Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

«Κάλεσμα για την Ειρήνη»: Ανθρώπινος δεν γίνεται ο καπιταλισμός

Σχετικά με το λεγόμενο «Κάλεσμα για την Ειρήνη»

Η Σύνο­δος Κορυ­φής του ΝΑΤΟ στη Μαδρί­τη, στις 29 — 30 Ιού­νη, θα απο­τε­λέ­σει νέο σταθ­μό στην κλι­μά­κω­ση της ΝΑΤΟι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας, στο πλαί­σιο της Στρα­τη­γι­κής «ΝΑΤΟ 2030 και 2040». Το ΝΑΤΟ επι­διώ­κει γενι­κό­τε­ρη ανα­προ­σαρ­μο­γή των στό­χων του, με κατάλ­λη­λη ενί­σχυ­ση των υπο­δο­μών του και ανα­διά­τα­ξη των στρα­τιω­τι­κών δυνά­με­ων. Σχε­διά­ζει τη διεύ­ρυν­σή του τόσο με την έντα­ξη νέων χωρών (Φιν­λαν­δία, Σου­η­δία) όσο και με την επέ­κτα­ση της δρά­σης του σε νέες περιο­χές του πλα­νή­τη μας.

Ποιο το νέο στοι­χείο στους σχε­δια­σμούς του; Χωρίς άλλο είναι η ανά­γκη να αντα­πο­κρι­θεί στις ανά­γκες του ιμπε­ρια­λι­στι­κού αντα­γω­νι­σμού με άλλες ισχυ­ρές δυνά­μεις του σύγ­χρο­νου καπι­τα­λι­στι­κού κόσμου, πρώ­τα απ’ όλα την Κίνα, αλλά και με τη Ρωσία. Τα κινε­ζι­κά μονο­πώ­λια σε πολ­λές περιο­χές του πλα­νή­τη συγκρού­ο­νται με τα αμε­ρι­κα­νι­κά, τα ευρω­παϊ­κά, τα για­πω­νέ­ζι­κα και κορε­α­τι­κά κ.ά., απει­λώ­ντας την πρω­το­κα­θε­δρία των ΗΠΑ στο ιμπε­ρια­λι­στι­κό σύστη­μα. Κι αυτά την ώρα που στην Ευρώ­πη εξε­λίσ­σε­ται ήδη ένας πόλε­μος στα εδά­φη της Ουκρα­νί­ας, ως απο­τέ­λε­σμα της σφο­δρής αντι­πα­ρά­θε­σης των δυνά­με­ων του ευρω­α­τλα­ντι­σμού με τη Ρωσία.

Οι εργα­ζό­με­νοι σε πολ­λές χώρες ανη­συ­χούν για τις εξε­λί­ξεις και ένα τμή­μα τους, το πιο συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νο, κινη­το­ποιεί­ται ενά­ντια στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο, στις ξένες βάσεις, πρώ­τα απ’ όλα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ενά­ντια στα πυρη­νι­κά όπλα και στους εξοπλισμούς.

Βεβαί­ως, αυτή η θετι­κή κινη­το­ποί­η­ση δυνά­με­ων δεν είναι απαλ­λαγ­μέ­νη από αυτα­πά­τες, από συγ­χύ­σεις, όπως έδει­ξε το «Κάλε­σμα της Συνό­δου Κορυ­φής για την Ειρή­νη», που εξέ­δω­σαν διά­φο­ρες «συλ­λο­γι­κό­τη­τες», μετα­ξύ αυτών το ευρω­κομ­μου­νι­στι­κό ΚΚ Ισπα­νί­ας, που συμ­με­τέ­χει στην «αρι­στε­ρή» κυβέρ­νη­ση της Ισπα­νί­ας, στην κυβέρ­νη­ση που είναι και ο «οικο­δε­σπό­της» της Συνά­ντη­σης Κορυ­φής του ΝΑΤΟ και η οποία ταυ­τό­χρο­να έχει δώσει εντο­λή ενί­σχυ­σης της κατα­στο­λής σε βάρος των αντι­ΝΑ­ΤΟι­κών διαδηλωτών.

