Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Καζακστάν και «αντι-ιμπεριαλιστές» από τα… Lidl

Τις τελευταίες ημέρες το Καζακστάν, η μεγάλη αυτή πρώην Σοβιετική δημοκρατία, συγκλονίστηκε από τεράστιες λαϊκές κινητοποιήσεις. Δεκάδες χιλιάδες λαού, εργαζόμενοι και νεολαία, ξεχύθηκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τα κολοσσιαία κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που μαστίζουν την χώρα εδώ και τρεις δεκαετίες.

Πέρασαν τρεις δεκαετίες από τότε που οι Ναζαρμπάγιεφ και Γέλτσιν υπέγραψαν την διάλυση της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν, εγκαθιδρύοντας ένα αυταρχικό αστικό καθεστώς που φτωχοποίησε πλατιά λαϊκά στρώματα και παρέδωσε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας σε ντόπιους ολιγάρχες και ξένα μονοπώλια.

Το ξέσπασμα της λαϊκής οργής στο Καζακστάν ήταν θέμα χρόνου και είχε ως αφετηρία τις απεργιακές κινητοποιήσεις εργατών στην πόλη Ζαναοζέν, την ίδια πόλη που το 2011 είχαν σφαγιαστεί από το καθεστώς Ναζαρμπάγιεφ πενήντα εργαζόμενοι που τόλμησαν να αψηφίσουν τις εντολές της κυβέρνησης. Από την περιοχή του Ζαναοζέν ξεκίνησε το κύμα διαμαρτυρίας που εξαπλώθηκε σταδιακά σε ολόκληρη την χώρα, προβάλλοντας ως επί το πλείστο οικονομικά και πολιτικά αιτήματα: Αυξήσεις μισθών, μείωση της τιμής του αερίου, όρια συνταξιοδότησης, ελευθερία συγκρότησης συνδικαλιστικών οργανώσεων και πολιτικών κομμάτων, παραίτηση των αξιωματούχων που υπηρετούν τον Ναζαρμπάγιεφ, κλπ.

Όταν οι κινητοποιήσεις εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα, με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να κατακλύζουν τη μεγαλύτερη πόλη, το Αλμάτι, η κυβέρνηση Τοκάγεφ (με την υποστήριξη της Ρωσίας) ξεκίνησε να κάνει λόγο για «πορτοκαλί επανάσταση» και «ξένους εισβολείς-τρομοκράτες». Εκμεταλλεύτηκε την προβοκατόρικη δράση ορισμένων ομάδων που προέβησαν σε βαρβαρότητες (αποκεφαλισμούς, λεηλασίες) προκειμένου να επιβάλλει το «νόμο και την τάξη» καταστέλλοντας με τη βία τις κινητοποιήσεις. Μέχρι και δυνάμεις του ρώσικου στρατού κλήθηκαν προκειμένου να προστατεύσουν το καθεστώς Τοκάγεφ-Ναζαρμπάγιεφ από την οργή του λαού.

Στο φόντο όλης αυτής της κατάστασης ορισμένοι εγχώριοι «επαναστάτες του γλυκού νερού» αποφάσισαν να συνταχθούν με την αστική κυβέρνηση του Καζακστάν, επαναλαμβάνοντας τη ρητορική περί «υποκινούμενης εξέγερσης». Πρόκειται για τους ίδιους «αντι-ιμπεριαλιστές» από τα Lidl που στις εμβριθείς αναλύσεις τους κάνουν λόγο για… «αντι-ιμπεριαλιστικό άξονα» Κίνας και Ρωσίας! Φτάνουν στο σημείο να αναγορεύουν την Ρωσία του Βλ. Πούτιν και την καπιταλιστική Κίνα σε ηγέτιδες δυνάμεις του… αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα ενάντια στις ΗΠΑ και την ΕΕ! Αποσπούν την οικονομία από την πολιτική και εστιάζουν στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν την εργατική-λαϊκή πάλη. Παίρνουν την λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και της «αλλάζουν τα φώτα»…

Βλέπουν «πορτοκαλί επανάσταση» στο Καζακστάν όπου το 75% του εξορυκτικού πλούτου της χώρας ανήκει σε μονοπώλια αμερικανικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων. Αλήθεια, τι συμφέρον έχουν από την αποσταθεροποίηση, ή και ανατροπή, του καθεστώτος Τοκάγεφ μεγαθήρια όπως η «ExxonMobil», η «Chevron» και η «Total»; Η περίπτωση του Καζακστάν διαφέρει σημαντικά από περιπτώσεις που επιχειρήθηκε οργανωμένη παρέμβαση από ξένα κέντρα, όπως στην Ουκρανία, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και τη Λευκορωσία.

Οι «αντι-ιμπεριαλιστές» από τα Lidl (που παριστάνουν τους «κομμουνιστές»), απαξιούν για το γεγονός ότι το καθεστώς του Καζακστάν έχει απαγορεύσει την δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος, θέτοντας εμπόδια και περιορισμούς στην συνδικαλιστική δράση. Εκτός κι’ αν θεωρούν «τρομοκράτες» και «υποκινούμενους από ξένα κέντρα» τους κομμουνιστές του Καζακστάν…

Οι ίδιοι «επαναστάτες του γλυκού νερού» δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να αντιληφθούν ότι ο «πολυπολικός κόσμος», στον οποίο συχνά αναφέρονται, δεν είναι άλλος από αυτόν του οξυμένου ανταγωνισμού των μονοπωλίων και της ειρήνης «με το πιστόλι στον κρόταφο». Βλέπουν τον ιμπεριαλισμό μόνο στην «αυτοκρατορία» των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, χαιρετίζοντας την ανάδειξη άλλων καπιταλιστικών δυνάμεων (Κίνα, Ρωσία) και διακρατικών ενώσεων (BRICS, Οργάνωση Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας, Σύμφωνο Σαγκάης, ALBA) που συγκροτούνται από καπιταλιστικά κράτη.

Σπέρνουν αυταπάτες και εξαπατούν μερίδα του λαού με το κίβδηλο επιχείρημα ότι η εργατική τάξη πρέπει να επιλέξει τον… λιγότερο κακό ιμπεριαλιστή και να πορευτεί κάτω από ξένες σημαίες. Ο Λένιν ανέδειξε ως βασικούς όρους για μια επιτυχή αξιοποίηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αφενός την ανεξαρτησία της επαναστατικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, του Κομμουνιστικού Κόμματος, από τις επιδιώξεις και τους στόχους κάθε ιμπεριαλιστικής συμμαχίας και, αφετέρου, το σταθερό στρατηγικό προσανατολισμό για την επαναστατική ανατροπή της εγχώριας αστικής τάξης τόσο στην περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου όσο και στην περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης.

Αλλά για τους «αντι-ιμπεριαλιστές» από τα Lidl, τους άμεσους και έμμεσους υποστηρικτές των «σοσιαλισμών με κινέζικα/βενεζουελάνικα/βιετναμέζικα/κορεάτικα κλπ, χαρακτηριστικά», αυτά είναι ψιλά γράμματα…

Ναπολέων Σουκατζίδης Το μεγαλείο ενός αγωνιστή της Αντίστασης, του Θέμου Κορνάρου

Μετάβαση στο περιεχόμενο