Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ιστορία γραφών και επιγραφών -ή αλλιώς, «Ω κελλίον κελλίον»

Πριν χρόνια, κάπου στην Αμοργό, έξω από ένα συμπαθητικό σπιτάκι πετύχαμε εντοιχισμένο στο υπέρθυρο, ένα ακόμα μαρμαράκι, που έγραφε –το χιλιοειπωμένο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, «στο παρελθόν τινός σήμερον εμόν, ποτέ πλέον μηδενός».
Δεν έδωσα σημασία, μου φάνηκε αισθητικά «καλό», το σύνδεσα για μια ακόμη φορά με το ελληνικό ιδιοκτησιακό δαιμόνιο («ένα κεραμίδι στο κεφάλι» κλπ)

Σήμερον εμού αύριον ετέρου ουδέποτε ουδενός... Μάνη

Πολύ αργότερα όταν ξανάπεσα πάνω του -στο «εμόν» κλπ», όχι πια στην Αμοργό αλλά κάπου στη Μάνη (μετά την Καρδαμύλη –κατά Λιμένι μεριά, πριν την Αρεόπολη), μια μάντρα αποκάλυπτε ότι αυτό το «εμόν» έχει μεγάλη ιστορία, σίγουρα πριν ο Ένγκελς γράψει το «η καταγωγή της Οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους» και ανάγεται μάλλον στον (ασκητικό;) βίο του παπαδαριού, εμπεριέχοντας και την έννοια της εστίας: ήδη σε ένα μοναστήρι της Πελοποννήσου, από εκείνα τα κρεμασμένα στο βράχο, υπάρχει από τον 16ο αιώνα μια επιγραφή του μοναχού Γεράσιμου Μπαρμπόπουλου «Σήμερον εμού, αύριον ετέρου, ουδέποτε τινός», ενώ μνημονεύεται -ακριβώς έτσι, από τον Σεραφείμ Ρίζο και πλάκα σε αρχοντικό στην Καππαδοκία του 1848 .

📍      Original …πιο πηγαία, νομίζω, είναι η παρακάτω (1856)

εμού αύριον ετέρου ουδέποτε ουδενός...

📍     Σε αντίθεση με 10άδες άλλς …🤓 (πχ) «κάπου στην ανατολική Αττική»…Κιτς Καρα ΚιτσαριόΚιτς Καρα-Κιτσαριό κάπου στην ανατολική Αττική Σήμερον εμού αύριον ετέρου

Η (επι)γραφή έγινε πιο γνωστή τότε …πριν κάποια χρόνια (12 για την ακρίβεια) με το Βατοπαίδι (μονή Βατοπεδίου) και τον Ευφραίμ με την μορφή «Ω κελλίον κελλίον, σήμερον εμού, αύριον ετέρου και μηδέποτέ  τινος» να μας λένε πως αυτοί είναι υπεράνω υλικών αγαθών… μάλιστα το blog τους (!!) «Αγιορείτικες Μνήμες» σημείωνε:
«Δεν έγινε ποτέ λόγος για την τεράστια περιουσία της Μονής, την αποκτηθείσα στη διάρκεια της υπερχιλιετούς ιστορίας της, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Όπως, επίσης, πόση από αυτή πήρε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ελληνικό κράτος αντί πινακίου φακής. Δεν είναι εύκολο, ούτε σωστό, να επιχειρείται από τους κοσμικούς η εξήγηση θεμάτων των μοναχών, γιατί η ζωή τους είναι εντελώς διαφορετική.
Συνεπώς, οι διάφοροι χαρακτηρισμοί που ακούγονται ή γράφονται είναι τουλάχιστον ατυχείς.
Έτσι, πχ. εμφανίζονται φιλοχρήματοι και ιδιοτελείς, γεγονός αναληθές.
Έχοντας δώσει τη μοναχική τους επαγγελία για υπακοή, ακτημοσύνη και γενετήσια εγκράτεια, τις οποίες, στη συντριπτική τους πλειονότητα, τηρούν απαρέγκλιτα, αγωνίζονται για τη διαφύλαξη της περιουσίας της Μονής, πιστεύοντας ότι “τα τω Θεώ άπαξ αφιερωθέντα, ανεκποίητα είναι δει, όπως στην ωραία επιγραφή κάποιου αθωνικού κελλιού αναγράφεται: “Ω κελλίον κελλίον, σήμερον εμού, αύριον ετέρου και μηδέποτέ  τινος”»…

