• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Ιγνάτιος Αλεξίου, Ποιητής- φιλόσοφος – 7 χρόνια μετά τη δολοφονία του…

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα //

14 Οκτώβρη του 1957 στο ορεινό χωριό Κάπη της Λέσβου ο Μιχάλης και η Ευαγγελία Αλεξίου θα αποκτήσουν ένα αγοράκι, το πρώτο και μονάκριβο παιδί τους που θα του δώσουν το όνομα του Αγίου που γιόρταζε εκείνη την  ημέρα. Του Αγίου Ιγνατίου της Λέσβου.

ignatiou5

Πρώτο και καθοριστικά αρνητικό βίωμα για τον ψυχικό κόσμο του μικρού Ιγνάτιου ο θάνατος της μητέρας του στην εφηβική του ηλικία. Νέα αρχή για την οικογένεια με νέα μητέρα, για τον 16χρονο πλέον Ιγνάτιο , την Θεώνη, δεύτερη  σύζυγο του πατέρα του και νέο τόπο διαμονής από το 1973-με απόφαση του πατέρα του-, τον Άγιο Γιάννη του Ρέντη στον Πειραιά και στην οδό Νάξου 32 όπου και θα ζήσει ο Ιγνάτιος μέχρι τον θάνατο του.

Πρωτότυπο συνταίριασμα
Πλατεία με εισόδους
δύο διαφορετικών σημείων
της Πανεπιστημιούπολης και του Νεκροταφείου
στο τέρμα του Ζωγράφου.
Εκεί στο λόφο υπάρχει
αρχή και τέλος της ζωής.
Απ’ όπου ξεκινάει τελειώνει
και ξαναρχίζει ζωή.
Απ’ όπου    βλέπεις την ίδια τη ζωή
και με το θάνατο μαζί.
Και το ξεκίνημα της ζωής μες τ’ ανταλλάγματα
των νέων συντρόφων.
Ακόμη και οι δυο πόρτες όμοιες
μεγάλες καγκελόπορτες
και δίπλα- δίπλα.

Απόφοιτος  του Νυχτερινού  Λυκείου και της Τεχνικής Σχολής< Προμηθέας>, εργάστηκε Δημόσιος υπάλληλος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Λίγο μετά τη θητεία του στο στρατό μια δεύτερη γι αυτόν επώδυνη δοκιμασία η προσβολή του από ρευματοειδή σπονδυλαρθρίτιδα, επίπονη ασθένεια που σταδιακά θα επιφέρει τη κύρτωση του σώματος του…

– «Έσκυβε τόσο πολύ που νόμιζα ότι θα πέσει κάτω…» μου είχε δηλώσει στο παρελθόν αναφερόμενος στη τελευταία επίσκεψη του ποιητή στο γραφείο του ο συμπατριώτης του λόγιος και εκδότης του περιοδικού’ Αιολικά Γράμματα’ Κώστας Βαλέτας με τον οποίο ο ποιητής είχε μακρόχρονη συνεργασία και φιλία.

Και, είναι ο  κ. Βαλέτας αυτός που θα δημοσιεύσει το τελευταίο ποίημα του Ιγνάτιου, ποίημα προφητικό για τον ίδιο τον ποιητή…

Ένα αδέσποτο

Ένα αδέσποτο μες τα αδέσποτα/τριγυρνάω μες τα χαμένα./Κάποτε πιάνω τον εαυτό μου/να ψάχνει όπως ψάχνουν τα αδέσποτα.

Βρίσκω τι καθώς ψάχνω μήπως ξέρω/ίσως να είναι το φαί μου./Μια ιδέα, μια λάμψη/

έρχεται μπροστά μου.

Την αδέσποτη ψυχή μου λέω/τη βρίσκω στους δρόμους/στα σοκάκια που έχουν ψυχή/περπατώντας για μια ψυχή.

Ένα λουλούδι, υπάρχει στην άκρη/μες το βάθος του δρόμου/μπορείς να το μυρίσεις αν πρώτα/το ψάξεις και το αφουγκραστείς.

