• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Η ταξική δικαιοσύνη εναντίον της Ηριάννας και των εργατικών δικαιωμάτων 

Οι αιτήσεις αναστολής για την Ηριάννα Β.Λ και για τον Περικλή απορρίφθηκαν, με την αισχρή αιτιολογία ότι δεν συντρέχουν λόγοι για την αποφυλάκιση τους.

Αντίθετα, η δικαστική εξουσία επιμένει ότι είναι πιθανή η εκτέλεση νέων αδικημάτων μετά την απελευθέρωση: δηλαδή εάν η Ηριάννα κοιμηθεί στο σπίτι του συντρόφου της, ο οποίος σημειώνουμε έχει αθωωθεί για τα ίδια αδικήματα που κατηγορείται η νεαρή διδάκτορας, θα έχει επιτελέσει ένα καινούργιο έγκλημα. Σωστά;

Να λοιπόν, πια είναι η σκληρή, βαθύτατα άδικη, απόλυτα καφκική, λογική που διέπει τις τάξεις της δικαιοσύνης: η προώθηση του παράλογου και του αναπόδεικτου ως δικονομικού επιχειρήματος που λειτουργεί τιμωρητικά απέναντι σε όσους/ες τολμούν να διαφέρουν πολιτικά και που αγωνίζονται, με τις χιλιάδες αντιφάσεις τους, για μια άλλη πραγματικά, δίκαιη και ισότιμη, χωρίς ταξικές διακρίσεις κοινωνία.

Κι αυτό ακριβώς είναι η ουσία του ζητήματος: η δικαιοσύνη, που δεν είναι μία απρόσωπη οντότητα αλλά ένας οργανισμός με σαφέστατο ταξικό και ιδεολογικό πρόσημο κι απόλυτα συνδεδεμένη με το σύνολο του αστικού κράτους, που υπερασπίζεται συγκεκριμένα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα, διατηρώντας την κοινωνική “συνοχή” και λειτουργώντας αποτρεπτικά ενάντια σε κάθε απόπειρα αμφισβήτησης αυτής της “κανονικότητας”.

Από αυτή την θέση, η απόφαση για καταδίκη της Ηριάννας και του Περικλή δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά αντίθετα αποτελεί άμεση συνέχεια της απόφασης του Αρείου Πάγου που δίνει το δικαίωμα στους εργοδότες να μην πληρώνουν τους εργαζόμενους τους, των αποφάσεων που έχουν βγάλει “συνταγματικά” τα μνημόνια και πολλών άλλων πρόσφατων ποινικών δικαστικών αποφάσεων για καταδίκες διαδηλωτών, νεολαίων, απεργών. Αποτελεί δηλαδή την απόδειξη ότι κοινωνική εξαθλίωση και καταστολή βαδίζουν μαζί και υπηρετούνται από όλους τους φορείς των εξουσιών διαλύοντας κάθε αντίθετη αυταπάτη.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να δούμε ότι ο εισαγγελέας Προβατάρης που έκρινε πως δεν συντρέχει λόγος αποφυλάκισης της Ηριάννας και του Περικλή, είναι ο ίδιος που είχε διατάξει την αποφυλάκιση των νεοναζί Μιχαλολιάκου και Παππά. Χρειάζεται να πούμε τίποτα περισσότερο;

Αγώνας διαρκείας

Βλέπουμε λοιπόν, ότι δεν είναι, όπως υποστηρίζουν διάφορες απόψεις, ένα κάποιο “βαθύ” κράτος που επιβάλλει αυτές τις πολιτικές, αλλά το σύνολο του κρατικού μηχανισμού που λειτουργεί κατασταλτικά. Ας μην ξεχνάμε, ότι αυτά τα επιχειρήματα φέρνουν από την πίσω πόρτα εκείνες τις λογικές που με ελαφρά την καρδία υποστηρίζουν ότι το κράτος μπορεί να μεταρρυθμιστεί και να αντιμετωπίσει τις όποιες στρεβλώσεις που υποτίθεται ότι υπάρχουν, καταλήγοντας να υποστηρίζουν ότι αποτελούν τη συνέχεια του κράτους και ενισχύοντας πολιτικά τις λογικές που καταγγέλλουν.

Σε αυτή τη μάχη διαρκείας και με μια εξουσία που δεν εκλέγεται από την εργαζόμενη πλειοψηφία, άρα ακόμα και με τη λογική της αντιπροσώπευσης του αστικού κράτους όπως έχει διαμορφωθεί, μιλάμε για μια απόλυτα αντιδημοκρατική δύναμη, το εργατικό, ταξικό κίνημα άλλοτε πετυχαίνει νίκες κι άλλοτε ήττες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι βρίσκεται σε υποχώρηση. Κι αυτό είναι γιατί σε χιλιάδες περιπτώσεις αναπτύσσεται ένα πολύχρωμο κίνημα αλληλεγγύης που συνδέει τις δικαστικές κι αστυνομικές διώξεις με όλα τα βασικά πολιτικά ζήτημα και τους αγώνες της περιόδου. Αντίθετα, υποχώρηση και ήττα θα σήμαινε ο αυτοπεριορισμός της αλληλεγγύης σε μικρές ομάδες χωρίς σύνδεση με το ευρύτερο κίνημα που θα αναλώνονταν σε μάχες οπισθοφυλακής.

Ο αγώνας λοιπόν, συνεχίζεται: με καθαρό μυαλό και χωρίς υποτίμηση των δυνατοτήτων μας, φυσικά και χωρίς να μελαγχολούμε, τόσο για την απελευθέρωση της Ηριάννας και του Περικλή αλλά και για την συνολικότερη επίλυση του ταξικού προβλήματος.