Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Η Χιλή στο μικροσκόπιο | άλλαξε ο Μανωλιός… |

Χαιρετίζοντας τους αγώνες του Χιλιανού λαού και της νεολαίας, τις μαζικές – μαχητικές λαϊκές διαδηλώσεις και απεργίες που έχουν ξεσπάσει ενάντια στα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης Πινιέρα, καταδικάζουμε τη βίαιη καταστολή τους, που έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής το θάνατο 20 διαδηλωτών – και ανηλίκων – από τα πυρά των αστυνομικών δυνάμεων (εκατοντάδες οι τραυματίες και χιλιάδες οι συλληφθέντες μεταξύ αυτών και κομμουνιστές)

Στο μεταξύ η Ευρωπαϊκή Ένωση με την υποκριτική στάση της, κάλεσε τους διαδηλωτές και την κυβέρνηση της Χιλής να “συνεννοηθούν”, εξισώνοντας το θύμα με τον θύτη. Να σημειώσουμε ότι η Χιλή , σύμφωνα με την ΕΕ, αποτελεί πρότυπο στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής για τους μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, γιατί «προάγει τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τη χρηστή διακυβέρνηση», ενώ επιπλέον έχει συνάψει Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΕ.

Συνέχιση κινητοποιήσεων και κυβερνητικοί ελιγμοί

Στη Χιλή μετά την επιτυχία της γενικής απεργίας στις 30 Οκτώβρη συνεχίζεται η καθημερινή κινητοποίηση λαϊκών δυνάμεων με συγκεντρώσεις – συζητήσεις στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο και άλλες πόλεις, όπου συζητιούνται τα επόμενα βήματα ενάντια στην αντιλαϊκή αντιδραστική κυβέρνηση του Πινιέρα. Τις συσκέψεις αυτές διοργανώνει το συντονιστικό 100 συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων, η Κοινωνική Ενότητα (Unidad Social), που προβάλλει αιτήματα για ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, αλλά και νέο Σύνταγμα, 30 χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας του Πινοτσέτ, για να υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές στην Παιδεία, στην Υγεία, στις υποδομές. Ταυτόχρονα απαιτούν να σταματήσει η κρατική βία και καταστολή, να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες όλης αυτής της περιόδου και να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι για τις δολοφονίες διαδηλωτών.

Από την πλευρά της η κυβέρνηση επιχειρεί τακτικούς ελιγμούς με ανασχηματισμό και σύσκεψη με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που έγινε την Πέμπτη, χωρίς να υπάρξει κάποια συμφωνία. Στη σύσκεψη αρνήθηκε να μετάσχει το ΚΚ Χιλής τονίζοντας ότι «η κυβέρνηση πρέπει πρώτα να εισακούσει τα αιτήματα του κοινωνικού κινήματος» και να κάνει διάλογο με αυτό.

Σ’ ότι αφορά το Κομμουνιστικό Κόμμα έχουμε σταθεί επανειλημμένα στην οπορτουνιστική του στάση, που αφήνει ανερμάτιστη ακόμη και την τελευταία μεγαλειώδη λαϊκή κινητοποίηση – δείτε και στο επίσημο site συνέντευξη τύπου |>1< – διακήρυξη |>2< … Δημόσια Δήλωση για την Αλλαγή -μίνιμουμ πρόγραμμα «για μια εύλογη έξοδο από την κρίση» |>3<, επίσης στο FaceBook και στο Tweeter

  1. Ελάχιστο μισθό ενάντια στη φτώχεια, τώρα!
  2. Δουλειά 40 ώρες, τώρα!
  3. Δωρεάν εισιτήρια σπουδαστών, ηλικιωμένων και μείωση του γενικού εισιτηρίου, και να προχωρήσουμε προς την εθνικοποίηση των μέσων μαζικής μεταφοράς, τώρα!
  4. Παγώστε τις βασικές υπηρεσίες τώρα!
  5. Ανεβάστε βασικές συντάξεις τώρα!
  6. Πάγωμα των προγραμμάτων συνταξιοδότησης και φορολογικών μεταρρυθμίσεων, τώρα
  7. Μείωση των υψηλών μισθών των βουλευτών και των υψηλών αρχών, τώρα!
  8. Τον περιφερειακό νόμο περί εισοδήματος, τώρα!