Σήμερον εμού αύριον ετέρου ουδέποτε ουδενός... 1517

ΣΣ |>
1. |> Προς άρση κάθε παρεξήγησης, τίποτε δεν έχουμε να χωρίσουμε με τους πραγματικούς ασκητές, μοναχούς –αν και διαφωνούμε με την επιλογή τους, γιατί οι μάχες δίνονται στην πραγματική ζωή και όχι στην αμφίβολη «μελλοντική»
Όμως, όπως είπε και ο Μαρξ, σε έναν «άκαρδο κόσμο» οι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να αναζητήσουν παρηγοριά στον επέκεινα κόσμο.
Κάτω από τον ζυγό της καταπίεσης και δίχως να βλέπουν τρόπο να τον αποτινάξουν, οι άνθρωποι στενάζουν εκφράζοντας τη λαχτάρα τους να απελευθερωθούν, και ο στεναγμός τους αυτός είναι η θρησκεία.
Η θρησκεία, που προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, όντας το «όπιο των λαών»…
Που εκμεταλλεύονται οι απανταχού –ανεξαρτήτως σε τι θεό πιστεύουν οι κρατικοί θεσμοί που ονομάζονται «εκκλησίες», «ισλάμ» ή όπως
2. |> Σχετικά με το Βα-το-πέ_[αί;]_δι: 2008, 1η Εξεταστική Επιτροπή  …2017 «ούτε γάτα ούτε ζημιά» όλοι αθώοι – δημόσιοι λειτουργοί, ιδιώτες, πολιτικά και μη πρόσωπα + εκκλησία: «δεν προέκυψε από τη μακρά διαδικασία ούτε δόλος ούτε τέλεση αξιόποινης πράξης όπως απιστία, απάτη, ψευδορκία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος» (απεφάνθη η –αστική, δικαιοσύνη)
Τελικά είναι ή δεν είναι σκάνδαλο το Βατοπέδι; Την απάντηση έδωσαν οι τότε και πρώην και «γενικώς» γαλαζο_ροζ_πράσινοι κυβερνώντες  που ως γνωστό αναγνωρίζουν και σήμερα τη νομική ισχύ στα χοτζέτια των πασάδων, στα χρυσόβουλα των βυζαντινών αυτοκρατόρων και στα φιρμάνια των σουλτάνων!
Εξ άλλου στα υποθηκοφυλακεία καταγράφονται 1.300.000 στρέμματα (αξίας πάνω από14 δις €) με λίμνες, βουνά και λαγκάδια, δάση και παραλίες ως «μοναστηριακή» και «εκκλησιαστική περιουσία»!Ιδιοκτησία Εκκλησία της Ελλάδος

ℹ️  Τα «ιερά» φιλέτα της εκκλησίας στην Αττική

  • 200 στρέμματα στη Φασκομηλιά, στη Βάρκιζα
  • Οικόπεδο 3.047,06 τμ, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
  • 500 στρέμματα στη Μονή Πεντέλης
  • Μεγάλη έκταση στο Σχιστό
  • 83 στρέμματα στον Αστέρα Βουλιαγμένης
  • Οικόπεδο 11,5 στρεμμάτων (!!) στη Δεινοκράτους

infoℹ️  κελί (ορθογρ. απλοπ.) το [μσν. κελλί < ελνστ. κελλίον =«δωμάτιο» υποκορ. του κέλλα < λατ. cella]
|> πολύ μικρός χώρος, περιορισμένος και απομονωμένος
|> 1. στις φυλακές, καθένα από τα πολύ μικρά δωμάτια στα οποία κλείνουν τους φυλακισμένους: Σκοτεινό / υγρό / ανήλιαγο ~. Tο ~ των μελλοθανάτων.
|> 2. στα μοναστήρια: α. καθένα από τα μικρά δωμάτια στα οποία μένουν οι μοναχοί: Γυμνό / ασκητικό ~. β. (πληθ.) ευρύχωρα μοναστικά οικοδομήματα που παραχωρούνται από τις μονές σε μια ομάδα δύο ή περισσότερων μοναχών, οι οποίοι ασχολούνται με γεωργικές εργασίες. || (περιπαιχτικά): Aποσυρθήκαμε στα κελιά μας, ο καθένας στο δωμάτιό του…

📌   Οι εξελίξεις ταχύτατες, ιδίως με το πρόσχημα της 1ης,2ης, νιοστής «Κρίσης»: Νόμοι περί Αιγιαλού, περί Δασών, φαστ-τρακ διαδικασίες, με το πέρασμα της Κρατικής Περιουσίας στους ιδιώτες κά –με αλώβητη (κράτος εν κράτει) την εκκλησιαστική περιουσία (βλ και το «ιερό» deal Τσίπρα-Ιερώνυμου, όπου –μεταξύ άλλων «το Ελληνικό Δημόσιο αναγνωρίζει ότι «απέκτησε εκκλησιαστική περιουσία έναντι ανταλλάγματος που υπολείπεται της αξίας της»)…

📌   Τα εκπονηθέντα Ρυθμιστικά Σχέδια για την Αθήνα (2011 του Σουφλιά και τα μεταγενέστερα –ως το 2021, δίνουν τεράστιες εκτάσεις και μάλιστα μέσα σε δάση ή σε παραλίες για την εγκατάσταση αστικών λειτουργιών (βιομηχανιών, γραφείων επιχειρήσεων, τραπεζών κλπ)
«Οι στρατηγικοί στόχοι του νέου ΡΣΑ εντάσσονται στο πλαίσιο της εθνικής και ευρωπαϊκής αναπτυξιακής και της χωρικής πολιτικής»,  με «ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη και ενίσχυση του διεθνούς ρόλου της Αθήνας- Αττικής και βελτίωση της ανταγωνιστικότητας + προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή» (βλ μεγάλος περίπατος…)

📌   Έτσι, δύο είναι οι βασικοί άξονες της πολιτικής (και όχι μόνο στην Πολεοδομία): πέρασμα όλων των δραστηριοτήτων στο Ιδιωτικό Κεφάλαιο και παράλληλα εισβολή του πολύ-πολύ μεγάλου Κεφαλαίου, πολυεθνικού πλέον, στην ελληνική οικονομία (σημείο γραφής το πρώην αεροδρόμιο και νυν  «Μητροπολιτικό» Πάρκο Ελληνικούκαραμπινάτο παράδειγμα ανάπτυξης για το κεφάλαιο)

Παράλληλα, (και για τους «νοικοκυραίους»!…) θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις δεκάδες άθλιες διατάξεις αύξησης του Συντελεστή Εκμετάλλευ­σης, επάνω σε έναν πανά­θλιο «Νέο Οικοδομικό Κανο­νισμό» – ΓΟΚ, που θυμίζουν κατα­στάσεις του ’50 όπου το ντουβάρι ήταν με την εντο­λή της Παγκόσμιας Τράπε­ζας το χαϊδεμένο παιδί της ελληνικής οικονομίας.
Αυτά –με στραμμένη τη ματιά στη ζοφερή εικόνα τις επόμενες δεκαετίες, αν δεν υπάρξει έντονη λαϊκή αντίδραση (που προς το παρόν δε φαίνεται.

