από καμία άλλη εναλλακτική, από κανέναν διαπραγματευτικό συμβιβασμό που σηματοδοτεί την εθελοδουλεία, παρά μονάχα τσακίζεται από την Δικτατορία του Προλεταριάτου.

150 χρόνια μετά τη γέννηση ενός εκ των γιγαντίαιων θεωρητικών του Μαρξισμού και ηγέτη της Οκτωβριανής Επαναστάσεως, η σημασία των παραπάνω γραμμών παραμένει τόσο διαχρονική όσα και αναγκαία στην ταξική πάλη, που δεν έπαψε να υπάρχει, όσο κυριαρχεί η αδικία της Ολιγαρχίας του Κεφαλαίου σε βάρος του Λαού, όσο η Απληστία των Πλουσίων ματώνει την Ελευθερία του Λαού.

Το παρόν άρθρο αφιερώνεται στον Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν, στον Ανθρώπο, που ένωσε τους Λαούς σε μία Γροθιά  και τους δίδαξε πως να αψηφούν εμπράκτως την Τυραννία..