Partido Comunista de Chile
Partido Federación Regionalista Verde Social
Partido Progresista de Chile

Το ΚΚ Χιλής δια στόματος των κορυφαίων του στελεχών και του ΓΓ του Lautaro Carmona, υπερτονίζει με κάθε ευκαιρία πως «θα συνεχίσουν να εργάζονται για την αναζήτηση συναίνεσης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των μεγάλων κοινωνικών πλειοψηφιών και στην απαραίτητη ενότητα της αντιπολίτευσης» διευκρινίζοντας ότι «υπό την κυβέρνηση της δεξιάς απαιτείται περισσότερη δύναμη» για κεντρο-αριστερές λύσεις «παρά το γεγονός ότι πολλοί “καιροσκόποι  επιδιώκουν να αποκλείσουν το ΚΚ από τις διαδικασίες και τις εκλογικές συμφωνίες»…

  •  Για τα τεκταινόμενα και τις τελευταίες εξελίξεις στη Χιλή βλ |> Ατέχνως <|

Pablo Jofré Leal Chile

Ο Pablo Jofré Leal είναι Χιλιανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, διεθνής αναλυτής,
Μάστερ στις Διεθνείς Σχέσεις του Πανεπιστημίου Universidad Complutense της Μαδρίτης και ειδικός σε θέματα κυρίως από τη Λατινική Αμερική –
ας τον ακούσουμε

[ ΑΠΟΨΕΙΣ ]
🔻  Οι κάστες προσπαθούν να διασώσουν ένα μοντέλο καταπίεσης σε μια χώρα που ξύπνησε🔻

Στη Χιλή, διάφορες ομάδες που έχουν επωφεληθεί από 19 χρόνια δικτατορίας, με ένα νεοφιλελεύθερο μοντέλο, προσπαθούν να καταστήσουν τον «γατοπαρδισμό» σωσίβιο

(ΣΣ |> gatopardismo:
Γλωσσοπλαστία, η προέλευση βρίσκεται στο έργο του Ιταλού συγγραφέα Giuseppe Tomasi di Lampedusa, που στο μυθιστόρημά του “Il Gattopardo“, (ο γατόπαρδος) αναφέρει την ιστορία του Ιταλού στρατιωτικού και πολιτικού ηγέτη του 19ου αιώνα Giuseppe Garibaldi και του κόντη Cavour στη διαδικασία ενοποίησης της Ιταλίας.
Ο Garibaldi φτάνει στη Σικελία, όπου κυριαρχούσε η παλιά τάξη της φεουδαρχικής αριστοκρατίας με επικεφαλής τον πρίγκιπα Fabrizio.
Μια αριστοκρατία που αρνήθηκε την ιδέα μιας ενοποιημένης Ιταλίας που αποτελούσε απαραίτητο (προ)αστικό εκσυγχρονισμό της εποχής.
Μετά από μια σειρά διαπραγματεύσεων, όπως συνήθως συμβαίνει όταν δεν γίνεται επανάσταση, η οικογένεια του πρίγκιπα αποδέχεται το νέο καθεστώς, προσαρμοζόμενη αργά και μετ’ εμποδίων στις συνθήκες που αποσκοπούν ουσιαστικά να διατηρήσουν τα προνόμιά της.

«Αν θέλουμε τα πάντα να παραμείνουν τα ίδια, είναι απαραίτητο να αλλάξουν τα πάντα», μια από τις πιο μνημονευόμενες φράσεις του μυθιστορήματος όπως και της ομώνυμης εξαιρετικής ταινίας του Luchino Visconti με Burt Lancaster, Alain Delon, Claudia Cardinale κλπ

Ο Garibaldi είναι ο ήρωας του Ιταλικού πολέμου της Ανεξαρτησίας (Risorgimento italiano -το -μοναδικό πλέον, Regno d’Italia, «Βασίλειο της Ιταλίας» δημιουργήθηκε στις 17-Μαρτ-1861, αντικαθιστώντας τα παλιά ιταλικά κράτη που ήταν οι πολυάριθμες πολιτικές και ανεξάρτητες εδαφικές οντότητες στην ιταλική χερσόνησο από την αρχή του Μεσαίωνα.
Η έννοια του κράτους εμφανίζεται ήδη τον 15ο αιώνα, μέσω του Niccolò Machiavelli και βρήκε πλήρη και πραγματική εφαρμογή μόνο μετά τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο Garibaldi συμμετείχε επίσης στον εμφύλιο πόλεμο της Ουρουγουάης στο πλευρό του Κόμματος Κολοράντο, που επικράτησε.
Έχει λάβει το προσωνύμιο «Ήρωας των Δύο Κόσμων» για τη συμμετοχή του στους δύο αυτούς πολέμους, ενώ για τους Ιταλούς θεωρείται εθνικός ήρωας.