Το ΝΑΤΟ δεν είναι η αιτία των πολέ­μων, αλλά εργα­λείο για τη διε­ξα­γω­γή τους

Η σωστή αντι­ΝΑ­ΤΟι­κή τοπο­θέ­τη­ση και στά­ση δεν πρέ­πει να κρύ­βει τις αιτί­ες των πολέ­μων στην επο­χή του ιμπε­ρια­λι­σμού, όπως συμ­βαί­νει στο συγκε­κρι­μέ­νο «Κάλε­σμα», όπου οι ευθύ­νες για τους πολέ­μους ρίχνο­νται απο­κλει­στι­κά στην ύπαρ­ξη του ΝΑΤΟ. Η αλή­θεια είναι πως πριν από την ύπαρ­ξη του ΝΑΤΟ υπήρ­ξαν δύο Παγκό­σμιοι ιμπε­ρια­λι­στι­κοί Πόλε­μοι, δεκά­δες άλλοι τοπι­κοί και περι­φε­ρεια­κοί. Τόσο αυτοί οι πόλε­μοι όσο και οι πόλε­μοι που διε­ξά­γο­νται ως τα σήμε­ρα με ευθύ­νη και συμ­με­το­χή του ΝΑΤΟ, είναι πόλε­μοι που προ­κύ­πτουν από τη σφο­δρή σύγκρου­ση των μονο­πω­λί­ων, των αστι­κών τάξε­ων και των συμ­μα­χιών τους, για τις πρώ­τες ύλες, τους δρό­μους μετα­φο­ράς, τα μερί­δια των αγο­ρών. Η αιτία, λοι­πόν, των πολέ­μων είναι ο καπι­τα­λι­στι­κός τρό­πος παρα­γω­γής, ενώ το ΝΑΤΟ απο­τε­λεί «μοχλό» για τη διε­ξα­γω­γή αυτών των πολέ­μων, τον οποίο αξιο­ποιούν οι αστι­κές τάξεις, που υπό την ηγε­σία των ΗΠΑ έχουν συγκρο­τή­σει αυτό το πολε­μι­κό «εργα­λείο».

Επί­σης παρα­πλα­νη­τι­κός είναι ο ισχυ­ρι­σμός του «Καλέ­σμα­τος» πως «το ΝΑΤΟ δημιουρ­γεί φτώ­χεια και ανι­σό­τη­τα». Τη φτώ­χεια, την κοι­νω­νι­κή αδι­κία τις προ­κα­λεί ο καπι­τα­λι­σμός! Αλλω­στε, αυτό μπο­ρεί κάποιος να το δια­κρί­νει και στις καπι­τα­λι­στι­κές χώρες που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ, όπως είναι η Κίνα, η Ινδία, η Βρα­ζι­λία και η Ρωσία, που δια­γκω­νί­ζο­νται με τις άλλες σε αριθ­μούς δισε­κα­τομ­μυ­ριού­χων και εκα­τομ­μυ­ρί­ων εξα­θλιω­μέ­νων. Η καπι­τα­λι­στι­κή εκμε­τάλ­λευ­ση βασα­νί­ζει την εργα­τι­κή τάξη σε όλο το «μήκος και πλά­τος» των καπι­τα­λι­στι­κών κρα­τών, ΝΑΤΟι­κών και μη.

Για τη «διά­λυ­ση του ΝΑΤΟ»

Στο συγκε­κρι­μέ­νο «Κάλε­σμα» προ­τάσ­σε­ται το «ομι­χλώ­δες» αίτη­μα περί «διά­λυ­σης του ΝΑΤΟ», που πρα­κτι­κά δεν έχει πολι­τι­κό αντί­κρι­σμα. Κι αυτό για­τί αυτή η «διά­λυ­ση του ΝΑΤΟ» δεν μπο­ρεί να γίνει πρά­ξη εάν σε κάθε χώρα — μέλος δεν τεθεί το αίτη­μα για την έξο­δό της από το ΝΑΤΟ και από κάθε άλλη ιμπε­ρια­λι­στι­κή συμ­μα­χία, όπως είναι η ΕΕ.

Μόνο η ενδυ­νά­μω­ση της πάλης σε μια τέτοια κατεύ­θυν­ση μπο­ρεί να φέρει απο­τέ­λε­σμα, ενώ η πάλη για την εργα­τι­κή — λαϊ­κή εξου­σία μπο­ρεί να εγγυ­η­θεί πως η έξο­δος από τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές ενώ­σεις μπο­ρεί να εξα­σφα­λί­σει τα εργα­τι­κά — λαϊ­κά συμ­φέ­ρο­ντα και να μην είναι πρό­σκαι­ρη ή σε αντι­λαϊ­κή κατεύ­θυν­ση, όπως έχει απο­δει­χτεί από άλλες περιπτώσεις.

Για τα ζητή­μα­τα της ασφάλειας

Στο «Κάλε­σμα» υπο­στη­ρί­ζε­ται πως πρέ­πει οι λαοί να παλέ­ψουν για «ένα μη στρα­τιω­τι­κό σύστη­μα ασφά­λειας» και ακό­μη για «μια κοι­νή και ανθρώ­πι­νη ασφά­λεια που ικα­νο­ποιεί τις ανθρώ­πι­νες ανά­γκες και κατα­πο­λε­μά την κλι­μα­τι­κή αλλα­γή, την ανι­σό­τη­τα, τη φτώ­χεια και τη βία και βασί­ζε­ται στην αλλη­λεγ­γύη, στη συνερ­γα­σία και τον αμοι­βαίο σεβα­σμό».

Τα όμορ­φα αυτά λόγια επι­διώ­κουν να καλ­λιερ­γή­σουν στους λαούς την εντύ­πω­ση πως μπο­ρεί να υπάρ­ξει ένας «ειρη­νι­κός» ιμπε­ρια­λι­σμός, ένας «ανθρώ­πι­νος» καπιταλισμός.

Αυτές οι αυτα­πά­τες δεν είναι νέες. Υπήρ­χαν πολ­λές δεκα­ε­τί­ες τον περα­σμέ­νο αιώ­να και διά­φο­ρες σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές και οπορ­του­νι­στι­κές δυνά­μεις τις ανα­σύ­ρουν, όπως ο ταχυ­δα­κτυ­λουρ­γός βγά­ζει από το καπέ­λο τους λαγούς, για να «βγά­λουν λάδι» το σύστη­μα. Ετσι ανα­κυ­κλώ­νουν θεω­ρί­ες περί «νέων συστη­μά­των ασφα­λεί­ας», περί «εγγυ­ή­σε­ων», «νέας αρχι­τε­κτο­νι­κής των διε­θνών σχέ­σε­ων», πολυ­πο­λι­κό­τη­τας κ.ο.κ., που μπο­ρούν δήθεν να εξα­σφα­λί­σουν στους λαούς την ειρή­νη, την ευη­με­ρία και την ασφάλεια.

Η αλή­θεια, όμως, είναι άλλη. Ετσι, χαρα­κτη­ρι­στι­κά να θυμί­σου­με πως στον Οργα­νι­σμό για την Ασφά­λεια και Συνερ­γα­σία στην Ευρώ­πη (ΟΑΣΕ) όλες οι ευρω­παϊ­κές δυνά­μεις, μαζί με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, είχαν δεσμευ­τεί στον «Χάρ­τη του Παρι­σιού για μια Νέα Ευρώ­πη» (1990) και ο οποί­ος ανα­φέ­ρει ότι «η ασφά­λεια είναι αδιαί­ρε­τη και η ασφά­λεια κάθε συμ­με­τέ­χο­ντος κρά­τους είναι άρρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νη με αυτή όλων των άλλων». Είχαν ακό­μη συμ­φω­νή­σει και στη «Χάρ­τα Ευρω­παϊ­κής Ασφά­λειας του ΟΑΣΕ», που εγκρί­θη­κε στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη (1999), όπου σημειώ­νε­ται πως τα κρά­τη «δεν θα ενι­σχύ­ουν τη δική τους ασφά­λεια σε βάρος της ασφά­λειας των άλλων κρα­τών».

Για­τί όλες αυτές και άλλες διε­θνείς συμ­φω­νί­ες, «οργα­νι­σμοί ασφα­λεί­ας», «δεσμεύ­σεις» και πάει λέγο­ντας δεν μπό­ρε­σαν να απο­τρέ­ψουν τον πόλε­μο στην Ουκρανία;

Για­τί, παρ’ όλες τις συμ­φω­νί­ες και δεσμεύ­σεις, είδα­με την εξά­πλω­ση του ΝΑΤΟ; Την κατα­σκευή νέων κατα­στρο­φι­κών οπλι­κών συστη­μά­των; Την ανα­τρο­πή όλων των πυρη­νι­κών δογ­μά­των και την από­συρ­ση των δύο μεγά­λων πυρη­νι­κών δυνά­με­ων από τη ρητή δέσμευ­ση ότι δεν θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν πρώ­τες πυρη­νι­κά όπλα; Για­τί έχουν εκτι­να­χθεί σε πρω­το­φα­νή επί­πε­δα οι παγκό­σμιες πολε­μι­κές δαπά­νες; Τι πλη­ρώ­νουν με το αίμα τους ο λαός της Ουκρα­νί­ας και οι άλλοι λαοί προς το παρόν με τη συρ­ρί­κνω­ση του εισο­δή­μα­τός τους;

Η αλή­θεια για το για­τί όλα αυτά τα συστή­μα­τα ασφα­λεί­ας δεν έχουν δου­λέ­ψει και δεν έχουν φέρει την πολυ­πό­θη­τη ειρή­νη βρί­σκε­ται στο ότι δεν μπο­ρούν σε καμία περί­πτω­ση να σβή­σουν τις αιτί­ες για τις οποί­ες διε­ξά­γο­νται οι πόλε­μοι στην επο­χή μας. Σήμε­ρα, σε όλο τον πλα­νή­τη, έχει επι­κρα­τή­σει το σύστη­μα εκεί­νο που ως «κινη­τή­ρα» του έχει τα κέρ­δη όσων έχουν στα χέρια τους τα συγκε­ντρω­μέ­να μέσα παρα­γω­γής, δηλα­δή μιλά­με για μεγά­λες εται­ρεί­ες, μονο­πώ­λια, που μάχο­νται για τα μερί­δια των αγορών.

Απο­δει­κνύ­ε­ται πως όλες οι «δεσμεύ­σεις» και οι «αρχές ασφα­λεί­ας» δεν μπό­ρε­σαν να απο­τρέ­ψουν τον πόλε­μο, όπως λέμε «πήγαν περί­πα­το», για­τί το σύστη­μα του καπι­τα­λι­σμού «έχει στο αίμα του» την αιμα­το­χυ­σία, τη σύγκρου­ση, τις αγε­φύ­ρω­τες αντι­θέ­σεις ανά­με­σα σε μεγά­λα συμ­φέ­ρο­ντα, συμ­φέ­ρο­ντα που είναι μακριά από αυτά των λαών.

Είναι, λοι­πόν, «στά­χτη στα μάτια» των λαών οι διά­φο­ρες εικα­σί­ες πως τη μακρό­χρο­νη ή και μόνι­μη ειρή­νη μπο­ρούν να φέρουν νέες συμ­φω­νί­ες, ή νέες «αρχι­τε­κτο­νι­κές ασφα­λεί­ας», που κάποιοι εξα­κο­λου­θούν να δια­φη­μί­ζουν, για δήθεν ένα «ΝΑΤΟ χωρίς επι­θε­τι­κούς σχε­δια­σμούς» και μια «Ευρώ­πη απο­γα­λα­κτι­σμέ­νη από τις ΗΠΑ», που όλοι τους θα λαμ­βά­νουν υπό­ψη τις ρωσι­κές «ανη­συ­χί­ες ασφάλειας».

Η αλή­θεια, που δεν πρέ­πει να μας δια­φεύ­γει, είναι ότι όπως ο λύκος δεν μπο­ρεί να γίνει χορ­το­φά­γος, έτσι και ο καπι­τα­λι­σμός δεν μπο­ρεί να γίνει «ανθρώ­πι­νος» και «ειρη­νι­κός», όσο κι αν ασπρί­ζει η τρί­χα του.

Εκτός πεδί­ου οι ενδοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κοί ανταγωνισμοί

Το πλέ­ον εντυ­πω­σια­κό, ωστό­σο, στο συγκε­κρι­μέ­νο «Κάλε­σμα για την Ειρή­νη», είναι πως δεν υπάρ­χει καμία ανα­φο­ρά στον πόλε­μο που εκτυ­λίσ­σε­ται εδώ και 120 μέρες στην Ουκρα­νία και όπου η απα­ρά­δε­κτη ρωσι­κή εισβο­λή, για την οποία επί­σης δεν υπάρ­χει καμία ανα­φο­ρά, έδω­σε μόνο την τυπι­κή ημε­ρο­μη­νία έναρ­ξης της σύγκρου­σης ανά­με­σα στις δυνά­μεις του ευρω­α­τλα­ντι­σμού και στη Ρωσία, μετα­τρέ­πο­ντας τον λαό της Ουκρα­νί­ας σε «σάκο του μποξ».

Δεν υπάρ­χει επί­σης καμία ανα­φο­ρά στην ιμπε­ρια­λι­στι­κή ΕΕ, στους σχε­δια­σμούς της, όπως είναι ο ευρω­στρα­τός, αλλά και στις ευθύ­νες των αστι­κών τάξε­ων των χωρών — μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ακό­μη, δεν υπάρ­χει καμία ανα­φο­ρά στις ενδοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κές αντι­θέ­σεις και αντα­γω­νι­σμούς ανά­με­σα σε ισχυ­ρές καπι­τα­λι­στι­κές χώρες, όπως είναι η Ρωσία (2η στρα­τιω­τι­κή δύνα­μη του πλα­νή­τη), ή η Κίνα (3η παγκό­σμια στρα­τιω­τι­κή δύναμη).