💥  Αν και -από ιδεολογία. κατά «κελλίων» κλπ. οι λαϊκοί μύθοι στους οποίους αναφερθήκαμε εισαγωγικά δείχνουν πιο κοντά στην πραγματικότητα, σε σχέση με όσα τελευταία (;;) –πάνε 3-4 χρόνια, είδαν το φως του διαδικτύου με τους γνωστούς τρόπους χιλιάδων –σε χρόνο dt, αναπαραγωγών μέσω ΜΚΔ & ΜΜΕ (μέχρι και τις τελευταίες μέρες)
Η φράση «σήμερον εμού, αύριο ετέρου και ουδέποτε τινός», που θέλει να πει «σήμερα δικό μου, αύριο κάποιου άλλου και ποτέ του ίδιου» κοσμεί το γείσο πολλών παλιών ελληνικών σπιτιών, για να μας θυμίζει τη ματαιότητα της κτητικότητας και τον πόνο που φορτώνουμε άδικα στην ψυχή μας (sic!!) είναι μια φράση αποτρεπτική για κάθε μορφή κτητικότητας, ακόμη και στις συγκαλυμμένες εκφάνσεις της όπως στον έρωτα και στην αγάπη.

😎  Σε μερικές περιπτώσεις και με διανθίσματα τους είδους…
«Ένας βαθύπλουτος κύριος με περιουσία ανεκτίμητη κατείχε την πρώτη θέση στον κόσμο!
Από τον ουρανοξύστη του καθημερινά έλεγχε και διοικούσε τις στρατιές των εταιριών, ερχόταν καθημερινά σε επαφή με τους διευθυντές και προσωπάρχες, ήταν αυστηρός μα κάπου στο βάθος έκρυβε μια «καλή» πλευρά, του άρεσε να βοηθά όσους τον επαινούσαν για τον πλούτο του.
Στα χρόνια που πέρασαν καθιερώθηκε μια φορά τον χρόνο την ημέρα των «ευχών» να τον επισκέπτονται δέκα «επιφανείς» πολίτες με σκοπό να τον επαινούν, όποιος του έδινε τον καλύτερο (κατά την γνώμη του) έπαινο τον ζύγιζε και του έδινε τόσα χρήματα όσο ήταν το βάρος του.
Τελευταίος μπήκε ένα γέροντας σοφός, μπορώ να σου πω τον ωραιότερο έπαινο που άκουσες ποτέ στην ζωή σου και να φύγω από εδώ πλούσιος, δεν θα το κάνω, ήρθα να βάλω σε τάξη την σκέψη σου του είπε. Τον πήρε από το χέρι και τον πήγε στο μεγάλο κρυστάλλινο παράθυρο του ουρανοξύστη, τον γύρισε ανατολικά στα κοιμητήρια… βλέπεις εκεί του είπε, αυτή είναι «η τελευταία στάση» για όλους! όσα χρήματα και αν έχεις εκεί θα καταλήξεις μαζί με μένα που δεν έχω… τα χρήματα σήμερα είναι δικά σου αύριο κάποιου άλλου ποτέ δεν ανήκουν για πάντα σε κανέναν, «Σήμερον εμού, αύριον ετέρου ουδέποτε τινός».-
Δυναστεία Παλαιολόγων🆘  Ηθικό δίδαγμα: Όσο και αν το θέλουμε τίποτα δεν είναι για πάντα δικό μας.
(ΣΣ |> «ματαιότης ματαιοτήτων», αλλά το χρήμα χρήματο δικό μου δικό μου και το δικό σου δικό μου που λέει ο λαός)

🆘  «Σήμερα δικό μου, αύριο κάποιου άλλου και ποτέ κάποιου…
Ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη υπήρξε το σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αφού ο μεγαλοπρεπέστατος αυτός ναός, ένα αριστούργημα της μνημειακής αρχιτεκτονικής, χτίστηκε από τον Ιουστινιανό -και δύο αυτοκράτορες πριν από αυτόν- ακριβώς για αυτόν τον λόγο.
Δεν γνωρίζω αν μέσα στην ψυχή του ο Ιουστινιανός είχε τόση βαθιά πίστη στον Θεό ώστε να αφιερώσει στη σοφία Του ένα πραγματικό μνημείο.
Ξέρω, όμως, ότι είχε πίστη στην αυτοκρατορία που ήθελε να δημιουργήσει.
Έτσι, δαπανώντας πάρα πολλά χρήματα, έχτισε την Αγία Σοφία και ξεκίνησε τη reconquista, την ανασύσταση της αυτοκρατορίας
Στη συλλογική ελληνική μνήμη, αυτό το «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι» μας κάνει να σηκωνόμαστε από τον κατά τα άλλα πολύ αναπαυτικό μας καναπέ κάθε φορά που οι Τούρκοι συζητούν ή αποφασίζουν να κάνουν κάτι στον ιερό ναό – σύμβολο της ορθοδοξίας…Ατέχνως info