Pablo Jofré Leal

Αυτή η διαδικασία διάσωσης εκείνων που κατέχουν την εξουσία εκφράστηκε σε όλο το εύρος της όταν ο Πρόεδρος Sebastián Piñera έκανε τον τρίτο ανασχηματισμό. Μια αλλαγή (ΣΣ |> …άλλαξε ο Μανωλιός) που στόχος, σύμφωνα με τον ίδιο τον Χιλιανό πρόεδρο, έχει «να ανοίξει το διάλογο για ονόματα υπουργών, παύοντας εκείνους που βρίσκονταν στο στόχαστρο της κοινωνίας για τα λάθη τους… υπουργοί Εσωτερικών, κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γενικός Γραμματέας της κυβέρνησης και ΓΤ του ποέδρου. Τον πρώην υπουργό Οικονομίας & Οικονομικών επίσης, Juan Andrés Fontaine που αύξησε τα εισιτήρια εκτός από πολύ νωρίς το πρωί δημιουργώντας ένα κύμα «εθνικής οργής» (αυτός αντικαταστάθηκε από τον νεαρό λογιστή -τεχνοκράτη Lucas Palacios).

Atexnos Logo ^^

ΣΣ |> H σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι
Θυμίζουμε πως η αφορμή δόθηκε από την αύξηση στην τιμή του εισιτηρίου το μετρό στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο από 800 πέσος (0,98€) σε 830 (1,02€) στις 18 Οκτώβρη.
Βέβαια αυτή η «αστεία» – 3,75% αύξηση είναι σωρευτική – η τιμή του έχει υπερδιπλασιαστεί σε 3 χρόνια, παράλληλα με ιδιωτικοποίηση των πάντων συμπεριλαμβανόμενου του νερού και του ηλεκτρικού ρεύματος και όλ’ αυτά οδήγησαν στο κύμα των διαδηλώσεων.
Οι διαδηλωτές, εκτός από καταστροφές στους σταθμούς του μετρό, έβαλαν και φωτιά στα κεντρικά της Enel Chile, της εταιρείας που διαχειρίζεται το δημόσιο ρεύμα και θεωρείται υπεύθυνη για πρόσφατη αύξηση ~10%.

Pablo Jofré Leal

Συγκεκριμένα, ο Piñera ανασχημάτισε οκτώ υπουργεία:
Από το εσωτερικών έβγαλε τον ξάδερφό του Andrés Chadwick, έναν από εκείνους που θεωρούνταν «αμετακίνητοι» πριν τις διαμαρτυρίες και τον αντικατέστησε με τον Gonzalo Blumel που κατείχε τη θέση του Γενικού Γραμματέα της Προεδρίας και έχει ευρεία υποστήριξη στο κοινοβούλιο, αλλά ασήμαντη στο λαό.
Σε αυτή την αλλαγή, ο αυτοσχεδιασμός φάνηκε ήδη, αφού τοποθετήθηκε εκεί σαν προϊστάμενος (ιδιαίτερος) ο πρώην υπουργός ανάπτυξης (Ministro de Bienes nacionales) Εθνικών Ενεργειών Felipe Ward με τις αμφισβητούμενες δηλώσεις του σχετικά με θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Άλλαξε επίσης τον οικονομολόγο Felipe Larraín έναν υπουργό, της στενής κλίκας του, πρώην Οικονομικών με τον Ignacio Briones, κοσμήτορα της κυβερνητικής ακαδημίας που είναι ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο – παράρτημα, του Καθολικού Πανεπιστημίου της Χιλής (Universidad Católica de Chile), πνευματικό ίδρυμα που που χρίζει τους υπουργούς των κυβερνήσεων της Piñera .

Ο ανασχηματισμός συνεχίστηκε με το χαρτοφυλάκιο εργασίας και κοινωνικής πρόνοιας, το οποίο κατείχε ο δικηγόρος Nicolás Monckeberg, που αμφισβητήθηκε έντονα από τον συνδικαλιστικό αλλά και επιχειρηματικό κόσμο:
Αντικαταστάθηκε από τη δικηγόρο María José Zaldívar Larraín, πρώην αναπληρωτή γραμματέα κοινωνικής ασφάλισης και κόρη του συντηρητικού χριστιανοδημοκράτη Adolfo Zaldívar.
Η κυρία έχει στενούς δεσμούς με τους φαλαγγίτες (τόσο με τον πρόεδρό τους Fuad Chahin όσο και με την γερουσιαστή Carolina Goic ) θα έχει ένα πολύ περίπλοκο καθήκον, ως muñeca política (πολιτική μαριονέτα) για την αναμόρφωση -βαθιά μεταρρύθμιση (sic!) των συντάξεων, που λυμαίνονται πολλές εθνικές και διακρατικές οικονομικές ομάδων, που συμμετέχουν άμεσα στην επιχείρηση αυτή και που σημαίνει τη διαχείριση 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ένα τεράστιο -μνημειώδες νούμερο, το οποίο συνεπάγεται καθαρά κέρδη, για όσους διαχειρίζονται αυτά τα συνταξιοδοτικά ταμεία, που για το 2018 σήμαινε 347 δις πέσος (500.000.000$) στα οποία πρέπει να προσθέσουμε 600 δις πέσος (900.000.000$) των προμηθειών που καταβάλλουν τα 5,5 εκατομμύρια χιλιανοί σε αυτούς τους διαχειριστές.

Η αλλαγή στον κυβερνητικό εκπρόσωπο ήταν μια πράξη αναγκαστικής επιβολής. Θα μπορούσε να έχει σαν τίτλο, «το χάδι» στην Cecilia Pérez: αντιπροσώπευε την πιο βρωμερή ίσως πλευρά του πινιερισμού που κριτικάριζε και η αντιπολίτευση, αλλά επίσης διακρινόταν για τις κοκορομαχίες της εντός της ίδιας της κυβέρνησης. Οι ευχαριστίες του Piñera στην αφοσίωσή της είχε να κάνει με το ότι της ανατέθηκε άλλο υπουργείο -εκείνο του αθλητισμού. Αντικαταστάθηκε από τη γιατρίνα χειρουργό Karla Rubilar και μέχρι χθες ΓΓ της κυβέρνησης με στόχο να τα μπαλώσει και να αναστρέψει την άσχημη εικόνα για τον Piñera, με δεδομένη αυτή της την ικανότητα (ΣΣ |> χειραγώγησης του κόσμου)

Το υπουργείο δημόσιας περιουσίας (Bienes Nacionales) δόθηκε στον νεαρό Julio Isamit (30 ετών) του ακροδεξιού κόμματος που προκάλεσε «μεγάλη έκπληξη» -μέσω Twitter (όπου υπογραμμίζεται η εμμονή του στην υπεράσπιση των «υπερ-συντηρητικών τομέων»): ένας νεόκοπος, για τον οποίο έχει συζητηθεί η χρηματοδότηση της υποψηφιότητάς του από οικονομικά λόμπι

Ένα νέο πρόσωπο, σε ένα κάπως άσχετο επικοινωνιακό χαρτοφυλάκιο, αλλά με μεγάλη σημασία αφού το κράτος της Χιλής είναι ο κύριος ιδιοκτήτης της γης στη χώρα, γεγονός που αποτελεί ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων με επιχειρηματίες και εκατομμυριούχους μέλη των δεξιών κυβερνήσεων.

gatopardismo 1

🔻 Μια κινητοποίηση γιγάντων που πρέπει να επιβάλει ένα τέλος σ’ αυτά

Ενώ προχώραγε ο ανασχηματισμός, δεκάδες χιλιάδες κατοίκων του Σαντιάγκο διαδήλωναν γύρω από τη La Moneda (αρχηγείο της εκτελεστικής εξουσίας) προβάλλοντας τις δύο όψεις της χώρας αυτές τις μέρες: εκείνη του φτιασιδωμένου μακιγιάζ, των διακοσμητικών αλλαγών, του gatopardismo και του περιορισμού των κοινωνικών αναγκών. Και εκείνης της Χιλής, που δεν έχει πάψει να δηλώνει ότι αφυπνίστηκε και δεν θα σταματήσει τον αγώνα για  βαθιές αλλαγές σε ευρείς τομείς της ζωής της: τις συντάξεις, την εκπαίδευση, την υγεία, τη μετακίνηση (συγκοινωνίες), τον πολιτισμό, την πολιτική συμμετοχή, το μεροκάματο, βάζοντας δειλά δειλά τις βάσεις μιας Συντακτικής Συνέλευσης δηλ μετάβαση προς ένα νέο θεσμικό πλαίσιο. Αυτό, μέσω ενός δημοκρατικού και συμμετοχικού μηχανισμού που επιτρέπει τη σύγκλιση των πολιτών για να συζητήσουν, να αναθεωρήσουν και να προτείνουν τους κανόνες και το νέο σύνταγμα που θα διέπει τη χώρα.

Οι δρόμοι έχουν άλλο λόγο και διαφορετικό βηματισμό από αυτό της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Μια μεγάλη λεωφόρος που κινείται ασύγκριτα ταχύτερα από την πολιτική διαχείριση.

Μια Χιλή που κατακλύζει τα πάντα στην πορεία της, όπως η πορεία του λαγού ενάντια σε εκείνη της χελώνας, η οποία εκπροσωπείται από μια κυβέρνηση, μια πολιτική κάστα και ένα κοινοβούλιο που προσπαθεί να διατηρήσει ακόμα τα απαράδεκτα προνόμια. Μια ομάδα εξουσίας στερείται ευρύτητας, που αντιπροσωπεύει το παλιό καθεστώς και που αναπαράγει έναν -όλο και περισσότερο εύθραυστο τοίχο. Μία χώρα με ένα μοντέλο, που καθόλου δεν έχει να κάνει με την «όαση» που υποστηρίζει ο πρόεδρος Piñera, αλλά έτοιμη να διαλυθεί σε χιλιάδες κομμάτια.

Η Χιλή είναι μια χώρα που ξύπνησε και η γιγαντιαία της πορεία δεν θα σταματήσει.

Τα γεγονότα αυτών των ημερών στη Χιλή μας υπενθυμίζουν τους μεγάλους πολιτικούς ηγέτες της δικής μας Αμερικής, εκείνους που με τα προφητικά τους λόγια προέβλεπαν αυτήν την πορεία του γίγαντα λαού για την απελευθέρωσή του όπως ήταν ο Φιντέλ Κάστρο..
Εκείνοι που προειδοποίησαν σαφώς ότι οι άρχουσες τάξεις συνεχίζουν να επικαλούνται την τάξη και τη (μονόπλευρη) καταδίκη της βίας χωρίς να δίνουν εξήγηση για την προέλευση αυτής της οργής και της λαϊκής αγανάκτησης.
Συνεχίζουν να επικαλούνται την κοινωνία τους σε παρακμή, τα προνόμια τους και όταν αισθάνονται ότι απειλούνται, μιλούν για διαμοιρασμό αυτών των προνομίων.
Η έννομη τάξη των κυρίαρχων αυτών ομάδων είναι ταξική, που προσπαθούν να την επιβάλουν με φωτιά, σίδερο και αίμα ακριβώς επειδή δεν είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν αυτή την διαφορετική πατρίδα των απόκληρων και καταφρονεμένων και είναι αποφασισμένοι να δολοφονούν, για να διατηρήσουν αυτά τα προνόμια

«Αλλά η εξέλιξη της ιστορίας, η ανοδική πορεία της ανθρωπότητας δεν σταματά ούτε μπορεί να σταματήσει. Οι δυνάμεις που καθοδηγούν τους λαούς και που είναι οι αληθινοί δημιουργοί της ιστορίας, καθορίζονται από τις υλικές συνθήκες της ύπαρξής τους και την προσδοκία για υψηλότερους στόχους ευημερίας και ελευθερίας, που προκύπτουν όταν η πρόοδος του ανθρώπου στον τομέα της επιστήμης, της τέχνης και του πολιτισμού την καθιστούν δυνατή, είναι ανώτερες από τη βούληση και τον τρόμο των κυρίαρχων ολιγαρχιών.
Οι υποκειμενικές συνθήκες (ΣΣ |> ο υποκειμενικός παράγοντας) κάθε χώρας, δηλαδή η συνείδηση, η οργάνωση και οι στόχοι (ΣΣ |> εμείς λέμε η στρατηγική και η τακτική),  μπορούν να επιταχύνουν ή να καθυστερήσουν την επανάσταση σύμφωνα με τον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ανάπτυξής της, αλλά αργά ή γρήγορα σε κάθε ιστορική περίοδο, όταν οι αντικειμενικές συνθήκες ωριμάσουν, πετυχαίνεται η οργάνωση, προβάλει η σωστή πορεία και γίνεται η επανάσταση».

Σήμερα, όπως χθες, η επανάσταση στις λατινοαμερικανικές χώρες είναι αναπόφευκτη, συμπεριλαμβανομένης της Χιλής, ως ιστορική αναγκαιότητα. Ένα μονοπάτι που δεν καθορίζεται από τα βήματα που κάνουν και τα μέτρα που παίρνουν οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις και η πολιτική τους κάστα από την άποψη της διατήρησης των προνομίων τους.
Το αναπόφευκτο της εξαρτάται από τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες στις οποίες βρίσκονται οι πιο κατατρεγμένοι λαοί μας.

Στη Χιλή διακυβεύεται η μονιμότητα μιας εξουσίας, που έχει παρατείνει την κυριαρχία της για 46 χρόνια.
Μια πλουτοκρατία που μας θεωρούσε υποτακτικό κοπάδι σε μια κοινωνία εξημερωμένων προβάτων του πιο κτηνώδους καπιταλισμού.
Η δύναμη αυτή σήμερα έχει μπροστά της ένα λαό που σταμάτησε να χορεύει και να αναλώνεται φωνάζοντας στους τέσσερις ανέμουςη Χιλή ξύπνησε και δεν θέλει πλέον αυτό το είδος κοινωνίας όπου οι δυνατοί που την εξουσιάζουν έχουν βάλει σε εφαρμογή όλα τα μέσα που τους έδωσε τη δυνατότητα 250 χρόνων κυριαρχίας.

Η Χιλή για το καλό του λαού της και για την αξιοπρέπειά του βγαίνει από τον μακρύ ύπνο από αυτό το οδυνηρό όνειρο και τραβάει μπροστά.

«Και η πορεία γιγάντων, δεν θα σταματήσει πλέον μέχρι να κατακτήσει την πραγματική ανεξαρτησία, για την οποία έχουν ήδη πεθάνει χωρίς αποτέλεσμα περισσότερες από μία φορές…»

[πηγή] telesurtv.net/blog

Pablo Jofré Leal

Χιλιανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, διεθνής αναλυτής, Μάστερ στις Διεθνείς Σχέσεις του Πανεπιστημίου Universidad Complutense της Μαδρίτης. Ειδικός σε θέματα κυρίως από τη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή και το Magreb. Συνεισφέρων σε πολλά διεθνή δίκτυα ειδήσεων. Δημιουργός ιστοτόπου διεθνούς ανάλυσης Glocal Analysis |> www.analisisglocal.cl

Atexnos Logo ^^

|> ένας πολύ σύντομος σχολιασμός -«σε τίτλους» <|

  1. Πολύ εύστοχη η αναφορά του Pablo Jofré Leal στη «Λεοπάρδαλη της Σικελίας» και στην εκεί μνημονευόμενη φράση (του μυθιστορήματος και της ταινίας του Visconti) «Αν θέλουμε τα πάντα να παραμείνουν ίδια, είναι απαραίτητο να “αλλάξουν” τα πάντα». Μια συνήθης πρακτική του αστικού κράτους -δήθεν δεν φταίνε οι πολιτικές αλλά τα πρόσωπα, που έχουμε ζήσει σε όλες τις παραλλαγές της και στη χώρα μας. Τα όσα αναλυτικά αναφέρει για τις αλλαγές προσώπων δείχνει -ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα, μια πλευρά των μεθόδων χειραγώγησης που χρησιμοποιεί το οικονομικό κατεστημένο και η εκάστοτε πολιτική εξουσία που το υπηρετεί και που στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται να μην κάνει ούτε βήμα πίσω και στο θέμα των προσώπων.
  2. Φυσικά και ισχύει -σαν αντικειμενική αλήθεια πως «η εξέλιξη, η ανοδική πορεία της ανθρωπότητας δεν σταματά ούτε μπορεί να σταματήσει» και ότι «οι δυνάμεις που καθοδηγούν τους λαούς -που είναι και οι αληθινοί δημιουργοί της ιστορίας, είναι ανώτερες από τη βούληση και τον τρόμο των κυρίαρχων ολιγαρχών». Βέβαια οι «ολιγάρχες» είναι μάλλον αταξικός προσδιορισμός: εμείς οι μαρξιστές-λενινιστές έχουμε μάθει να μιλάμε πιο καθαρά (για μεγάλους -διακρατικούς μονοπωλιακούς ομίλους κλπ. που [κατ]έχουν τα μέσα παραγωγής και διανομής του πλούτου)
  3. Το επίπεδο του κινήματος κάθε χώρας (συνείδηση, οργάνωση και -κυρίως ο υποκειμενικός παράγοντας -δηλ. το κόμμα της εργατικής τάξης), επιταχύνουν ή καθυστερούν την επανάσταση και εδώ βρίσκεται ο αναντικατάστατος ρόλος του κομμουνιστικού κόμματος και κινήματος σε εθνικό επίπεδο και ειδικά σήμερα σε συνθήκες ήττας -μετά τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Σε κάθε περίπτωση η ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων δεν καθορίζεται από το συσχετισμό δυνάμεων.
  4. Η επαναστατική κατάσταση είναι παράγοντας που διαμορφώνεται αντικειμενικά. Συμπυκνώνει την αποδυνάμωση της αστικής εξουσίας («οι πάνω να μην μπορούν») και τη ραγδαία άνοδο των αγωνιστικών διαθέσεων και της πάλης των λαϊκών μαζών («οι κάτω») που δε θέλουν να ζήσουν με το συνηθισμένο τρόπο υποταγής τους στην εκμεταλλευτική εξουσία, ωθούμενες και από τη μεγάλη, μη διαχειρίσιμη από την αστική εξουσία, απότομη επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου.
  5. Οι αντεπαναστατικές ανατροπές των τελευταίων 30 χρόνων δεν αλλάζουν το χαρακτήρα της εποχής μας. Η σημερινή περίοδος, μεγάλης υποχώρησης του διεθνούς εργατικού κινήματος, είναι ιστορικά προσωρινή. Ζούμε στην εποχή της αναγκαιότητας για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, αφού είναι ώριμες οι υλικές προϋποθέσεις για τη σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας. Απορρέει από την ωρίμανση του κοινωνικού χαρακτήρα της εργασίας και την όξυνση της αντίθεσής του με την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Αυτή η αντίφαση έχει φέρει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής σε πλήρη αντίθεση με τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.
  6. Το ότι κάποια κόμματα -μεταξύ αυτών το ΚΚΕ, άντεξαν στη δίνη της νίκης της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση και στα κράτη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Ευρώπη και στην Ασία, δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει με στρατηγικές και τακτικές επιλογές, στον αντίποδα με εκείνων του ΚΚ Χιλής.
  7. Κατά τη γνώμη μας ο παραλληλισμός του αγώνα των Χιλιανών με «εκείνους τους μεγάλους πολιτικούς ηγέτες που με τα προφητικά τους λόγια προέβλεπαν την πορεία του γίγαντα λαού για την απελευθέρωσή του όπως ήταν ο eterno Comandante En Jefe Φιντέλ Κάστρο» είναι ατυχής |♦– και από την άποψη αυτή
  8. Δε συμμεριζόμαστε την αισιοδοξία του Pablo Jofré Leal για την πορεία ενός κινήματος, όπου ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός και η εργατική εξουσία (να μη μιλήσουμε και για τη δικτατορία του προλεταριάτου), δεν υπάρχουν ούτε καν σαν συνθήματα ζύμωσης, αντίθετα κυριαρχούν και προβάλλονται από το ίδιο το ΚΚ και τη νεολαία του τα «όλοι_μαζί_μπορούμε» σε αναζήτηση συναίνεσης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, στις απαιτήσεις των μεγάλων κοινωνικών πλειοψηφιών (;;) στην ντε και καλά -απαραίτητη (sic!) «ενότητα της αντιπολίτευσης» για «κεντρο-αριστερές λύσεις» …

ΣΣ  |♦ |> Ο Φιντέλ Κάστρο, πολύ πριν την ιστορική μέρα, που ο χρόνος σταμάτησε και (ξανα)ξεκίνησε, την τελευταία μέρα του 1958, όταν οι «barbudos», με επικεφαλής τον -από τότε, Comandante en jefe, στο πλάι εκατοντάδων χιλιάδων λαού απελευθέρωναν την Αβάνα και κέρδιζαν με τα όπλα την εξουσία, πριν φύγουν για τους στρατώνες της Μονκάδα, στις 26 Ιουλίου 1953 είχε πει: μπορεί να νικήσουμε σε μερικές ώρες ή να νικηθούμε, αλλά ούτως ή άλλως, να το καταλάβουν στο πετσί τους, σύντροφοι! Σε κάθε περίπτωση αυτό το κίνημα θα θριαμβεύσει. Αν κερδίσουμε αύριο, αυτό που επέλεξε ο Marti θα γίνει γρηγορότερα. Εάν συμβεί το αντίθετο, θα χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τον λαό της Κούβας, να πάρει τη σημαία και να προχωρήσει... Και από τότε ξεκίνησε η δοξασμένη και δύσκολη πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμούAño Primero (1ο) de la revolución  – Año 2ο de la revolución … «1η  χρονιά από την επανάσταση», «2η  χρονιά από την επανάσταση» … και κάπως έτσι μέσα από ατραπούς και πισωγυρίσματα και νίκες και ερωτηματικά σε κρίσιμα σταυροδρόμια έφτασαν αισίως στο «Año 60ο+1 de la revolución»
.¿
Qué es RevoluciónΤην Πρωτομαγιά του 2000, ο Fidel στην κατάμεστη (με -ως συνήθως, πάνω από ένα εκατομμύριο λαού) Plaza de la Revolución, χαιρετίζει (χρησιμοποιώντας τη φράση “Nuestra gratitud”«με ευγνωμοσύνη») «εργάτες, σπουδαστές και όλο τον κόσμο που πλημμυρίζει αυτή την πλατεία» και καθορίζοντας την ιστορική στιγμή ως «ημέρες έντονου και υπερβατικού αγώνα» βάζει μπροστά στο λαό της Κούβας το ερώτημα «Τι είναι Επανάσταση;» λέγοντας:«Επανάσταση είναι να έχεις την αίσθηση της ιστορικής στιγμής, για να αλλάξεις τα πάντα, όλα όσα πρέπει, είναι η ισότητα και η πλήρης ελευθερία με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο (και τους εαυτούς μας και τους άλλους), είναι η χειραφέτησή μας ώστε με όλες μας τις δυνάμεις να αμφισβητούμε παντού τους ισχυρούς κυρίαρχους, υπερασπιζόμενοι με κάθε κόστος και πληρώνοντας το τίμημα…
Ε
πανάσταση είναι η ενότητα, είναι η ανεξαρτησία, είναι να αγωνίζεσαι για το όνειρό μας στην κοινωνική δικαιοσύνη στην Κούβα και στον κόσμο όλο, είναι η βάση του πατριωτισμού μας, του σοσιαλισμού μας και του διεθνισμού μας ».

info pngΣτο μεταξύ -σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες η Χιλή εξακολουθεί να είναι «εμπόλεμη ζώνη» για ο Πινιέρα δήλωσε στο BBC, ότι «δεν θα παραιτηθεί» αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι ο ίδιος «φέρει ένα μικρό μερίδιο ευθύνης» για τα «προβλήματα που συσσωρεύτηκαν εδώ και τριάντα χρόνια» -υπογραμμίζοντας «αλλά δεν είμαι ο μόνος υπεύθυνος»

ℹ️  Σχετικά με τις «πολλές καταγγελίες για την υπερβολική χρήση βίας» – θυμίζουμε ότι στρατός περιπολούσε στο πλευρό της αστυνομίας στους δρόμους του Σαντιάγο… ο Πινιέρα τόνισε ότι «εάν αυτό συνέβη» (sic!), «μπορώ να σας εγγυηθώ ότι θα διεξαχθεί έρευνα και θα υπάρξουν δικαστικές διώξεις, δεν θα υπάρξει ατιμωρησία», «αιτιολογώντας» την επιβολή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης ως «χρήση δημοκρατικών και συνταγματικών εργαλείων για την αποκατάσταση της δημόσιας τάξης και την προστασία των πολιτών»…


Δείτε και |> telesurtv.net/bloggers
|> η Χιλή στη μάχη μεταξύ δύο μοντέλων (του Ángel Guerra)

Chile Los mapuches

Εμβληματική εικόνα από τις κινητοποιήσεις των πρώτων ημερών:
Στην κορυφή οι διαδηλωτές ανεμίζουν τη σημαία των Αυτόχθονων Μαπούτσε («Los mapuches»)


Επιμέλεια  Ομάδα ¡H.lV.S!

Επικοινωνία – [ FaceBook |>1<|-|>2<| ] – Blog