Σιωπηλά γεφυρώνω τη φωνή μου/με τα αδέσποτα που με φέρνουν γύρα/μες τους δρόμους τους ατέλειωτους/τους γεμάτους ελπίδα και καταχνιά.

……………

Και σαν… αδέσποτο σκυλί ο μοναχικός ποιητής λίγο μετά και στις 25 Σεπτέμβρη του 2010 θα βρει το θάνατο με 12 μαχαιριές από το μαχαίρι του άγνωστου μέχρι σήμερα δολοφόνου του στο διαμέρισμα του της οδού Νάξου 32  χωρίς σχεδόν κανείς στα Μ.Μ.Ε να  ασχοληθεί με αυτό το άγριο έγκλημα!

Ένα παιδί ήταν και παρέμεινε ο Ιγνάτιος, ένα παιδί με μέτρια μόρφωση αλλά ένα μεγάλο και ασίγαστο πάθος. Το διάβασμα, τη συνεχή επιμόρφωση του.  Στα γράμματα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1986 στη συλλογική δουλειά του συμπατριώτη του λόγιου και ερευνητή Κ. Μίσσιου:< 56 ποιητικές φωνές από τη Λέσβο> με 6 ποιήματα του.

Η αγάπη βρίσκεται κει που το φως είναι απλότης/Βιβλιοφιλία-1991, Μέσα από το φως/Ιωλκός-1993, Φωτεινή πράξη/Ιωλκός-1994, οι τίτλοι των τριών πρώτων ποιητικών συλλογών του Ι.Α , στίχοι παραδοσιακοί αλλά και ελεύθεροι, στίχοι φιλοσοφημένοι, σουρεαλισμός, μοναχικότητα, εμμονή στην αναζήτηση του… φωτός.( Σε αυτή τη τρίτη συλλογή με 9 στο σύνολο ποιήματα το:< Η ομιλία κάτω από το φως του βράχου της Ακρόπολης είναι πολύστιχο>). Από τη συλλογή αντιγράφω το ποίημα:

Βαθιά μου προϋπήρχαν.
Και συ που μ’ έφερες στο μετά θάνατον φως
Μούδωσες ζωή αγαπημένη.
Μπορώ λοιπόν να σε θάψω;
Όχι πριν πρώτα σε κλάψω.
Και να σε κλάψω ευτυχής που μου’ δωσες την ευτυχία.
Έτσι πια έμαθα ν’ αγαπώ κλαίγοντας από ευτυχία.
Έπαψα να σκέπτομαι το θάνατο.
Έπαψα να σκέπτομαι τη ζωή.
Μέσα μου τα είχα, δεν χρειαζόταν να τα σκέπτομαι.
Βαθιά μου προϋπήρχαν.

…………………

Οι ουρανοί ανοίγουν/Αστερίας-1995, Ο κόσμος έχει μια φορά/Ίδμων-1998, οι δυο επόμενες συλλογές του.

-« Το αν έζησα με δυο δάκρυα ή με δυο σταγόνες αίμα/χωράει το ίδιο στην ιστορία μου πέρα ως πέρα μέσα». – από το ποίημα «Η ζωή μου» της 5ης συλλογής του ποιητή: «Ο κόσμος έχει μια φορά».

Και μη μπορώντας τα σκοτάδια μου να κρύψω
Και μη μπορώντας τα σκοτάδια μου να κρύψω
Έκρυψα το πρόσωπό μου
να μη με βλέπουνε
χωρίς να το καταλάβω.
Και τώρα τι κάνω;
Στο δρόμο που ήμουνα
δεν μπορώ να γυρίσω.
Αλλά και να πάρω κάποιο άλλο δρόμο
δεν έχω πρόσωπο να προχωρήσω.
Έτσι θα πάρω την απόφαση
να βγάλω τα χέρια μου από το πρόσωπο
και ότι δεν είχε από τη φύση του πάνω.
Και μη μπορώντας τα σκοτάδια μου να κρύψω
Έκρυψα τις φοβίες μου
τις τέλειες αρμονίες του προσώπου μου.
Πώς να βγάλω τώρα το πρόσωπο μου όπως ήταν
φυσικό και αρμονικό ξανά;

…………..