📍           «Μόνο για φίλους…ανοιχτά όλο το χρόνο»
Μόνο για φίλους …ανοιχτά όλο το χρόνοΠάει καιρός (Κεφαλονιά 2014) –μάλλον το έφαγε η σκόνη του χρόνου, ίσως και η αστική γεοπρόσοδοςΡίτσος(αντί επίλογου)
Ο Ρίτσος στην καταπληκτική του Σονάτα του Σεληνόφωτος (γραμμένη πριν 64 χρόνια, το μακρινό 1956) προσεγγίζοντας την αλήθεια του άλλοτε και του τώρα, του εγγύς και του μακράν, του απώτατου και του τρέχοντος βλέπει σε τελευταία ανάλυση την προοπτική του μέλλοντος μέσα από τις «πέτρες» ενός «κόσμου του χθες».
Που σέβεται και διαφυλάττει ως κόριν οφθαλμού, που διδάσκεται απ’ αυτόν και έτσι πορεύεται…
Η ζωή -έτσι κι αλλιώς, συνεχίζεται αλλά πως;
Με «ροζιασμένα χέρια», της «πολιτείας τοῦ μεροκάματου» πού ὅλους μᾶς ἀντέχει στή ράχη της»

Ἄ, φεύγεις; Καληνύχτα. Ὄχι, δέ θἄρθω. Καληνύχτα.
Ἐγώ θά βγῶ σέ λίγο. Εὐχαριστῶ.
Πρέπει νά δῶ λιγάκι πολιτεία, — ὄχι, ὄχι τό φεγγάρι —
τήν πολιτεία μέ τά ροζιασμένα χέρια της,
|                                       τήν πολιτεία τοῦ μεροκάματου,
τήν πολιτεία πού ὁρκίζεται στό ψωμί καί στή γροθιά της
τήν πολιτεία πού ὅλους μᾶς ἀντέχει στή ράχη της
μέ τίς μικρότητές μας, τίς κακίες, τίς ἔχτρες μας,
μέ τίς φιλοδοξίες, τήν ἄγνοιά μας καί τά γερατειά μας, —
ν’ ἀκούσω τά μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας,
νά μήν ἀκούω πιά τά βήματά σου
μήτε τά βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καί τά δικά μου βήματα.

|                                                                  Καληνύχτα…


💯 🎈  Χρόνια πολλά στους σήμερα 15Αύγουστο εορτάζοντες-ουσες …

Παναγιώτης, Πότης, Πάνος, Πανούσος, Παναγής, Πανάγος, Γιώτης, Τάκης, Πανίκος, Παναγιώτα, Γιώτα, Παναγιούλα, Γιούλα, Παναγούλα, Νάγια
Δέσποινα, Δέσπω, Ντέπη, Πέπη, Ζέπω
Μαρία, Μαργέτα, Μαριέττα, Μαργετίνα, Μάρω, Μαριώ, Μαριωρή, Μαρίκα, Μαριγώ, Μαριγούλα, Μαρούλα, Μαρίτσα, Μανιώ, Μαίρη, Μαρινίκη, Μιρέλλα, Μυρέλλα, Μάνια, Μάρα, Μαράκι, Μάριος
Γεσθημανή, Ιεσθημανή
Θεοτόκης, Θεοτοκία
Μαριάντζελα
Μαρινέλα
Ελώνα, Ελλώνα, Ελόνα
Ηλιοστάλακτη
Καθολική
Κρυστάλλω, Κρουστάλλω, Κρουστάλω, Κρυσταλία, Κρυσταλλία, Κρουσταλένια
Πρέσβεια, Πρεσβεία
Συμέλα, Σιμέλα, Σουμελά

(και συγγνώμη αν ξεχάσαμε κάποιους-ες) 😌