Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Η Rosa Luxemburg & η «ελευθερία στη διαφωνία»

Η συμ­βο­λή της αξέ­χα­στης επα­να­στά­τριας Rosa Luxemburg στον επα­να­στα­τι­κό μαρ­ξι­σμό και στην επα­να­στα­τι­κή πολι­τι­κή ανά­λυ­ση είναι σίγου­ρα ανε­κτί­μη­τη, δεδο­μέ­νων και των συν­θη­κών στις οποί­ες έζη­σε μέχρι τη δολο­φο­νία της από τις πολι­το­φυ­λα­κές των αστών, τα Freikorps στις 15-Ιαν-1919.

Ανά­με­σα στο μεγά­λο συγ­γρα­φι­κό της κλη­ρο­δό­τη­μα, το πόνη­μα «Μεταρ­ρύθ­μι­ση ή Επα­νά­στα­ση» ανα­δει­κνύ­ει την επα­να­στα­τι­κή αιχ­μή του έργου της, όχι ως απλή ιστο­ρι­κή υπεν­θύ­μι­ση, αλλά ως μια εργα­σία που δια­τη­ρεί τη ζωντά­νια της και την επι­και­ρό­τη­τά της στο σήμε­ρα ‑αυτό μπο­ρεί να το δια­πι­στώ­σει ο καθέ­νας δια­βά­ζο­ντας το συγκε­κρι­μέ­νο έργο.

Η θεω­ρη­τι­κή της κλη­ρο­νο­μιά όπως τη δια­τυ­πώ­νει ο Β. Ι. Λένιν το 1922:
«… οι αετοί μπο­ρεί καμιά φορά να πετά­ξουν και χαμη­λό­τε­ρα από τις κότες, μα οι κότες δεν μπο­ρούν να πετά­ξουν ποτέ στα ύψη που πετάν οι αετοί. Η Ρόζα Λού­ξε­μπουργκ έπε­σε έξω στο ζήτη­μα της ανε­ξαρ­τη­σί­ας της Πολω­νί­ας, έπε­σε έξω το 1903 στην εκτί­μη­ση του μεν­σε­βι­κι­σμού, έπε­σε έξω όταν τον Ιού­λη 1914, μαζί με τους Πλε­χά­νοφ, Βαντερ­βέλ­νε Κάου­τσκι κά. υπε­ρά­σπι­ζε την ένω­ση των μπολ­σε­βί­κων με τους μεν­σε­βί­κους, έπε­σε έξω σ’ αυτά που έγρα­ψε στη φυλα­κή το 1918 (η ίδια μάλι­στα, όταν βγή­κε από τη φυλα­κή στα τέλη του 1918 και στις αρχές του 1919, διόρ­θω­σε ένα μεγά­λο μέρος των λαθών της).
Μα, παρά τα λάθη της αυτά ήταν και παρα­μέ­νει ένα αετός και όχι μόνο η μνή­μη της θα είναι πάντα ιερή για τους κομ­μου­νι­στές όλου του κόσμου, μα και η βιο­γρα­φία της και η πλή­ρης συλ­λο­γή των έργων της (τα οποία πολύ τα καθυ­στε­ρούν οι Γερ­μα­νοί κομ­μου­νι­στές και που ως ένα βαθ­μό δικαιο­λο­γού­νται από τον αφά­ντα­στο αριθ­μό των θυμά­των που έχουν και από το σκλη­ρό αγώ­να που κάνουν) θα είναι ένα διδα­κτι­κό­τα­το μάθη­μα, που θα δια­παι­δα­γω­γεί πολ­λές γενιές κομ­μου­νι­στών σε όλο τον κόσμο.
«Η γερ­μα­νι­κή σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία, ύστε­ρα από τις 4 Αυγού­στου 1914, είναι ένα πτώ­μα που βρω­μά» — μ’ αυτό το από­φθεγ­μα της Ρόζας Λού­ξε­μπουργκ θα συν­δε­θεί το όνο­μά της στην Ιστο­ρία του παγκό­σμιου εργα­τι­κού κινή­μα­τος. Και στο σκου­πι­δα­ριό του εργα­τι­κού κινή­μα­τος, ανά­με­σα σε σωρούς κοπριάς, οι κότες σαν τον Παούλ Λεβί, τον Σάι­ντεν­μαν, τον Κάου­τσκι και όλη αυτή την παρέα, θα εκδη­λώ­σουν φυσι­κά το μεγά­λο θαυ­μα­σμό τους στα λάθη της μεγά­λης κομ­μου­νί­στριας. Ο καθέ­νας κάνει ό,τι μπο­ρεί»
(Λένιν: «Σημειώ­σεις ενός δημο­σιο­λό­γου», «Άπα­ντα» τόμ. 44 σελ. 421 — 422)

R. Luxemburg Denkmal Zwickau Freiheit ist immer Freiheit des anders DenkendenΗ «κόκ­κι­νη Ρόζα» συνή­θως κρί­νε­ται από τους αστούς «ερμη­νευ­τές» του έργου της κατά το δοκούν, απο­μο­νώ­νο­ντας τσι­τά­τα χρο­νι­κά και λεκτι­κά, ακό­μη και μια ξεχω­ρι­στή -ασή­μα­ντη πρό­χει­ρη σημεί­ω­ση. Μετα­ξύ αυτών εξέ­χου­σα θέση η «Freiheit der Andersdenkenden»  / «Freiheit ist immer die Freiheit der Andersdenkenden»«Η ελευ­θε­ρία είναι πάντα η ελευ­θε­ρία εκεί­νων που σκέ­φτο­νται δια­φο­ρε­τι­κά»

R. Luxemburg Denkmal Zwickau Freiheit ist immer Freiheit des anders Denkenden crop

Αν περ­πα­τή­σει κανείς τη  Rosa-Luxemberg-Platz του Βερο­λί­νου, θα δει τη φρά­ση με ορει­χάλ­κι­να γράμ­μα­τα στην πλευ­ρά των πεζο­δρο­μί­ων, που δεσπό­ζει και στο μνη­μείο του Zwickau ενώ «αρι­στε­ρά» κόμ­μα­τα και ιδρύ­μα­τα, όπως το Volksbühne ebendort, χρη­σι­μο­ποί­η­σαν τη φρά­ση στο Facebook κλπ ΜΚΔ τον Ιαν-2019, ανα­φο­ρι­κά με τη δολο­φο­νία της πριν από εκα­τό χρό­νια. H επι­κε­φα­λής της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ομά­δας του Linkspartei, η Sahra Wagenknecht , την παρα­θέ­τει τακτι­κά λέγο­ντας ότι οι λίγες αυτές λέξεις απο­τε­λούν την ταυ­τό­τη­τα της Λού­ξε­μπουργκ που «ήταν δημο­κρα­τι­κή -“durch und durch” μέχρι θανά­του» (sic!), ενώ στην πρό­σφα­τα δημο­σιευ­μέ­νη (αστι­κό best seller), βιο­γρα­φία της (Rosa Luxemburg Ein Leben), ο ιστο­ρι­κός Ernst Piper, χαρα­κτή­ρι­σε τη φρά­ση «αναμ­φι­σβή­τη­τα το πιο διά­ση­μο από­σπα­σμα από το έργο της Rosa Luxemburg». Αντί­θε­τα ‑πιο έντι­μη η Die Welt παρα­δέ­χε­ται πως «δεν υπάρ­χει κανέ­να τσι­τά­το από τη γερ­μα­νι­κή σύγ­χρο­νη ιστο­ρία που να έχει παρερ­μη­νευ­θεί πιο βάναυ­σα» …χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τη Rosa σαν «επα­να­στά­τρια χωρίς δεύ­τε­ρη σκέ­ψη» για μια «δικτα­το­ρία του προ­λε­τα­ριά­του», που υπο­στή­ρι­ζε καθα­ρά ότι η βου­λή, η (αστι­κή) εθνο­ο­συ­νέ­λευ­ση είναι «ένα απο­λει­φά­δι των αστι­κών επα­να­στά­σε­ων, ένα τσό­φλι χωρίς περιε­χό­με­νο, ένα υπό­βα­θρο των επο­χών των μικρο­α­στι­κών ψευ­δαι­σθή­σε­ων του «μερι­κού λαού» (einigen Volk), της “ελευ­θε­ρί­ας, ισό­τη­τας και αδελ­φο­σύ­νης” του αστι­κού κράτους».

Στις 7‑Ιαν-1919 (μια βδο­μά­δα πριν τη δολο­φο­νία της) έβα­λε ως εξής το θέμα της εξου­σί­ας: «να αφο­πλι­στεί η αντε­πα­νά­στα­ση, να οπλι­στούν οι μάζες, για μια εξου­σία μπολ­σε­βί­κωντίπο­τε λιγό­τε­ρο».


Η περίφημη φράση 

Text Luxemburg Freiheit ist immer Freiheit des anders Denkenden

Πηγή: Αρχείο Kellerhoff

Για τη Λού­ξε­μπουργκ ήταν κάτι παρα­πά­νω από ασή­μα­ντη: στον τερά­στιο όγκο των γρα­φτών της εμφα­νί­ζε­ται μόνο μια φορά κάπου στο περι­θώ­ριο ενός χει­ρό­γρα­φου σημειώ­μα­τός της 100+ σελί­δων του ημι­τε­λούς κει­μέ­νου “Η Ρωσι­κή Επα­νά­στα­ση”, που δημο­σιεύ­θη­κε το 1922, χωρίς (φυσι­κά) να περι­λαμ­βά­νει την περί­φη­μη (!) «ρήση», που ‑έτσι κι αλλιώς είναι τελεί­ως ασα­φής και χωρίς ανά­λυ­ση ‑ούτε καν μέσα σε κάποια παρά­γρα­φο ‑να βγαί­νει νόη­μα, όπως και κάποιες άλλες, πχ. «οι μπολ­σε­βί­κοι δεν θα αρνη­θούν, ότι ‑προ­σπα­θώ­ντας και πει­ρα­μα­τι­ζό­με­νοι (και έτσι πρέ­πει να γίνει) ένα μεγά­λο μέρος των ενερ­γειών τους δεν είναι δα και μαρ­γα­ρι­τά­ρια», μαζί με ένα ξεκάρ­φω­το «Η αναρ­χία θα είναι ανα­πό­φευ­κτη ακό­μη και εδώ και παντού» κλπ. (προ­φα­νώς κάποιες σημειώ­σεις για την ίδια, χωρίς καμιά αξία)

Και όμως: για τους αστούς και τους οπορ­του­νι­στές είναι το μόνο που «άκου­σαν» για τη μεγά­λη επα­να­στά­τρια.

Το κανά­λι όπου τα Freikorps πετά­ξα­νε το σφυ­ρο­κο­πη­μέ­νο μέχρι θανά­του πτώ­μα της Ρόζας έχει παγώσει…
«Τάξη επι­κρα­τεί στο Βερο­λί­νο!
Ηλί­θιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτι­σμέ­νη πάνω στην άμμο. Η επα­νά­στα­ση αύριο θα υψώ­σει τη βρο­ντε­ρή φωνή της ως τους ουρα­νούς. Τρο­μαγ­μέ­νοι θ’ ακού­σε­τε το νικη­τή­ριό της σάλ­πι­σμα: Ich war, ich bin, ich werde sein!Ήμουν, είμαι και θα είμαι!”»

Έτσι τελεί­ω­νε το τελευ­ταίο (15/1/1919) κύριο άρθρο της Ρόζας, στην εφη­με­ρί­δα “Die Rote Fahne” (Η Κόκ­κι­νη Σημαία) που απα­ντού­σε στο κυβερ­νη­τι­κό ανα­κοι­νω­θέν της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής κυβέρ­νη­σης του προ­έ­δρου των Λαϊ­κών Αντι­προ­σώ­πων Έμπερτ.
Στις 16/1/1919 το επί­ση­μο ανα­κοι­νω­θέν της αστυ­νο­μί­ας ανέ­φε­ρε πως ο Καρλ Λίμπ­κνεχτ είχε συλ­λη­φθεί και σκο­τώ­θη­κε ενώ επι­χει­ρού­σε να απο­δρά­σει ενώ η η Ρόζα Λού­ξε­μπουργκ είχε λιν­τσα­ρι­στεί από εξα­γριω­μέ­νο πλήθος…

Επι­μέ­λεια  Ομά­δα ¡H.lV.S!

Επι­κοι­νω­νία — [ FaceBook |>1<|-|>2<| ] — Blog

 

 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο