Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Θεατρική Ομάδα του ΠΑΜΕ: Πρεμιέρα για την «Τρελή του Σαγιώ»

Δεν είναι ανίκητοι λοιπόν κι εσύ δεν είσαι μόνος
Μην το ξεχνάς ούτε στιγμή, είναι του αγώνα νόμος
Βλέπεις πως ο αγώνας μας τους φέρνει πάντα τρόμο
Συνέχισε να πολεμάς, η νίκη είναι στον δρόμο

Την Παρασκευή 28 Απρίλη, στις 8 μ.μ. στο θέατρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, θα πραγματοποιηθεί η πρεμιέρα του έργου «Η τρελή του Σαγιώ» του Ζαν Ζιρωντού από τη Θεατρική Ομάδα του ΠΑΜΕ «Θέατρο από εργάτες για εργάτες». Το επόμενο διάστημα θα ανακοινωθεί και το πρόγραμμα των παραστάσεων.

Μια παρέα αδίστακτων κερδοσκόπων, που ψάχνει τρόπους και συνεργάτες για να αυξήσει τα κέρδη της, αποφασίζει να εκμεταλλευτεί το υπέδαφος και το νερό του Παρισιού. Στην πλατεία του Σαγιώ, σε ένα καφενείο, γίνεται μια συνωμοτική συζήτηση μεταξύ ενός προέδρου, ενός βαρόνου, ενός χρηματομεσίτη και ενός τυχοδιώκτη εξερευνητή… Η ονειροπόλα – και τρελή για τους άλλους – Ορελί αντιλαμβάνεται το σχέδιό τους και αποφασίζει να αναλάβει δράση…

Στο σκηνοθετικό της σημείωμα η Μαρία Ρήγα αναφέρει μεταξύ άλλων: «Με την “Τρελή του Σαγιώ” ο Ζιρωντού μάς έδωσε ένα έργο προφητικό για την εποχή του και επίκαιρο στο σήμερα, μιας και ακόμα μας βασανίζουν τα ίδια προβλήματα.

Η Τρελή του Σαγιώ, η Ορελί, είναι μια μαχήτρια, μια αγωνίστρια, που είναι αισιόδοξη από επιλογή και όχι από αφέλεια. Είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος, που εναντιώνεται κάθε μέρα σε όποια αδικία συμβαίνει γύρω της. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, το ανυπότακτο πνεύμα της αρνείται να παραδοθεί στην ασχήμια και τη χυδαιότητα που την περιβάλλει και επιμένει να αντικρίζει τη ζωή με χαρά (…).

Η Ορελί και η παρέα της κρατάνε ένα φως αναμμένο και μας δείχνουν τον δρόμο στα σκοτάδια που διανύουμε, μεταδίδοντας το μήνυμα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν όταν δεν χάνουμε το κουράγιο μας».

***

Για τη λειτουργία της Θεατρικής Ομάδας και άλλων πολιτιστικών ομάδων του ΠΑΜΕ, αλλά και για το πώς αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι πρωτοβουλίες που λαμβάνονται στον Πολιτισμό, μίλησε στον «Ριζοσπάστη» η Χρυσούλα Λαμπούδη, υπεύθυνη του ΠΑΜΕ για την πολιτιστική δουλειά.

— Πάνω από 10 χρόνια λειτουργεί η Θεατρική Ομάδα του ΠΑΜΕ, η οποία έχει αναμετρηθεί με κλασικά και σύγχρονα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. Τι έχετε αποκομίσει από την έως τώρα λειτουργία της;

— Η Ομάδα μας συγκροτήθηκε το φθινόπωρο του 2008, με στόχο να δώσει στους εργαζόμενους μια πολιτιστική πρόταση εναρμονισμένη με τις ανάγκες της τάξης μας, αλλά και μια ανάσα δημιουργικής ενασχόλησης στους εργάτες που αγαπούν την υποκριτική τέχνη. Η ανοδική πορεία της Ομάδας οφείλεται στην αγάπη και την ανιδιοτελή προσφορά των μελών που την υπηρετούν, για όσο χρονικό διάστημα την υπηρετούν. Η ενασχόλησή μας με διαφορετικά είδη θεάτρου, Μπρεχτ, Καμπανέλλη, Αριστοφάνη, Ευριπίδη, Παιδικό, μας έδωσε τη δυνατότητα να βελτιώσουμε την απόδοση της Ομάδας και το μεράκι να μελετάμε όσο μπορούμε περισσότερο τους θησαυρούς της λογοτεχνίας, να βαθαίνουμε την κρίση μας και τον προβληματισμό των θεατών μας. Ταυτόχρονα δίνουμε μια πολιτιστική ανάσα στους εργαζόμενους, σε Εργατικά Κέντρα, σωματεία, φορείς, σε όσους θέλουν να αξιοποιήσουν τις παραστάσεις μας. Και πραγματικά είναι ενθαρρυντική η ανταπόκριση.

— Το όνομα της Ομάδας σας είναι «Θέατρο από εργάτες για εργάτες». Τι σημαίνει αυτό;

— Το όνομα το «κλέψαμε» από τον μεγάλο Μπρεχτ. Υπήρξε ο πατέρας, ο ιδρυτής αυτού του θεάτρου, και πραγματικά απαντάει στην ανάγκη να εκφραστούν οι εργάτες, οι οποίοι, κουρασμένοι από τις αντίξοες συνθήκες δουλειάς, με σχεδόν ανύπαρκτο ελεύθερο χρόνο, με οικονομικά και άλλα προβλήματα, βρίσκουν τον χρόνο και τη διάθεση να μάθουν τον ρόλο τους, να φτιάξουν τα σκηνικά, τα κοστούμια και ό,τι άλλο χρειάζεται μια παράσταση. Μια παράσταση που μπορεί να στηθεί και να παιχτεί από τις πιο εύκολες μέχρι τις πιο αντίξοες συνθήκες, με ή χωρίς τεχνικά μέσα. Το «Θέατρο από εργάτες για εργάτες» είναι συνυφασμένο με την Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος. Θέατρο στο βουνό, θέατρο στις φυλακές και στα ξερονήσια, θέατρο στις γειτονιές και στις πλατείες. Θέατρο που δίνει τροφή για σκέψη, προβληματισμό, γέλιο ή χαλάρωση. Θέατρο με ποιότητα τέτοια που ταιριάζει στην τάξη που μπορεί να παράγει όλα αυτά που ομορφαίνουν αληθινά τη ζωή μας.

Εχουμε μάθει και είναι στα πιστεύω μας ότι οι δυσκολίες δεν μας σταματούν. Αντίθετα μας ατσαλώνουν, μας πεισμώνουν και προσπαθούμε όλοι μας να δώσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στους εργάτες, όπου κυρίως απευθυνόμαστε.

— Πώς αγκαλιάζονται από τους εργαζόμενους τέτοιες πρωτοβουλίες; Και ποια είναι τα επόμενα πλάνα σας;

— Ολο και περισσότερα σωματεία και Εργατικά Κέντρα αξιοποιούν τις παραστάσεις μας. Οι παραστάσεις μας είναι δωρεάν και αυτό δίνει τη δυνατότητα ακόμα και σε περαστικούς, κυριολεκτικά, να σταματήσουν και να παρακολουθήσουν με ενδιαφέρον το έργο που παίζουμε σε κάποιο υπαίθριο ή κλειστό θέατρο.

Είναι συγκινητική η προσπάθεια να μας ευχαριστήσουν οι διοργανωτές κάποιας παράστασης στην Αθήνα ή στην επαρχία, και να μας προσφέρουν φιλοξενία ακόμα και στα σπίτια τους ή φαγητό που έχουν μαγειρέψει μόνοι τους.

Μπορεί να θυμίζουμε λίγο τα μπουλούκια προηγούμενης εποχής, αλλά πώς αλλιώς θα μπορούσε να συνεχίσει την προσφορά της στο κίνημα η Ομάδα από εργάτες για εργάτες, αν δεν μπορούσε να παρουσιάσει ένα έργο μέσα σε ένα εργοστάσιο, σε έναν χώρο δουλειάς, σε μια πλατεία.

Είναι σίγουρο ότι έχουμε τη δυνατότητα να ανεβάσουμε την πολιτιστική δουλειά του ΠΑΜΕ και με άλλα σχήματα. Ηδη η χορωδία πάει καλά και σύντομα θα μπορέσει να πλαισιώσει τη Θεατρική Ομάδα, αλλά και να σταθεί αυτόνομα. Επίσης, αναγκαιότητα για το κίνημά μας και προσφορά στα παιδιά και στους νέους γονείς θα είναι η συνέχιση παιδικών θεατρικών παραστάσεων.

Οι ομάδες μας είναι ανοιχτές και πάντα συμπεριλαμβάνουν συναγωνιστές και συναγωνίστριες που θέλουν και μπορούν να συνδράμουν στην πολιτιστική προσφορά του ΠΑΜΕ.

Πηγή: Ριζοσπάστης

«Ναι, αλλά ο Στάλιν…», του Νίκου Μόττα