Μπο­ρούν, όμως, να κατα­νοη­θούν οι διε­θνείς εξε­λί­ξεις και να τεθούν οι στό­χοι πάλης χωρίς να λαμ­βά­νο­νται υπό­ψη όλο το «τοπίο» του σύγ­χρο­νου κόσμου και οι ενδοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κοί αντα­γω­νι­σμοί που διε­ξά­γο­νται σε αυτόν;

Η υπο­κρι­σία ξεχειλίζει

Πώς γίνε­ται να συμ­με­τέ­χεις με δύο υπουρ­γούς στην κυβέρ­νη­ση της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας με την «αρι­στε­ρά» στην Ισπα­νία, η οποία ανελ­λι­πώς υπο­στη­ρί­ζει τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμ­βά­σεις και τους σχε­δια­σμούς του ΝΑΤΟ, με πρό­σφα­τα παρα­δείγ­μα­τα την απο­στο­λή 200 τόνων εξο­πλι­σμού, αντια­ε­ρο­πο­ρι­κών πυραύ­λων και τεθω­ρα­κι­σμέ­νων «Leopard» στην αντι­δρα­στι­κή κυβέρ­νη­ση της Ουκρα­νί­ας και ταυ­τό­χρο­να να υπο­γρά­φεις ένα κεί­με­νο δήθεν «υπέρ της ειρήνης»;

Δεν είναι υπο­κρι­τι­κή αυτή η στά­ση του ευρω­κομ­μου­νι­στι­κού ΚΚ Ισπανίας;

Η σημα­σία της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής κατεύ­θυν­σης της λαϊ­κής πάλης

Σήμε­ρα, όλο και περισ­σό­τε­ροι εργα­ζό­με­νοι στη χώρα μας συνει­δη­το­ποιούν τους κιν­δύ­νους από τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πολέ­μους και μαζί με τους κομ­μου­νι­στές μπαί­νουν στην πάλη ενά­ντια στη συμ­με­το­χή της χώρας μας στα ιμπε­ρια­λι­στι­κά σχέ­δια και επεμ­βά­σεις, για την απο­δέ­σμευ­ση από τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές ενώ­σεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ενά­ντια στους πολε­μι­κούς εξο­πλι­σμούς για τις ανά­γκες των ιμπε­ρια­λι­στι­κών πολέ­μων. Ενά­ντια στις ξένες βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, για την επι­στρο­φή των ελλη­νι­κών Ενό­πλων Δυνά­με­ων από τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές απο­στο­λές εκτός συνό­ρων. Ενά­ντια στην απο­θή­κευ­ση στη χώρα μας πυρη­νι­κών όπλων, όπως και ενά­ντια σε όλα τα όπλα μαζι­κής καταστροφής.

Μέσα σε αυτό το αυξα­νό­με­νο αντι­πο­λε­μι­κό και αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό κίνη­μα επι­βάλ­λε­ται να ξεπερ­νιού­νται αυτα­πά­τες, να απο­κρού­ε­ται η κού­φια πασι­φι­στι­κή φλυα­ρία, που καλ­λιερ­γούν αστι­κές και οπορ­του­νι­στι­κές δυνά­μεις και να ωρι­μά­ζουν η αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή κατεύ­θυν­ση της πάλης, η συνει­δη­το­ποί­η­ση πως ο πόλε­μος είναι «νύχι — κρέ­ας» με τον καπι­τα­λι­σμό, απο­τέ­λε­σμα της δια­πά­λης των μονο­πω­λί­ων και πως για την πραγ­μα­τι­κή ειρή­νη, ασφά­λεια και ευη­με­ρία των λαών είναι ανα­γκαία η ανα­τρο­πή του εκμε­ταλ­λευ­τι­κού καπι­τα­λι­στι­κού συστή­μα­τος και η οικο­δό­μη­ση της νέας σοσια­λι­στι­κής — κομ­μου­νι­στι­κής κοινωνίας.

Του Ελι­σαί­ου ΒΑΓΕΝΑ*
* Ο Ελι­σαί­ος Βαγε­νάς είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύ­θυ­νος του Τμή­μα­τος Διε­θνών Σχέ­σε­ων της ΚΕ.
Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο