Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Η θλιβερή μοναξιά ενός κομπάρσου που τον έλεγαν Ζελένσκι

Γρά­φει ο Νίκος Μότ­τας //

Τον κάλεσαν στο «πάρτυ». Όμως κανένας δεν κάθισε παρέα του. Οι υπόλοιποι δημιούργησαν πηγαδάκια και άφησαν τον «ψωριάρη» μόνο. Να ψάχνει αμήχανα που πρέπει να σταθεί και τι να κάνει, λίγο πριν την «οικογενειακή φωτογραφία» των ηγετών της ιμπεριαλιστικής Βορειοατλανικής Συμμαχίας.

Όσο τυχαίο κι’ αν είναι το στιγμιότυπο που πάρθηκε κατά την πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, είναι ενδεικτικό μιας πραγματικότητας που εδώ και 28 μήνες αποκρύπτεται σκόπιμα από τα αστικά ΜΜΕ.

Ο Ζελένσκι – αυτός ο δήθεν «σπουδαίος ηγέτης» που «αντιστέκεται ηρωϊκά» στη ρωσική εισβολή – δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θλιβερή μαριονέτα. Ένα πολιτικά αναλώσιμο υποχείριο των ιμπεριαλιστών της Δύσης, των ΗΠΑ και της ΕΕ, στην αντιπαράθεσή τους με την καπιταλιστική Ρωσία.

Τον παρουσίασαν σαν πρωταγωνιστή, μα στην πραγματικότητα είναι κομπάρσος σε έργο με σενάριο και σκηνοθεσία άλλων.

Όταν έρθει η ώρα – και δεν θ’ αργήσει να έρθει – θα τον πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Μαζί με τον Ουκρανικό λαό που δήθεν «αγάπησαν» ξαφνικά και τον οποίο χρησιμοποιούν σαν ασπίδα απέναντι στη Μόσχα. Οι ΗΠΑ το είχαν δηλώσει άλλωστε: «Θα πολεμήσουν τους Ρώσους μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό».

Αδήριτη ανάγκη των καιρών, η πάλη των λαών ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τους κάλπικους ηγετίσκους που τον υποδαυλίζουν.

«Ναι, αλλά ο Στάλιν…», του Νίκου Μόττα