Ότι κράτησα /Πιτσιλός-2001, Οι φωνές/2005, τίτλοι ακόμα 2 ποιητικών συλλογών του Ι. Α., που στην εργογραφία του συναντάμε και φιλοσοφικά δοκίμια, μελέτες και πεζά. Το Ματιές στην Τέχνη(δοκίμια) με β’ έκδοση Πιτσιλός/2003 έτυχε αρκετών  ευμενών κριτικών.

ignatiou6

Η γνωστή λυρική ποιήτρια κ. Κωνσταντίνα Σούλα-Τσαφαρά μέλος του Πνευματικού Κύκλου Καλλιθέας του οποίου διετέλεσε επί σειρά ετών αντιπρόεδρος , στενή δε επίσης φίλη του Ιγνάτιου μας λέει για τον Ιγνάτιο:-

–  Ο Ιγνάτιος , κ. Γαΐλα, ήταν ένα ευγενικό άτομο, ένας γνήσιος άνθρωπος, ουμανιστής που ήθελε να βοηθάει τους άλλους .Πάντα λιγομίλητος, πάντα μελαγχολικός. Η γνωριμία μου μαζί του έγινε το 1994 κι από τότε είχαμε αληθινή φιλία και κοινή πορεία στα γράμματα. Ο Ιγνάτιος μέσα στη μοναξιά του βρήκε καταφύγιο στην οικογένεια μου και δέθηκε πολύ μαζί μας.

– Και η άποψη σας για τον ποιητή Ιγνάτιο;

– Επεσήμανα κ. Γαΐλα σε προηγούμενο αφιέρωμα σας που διάβασα παλαιότερα ότι αντιληφθήκατε και εσείς όπως κι άλλοι κριτικοί την εμμονή του Ιγνάτιου με το Φως, την αναζήτηση του Φωτός. Επιτρέψτε μου να πω ότι αυτή η εμμονή-επιμονή του με έβρισκε και με βρίσκει και τώρα αντίθετη, γιατί έτσι ξέφευγε από την ουσία του θέματος, το ποίημα «έχανε…».

Στην ποίηση όπως ήδη σας είπα με τον Ιγνάτιο «βγήκαμε» μαζί, κοινοί αγώνες, προσπάθειες για την καθιέρωση μας, για δρόμους-διεξόδους του ταλέντου μας. Το 1994 κάναμε μαζί-κοινή τηλεοπτική εμφάνιση- στην εκπομπή του Δημήτρη Καραμβάλη «Γνωριμία με νέους Λογοτέχνες» στο κανάλι Blue Sky , η πρώτη και για τους δυο μας εμφάνιση στην Τιβί, όπου ο Δημήτρης Καραμβάλης ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος των γραμμάτων, μας παρουσίασε από κοινού και όχι μόνο επειδή εκτιμούσε την ποίηση του Ιγνάτιου αλλά και επειδή είναι και αυτός από τη Λέσβο είχανε οι δυο τους μακρόχρονη συνεργασία και φιλία. Γενικά, ο Δ. Καραμβάλης έσκυψε πάνω από τη δουλειά μου και του Ιγνάτιου καθώς και τόσων άλλων νέων δημιουργών, ανιδιοτελώς για την πρόοδο των γραμμάτων…

Θυμάμαι -τώρα που σας τα λέω-,εκείνες τις στιγμές στο μικρό studio με εμάς τους δυο άπειρους ονειροπόλους νέους ποιητές γεμάτους τρακ και μετά τόσα χρόνια συγκινούμαι… Ο Ιγνάτιος έγραψε ποίηση πολλές φορές δυσκολονόητη , στίχους που χρειάζονται δεύτερη ανάγνωση. Αν και δεν λείπει ο λυρισμός από την ποίηση του, λείπει πολλές φορές ο ομοιοκατάληκτος στίχος, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Επιλογή του κάθε ποιητή η μορφή της ποιητικής του έκφρασης. Βαθυστόχαστοι στίχοι, και έντονος πεσιμισμός που δεν άφηνε διέξοδο…

Πολύτιμο για μένα φυλαχτό της αγάπης του και της φιλίας του στο πρόσωπό μου οι αφιερώσεις που μου έγραφε σε κάθε συλλογή του που με τόση αγάπη μου πρόσφερε…

Έφυγε πολύ νωρίς, είχε πολλά να δώσει στην ποίηση , στους συνανθρώπους του… κι είχε πολλά να πάρει… τα εδικαιούτο…. Δεν πρόλαβε…

Έζησα μ’ ένα τίποτα ως ένας μικρός Ιησούς
Έζησα μ’ ένα τίποτα.
Και ότι κράτησα στη ζωή μου, στη καρδιά
και στην αγκάλη μου, ένα μικρό τίποτα
με υπερηφάνεια και με πίστη πέρα ως πέρα
βαθιά χυμένο μες τα σωθικά μου
ως ένα μικρό διαμάντι δικό μου.
Χώρεσε μέσα μου αυτό το μεγάλο σε δύναμη
μικρό διαμάντι αυτό το μεγάλο σε τελειότητα
μικρό διαμάντι, χώρεσε μέσα μου.
Έζησα με την ελπίδα να με γεμίσουν
οι αχτίδες του πέρα ως πέρα μέσα μου.
Έτσι κράτησα το μικρό διαμάντι μέσα μου
αυτό το μικρό τίποτα βαθιά μου.
Φωτεινός προχώρησα στον κόσμο
απ’ ένα μικρό τίποτα
ως ένας μικρός Ιησούς.

……………..

Ποίηση υψηλής στάθμης, ποίηση φιλοσοφίας χαρακτηρίζει ο βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών λογοτέχνης Τάκης Χατζηαναγνώστου την ποίηση του συμπατριώτη και συγχωριανού του Ιγνάτιου Αλεξίου ο οποίος στις 25 του Σεπτέμβρη του 2010 δολοφονήθηκε με 12 μαχαιριές στο πατρικό διαμέρισμα της οδού Νάξου 32 στου Ρέντη. Ανεξιχνίαστο μέχρι σήμερα έγκλημα, έγκλημα χωρίς τιμωρία. Όπως μας πληροφόρησαν από το Αστυνομικό Τμήμα του Ρέντη στην επικοινωνία μας μαζί τους στις 19/9/2017, ο φάκελος της δολοφονίας του Ιγνάτιου Αλεξίου μετά την μεταβίβαση του από το Αστυνομικό τους Τμήμα στην Εισαγγελία Αθηνών παραμένει εκεί για την συνέχιση των ερευνών. Προς το παρόν και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει πρόοδος όσο αφορά το πρόσωπο του δολοφόνου του ποιητή.

«Ο κόσμος έχει μια φορά
την κατεύθυνση της Αρετής
που μόνο αυτή σε βγάζει
στο κατώφλι του Φωτός».

(το προλογικό σημείωμα του ποιητή στη συλλογή του: «Ο κόσμος έχει μια φορά».

……….

Ο Ιγνάτιος Αλεξίου υπήρξε μέλος της Ε.Ε. Λ.

Ευχαριστούμε τα μέλη της οικογενείας  του αείμνηστου χαμηλών τόνων ποιητή Ι. Α., και στη Λέσβο και στην Αττική για την βοήθεια που προσέφεραν για την δημοσίευση του αφιερώματος στον αδικοχαμένο συγγενή τους ο οποίος αν ζούσε, σήμερα θα συμπλήρωνε τα 60 του χρόνια…

Το φωτογραφικό υλικό παραχώρησε η ποιήτρια κ. Κωνσταντίνα Σούλα- Τσαφαρά από το προσωπικό αρχείο της. Δεδομένου ότι η πατρική κατοικία του ποιητή από την ημέρα της δολοφονίας του έως σήμερα είναι «σφραγισμένη» η βοήθεια της εκλεκτής ποιήτριας υπήρξε καθοριστική για την δημοσίευση του άρθρου εφόσον τα προσωπικά είδη-φωτογραφίες του ποιητή κλπ- καθώς και το ανέκδοτο έργο του παραμένουν δεσμευμένα.