Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Καταδικάστε μας, δεν έχει σημασία! 🇨🇺 Οι λαοί θα πουν την τελευταία λέξη!

Τιμούμε τα 67 χρόνια της έναρξης ενός μακρόχρονου αγώνα –που,
«Δεν ήταν το τέλος, αλλά η αρχή», όπως είπε ο Φιδέλ Κάστρο.
Η 26η Ιούλη είναι και θα παραμένει μία από τις πιο σημαντικές σελίδες στην ιστορία της Κούβας.
Η επίθεση εναντίον των στρατώνων της Moncada (Μονκάδα) και Carlos Manuel de Céspedes (Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεδες) – υπό την ηγεσία του Φιδέλ ταρακούνησε τα θεμέλια της δικτατορίας του Μπατίστα.

Εκείνη την ημέρα, όταν όλοι ήταν έτοιμοι, διαβάστηκε το μανιφέστο της Moncada, γραμμένο από τον νεαρό ποιητή Raúl Gómez García (Ραούλ Γκόμεζ Γκαρσία) υπό την καθοδήγηση του Φιντέλ.
Ο Γκόμεζ Γκαρσία διάβασε τους στίχους του «Είμαστε ήδη σε μάχη» και ο Φιδέλ απηύθυνε αυτή τη σύντομη προτροπή σε όλους:
«Σύντροφοι:
Μπορεί να λήξουν όλα σε λίγες ώρες ή να νικηθούμε.
Ωστόσο, ακούστε, σύντροφοι!
Σε κάθε περίπτωση, το κίνημα θα θριαμβεύσει.
Αν κερδίσουμε αύριο, αυτό που φιλοδοξούσε ο Μαρτί θα γίνει νωρίτερα.
Εάν συμβεί το αντίθετο, η χειρονομία θα χρησιμεύσει ως παράδειγμα στον λαό της Κούβας, για να πάρει τη σημαία και να προχωρήσει μπροστά
»

Η νίκη θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα με τους barbudos (ΣΣ |> γενειοφόρους), όταν –πάλι  με επικεφαλής τον Φιντέλ, κατέβηκαν νικηφόροι από τη Σιέρα Μαέστρα την 1η Ιανουαρίου 1959.
Δείτε |> Movimiento 26 de Julio

Το Cubadebate και ο ιστότοπος Fidel Soldado de las Ideas προτείνουν σήμερα να ακολουθήσουμε το μονοπάτι αυτής της ιστορικής ημερομηνίας, μέσω των ομιλιών του Comandante en Jefe (ΣΣ |> προσωνύμιο του Φιδέλ) τις 26ες Ιουλίου.

Ακριβώς όταν νίκησε η Επανάσταση, ο Φιδέλ σε μια συγκέντρωση αγροτών, στις 26 Ιουλίου 1959 είπε:
«Με τη σημερινή ματιά, βλέποντας πόσο ψηλά έχουμε βάλει τη σημαία μας, αισθάνομαι τόσο ευτυχισμένος που βλέπω σε εκείνη τη στιγμή να ανταμείβονται όλες οι θυσίες που κάναμε και όλες όσε θα χρειαστεί να κάνουμε στο μέλλον».

Ένα χρόνο αργότερα, θυμάται την ίδια μέρα, στη Mercedes, στους πρόποδες της Sierra Maestra, ως εξής:
«(…) 26 Ιουλίου και Sierra Maestra. είναι δύο ονόματα που πρέπει να ζυγίζουν πολύ βαθιά στις καρδιές του καθενός μας».
«Και έτσι, εκείνη η 26η Ιούλη δεν ήταν παρά μια στιγμή για μας, όταν μια προσπάθεια φάνηκε να σβήνει, όταν μια προσπάθεια να ξεκινήσουμε τη μάχη για την απελευθέρωση του λαού μας φάνηκε να τελειώνει, δεν ήταν το τέλος, αλλά η αρχή»
«Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι και αντίθετα, οι αναμνήσεις εκείνης της πρώτης 26 Ιούλη, εκείνο το απόγευμα όταν όλα ήταν πίκρα και πόνος, στον οποίο η θλίψη για τους νεκρούς συντρόφους που και ο πόνος για την ήττα που ανάγκασε τη χώρα να περιμένει, των οποίων τα όρια ήταν αδύνατο να φανταστεί κανείς εκείνη τη στιγμή»


(ΣΣ |> Η Μάχη της Las Mercedes (29 Ιουλίου-8 Αυγούστου 1958) ήταν η τελευταία μάχη κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Verano, κατά τη διάρκεια της Κουβανικής Επανάστασης στους λόφους της Σιέρα Μαέστρα.
Μια πύρρεια νίκη και αρχή του τέλους του δικτάτορα Batista, αφού οι barbudos  (με επί κεφαλής τους Fidel Castro, René Ramos Latour και Che Guevara) κατάφεραν να αναδιπλωθούν και να εξαφανιστούν κυριολεκτικά, αποφεύγοντας την παγίδα του Eulogio Cantillo που προσπάθησε να τους περικυκλώσει –έχοντας 10πλάσιες+ δυνάμεις (1500+ άνδρες άριστα εξοπλισμένους).
Πρόκειται για μια μάχη –ο χώρος δεν επιτρέπει περισσότερα, όπου έλαμψε –από πλευράς πολεμικής τακτικής το άστρο των Τσε και Φιδέλ με την εκεχειρία που πρότεινε ο Κάστρο και την οποία δέχτηκε ο στρατηγός του Batista  Eulogio Cantillo. Κατά τη διάρκεια της κατάπαυσης του πυρός, οι επαναστατικές δυνάμεις διέφυγαν πίσω στους λόφους.
Όταν ο Cantillo κάλεσε ακόμη περισσότερες δυνάμεις ήταν πλέον αργά
Στις 8 Αυγούστου, όταν ο στρατός επανέλαβε την επίθεσή του, δεν βρήκαν κανέναν να πολεμήσει και η Επιχείρηση (Verano = καλοκαίρι) είχε ουσιαστικά καταλήξει σε αποτυχία για την κυβέρνηση Μπατίστα.


(συνεχίζει ο Φιδέλ)
«Και έτσι ο λαός αναδείχτηκε σε έναν από αυτούς τους λαούς που δε φοβήθηκαν ποτέ τη θυσία, αποτελεί ένα λαό που δεν τρέμει ποτέ μπροστά στο τίμημα που αναγκάστηκε να πληρώσει για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του.
Ένας λαός που δεν τρέμει ούτε φοβήθηκε ποτέ μπροστά στο τίμημα που θα χρειαστεί να πληρώνει μέχρι το αίσιο τέλος»

Στα 30χρονα, στο Santiago de Cuba (Σαντιάγο ντε Κούβα, στις 26 Ιουλίου 1983, ο Comandante είπε:
«Σε ένα πράγμα είμαστε ακριβώς το ίδιο με την 26η  Ιούλη 1953:
Έχουμε την ίδια πίστη στα πεπρωμένα της πατρίδας, την ίδια εμπιστοσύνη στις αρετές του λαού μας, την ίδια βεβαιότητα στη νίκη, την ίδια ικανότητα να ονειρευόμαστε την πραγματικότητα του αύριο σε σχέση με τα χθεσινά όνειρα που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί».

 

Πολύ αργότερα, στις 26 Ιούλη 1987 θα μιλούσε για την (ΣΣ |> σοσιαλιστική) επανάσταση και την απόφαση επικαιροποίησης (ΣΣ |> χρησιμοποιείται ο όρος «rectificar», που σημαίνει και διορθώνω, αποκαθιστώ, προσαρμόζω -αλλά σίγουρα το πνεύμα των λόγων του Φιδέλ, καμιά σχέση δεν έχει με την οπορτουνιστική αναθεώρηση)
«”Rectificar” ήταν, στις 26 Ιούλη του 1953, να αγωνιζόμαστε για να διαγράφουμε το παλιό, να ανοίξουμε μια δίαυλο, να κάνουμε μια επανάσταση, να δημιουργήσουμε μια νέα ζωή.
Σήμερα είμαστε επίσης στο “Rectificar”.
Αυτό εμπεριέχει μια πολύ ευρεία αίσθηση, και στην πραγματικότητα μπορώ να πω πως είμαι ικανοποιημένος, ενθουσιασμένος από αυτό που βλέπω, από τα αποτελέσματα που βλέπω, παρόλο που όλοι γνωρίζουμε ότι απέχουμε πολύ από όλες τις δυνατότητές μας, ότι υπάρχουν πολλές ακόμη μπροστά μας»

Πιο πρόσφατα, μετά από αρκετά χρόνια με την επανάσταση στη εξουσία, στην κεντρική εκδήλωση για την 45η επέτειο της επίθεσης κατά των στρατώνων της Moncada και Carlos Manuel de Céspedes, που πραγματοποιήθηκε στο Σαντιάγο της Κούβας, το 1998, αναγνώρισε:
«Πιστεύουμε ότι έχουμε εκπληρώσει το καθήκον μας, μια ολόκληρη γενιά, που αγωνίστηκε ασταμάτητα χωρίς ούτε μια στιγμή να ξαποστάσει για 45 ολόκληρα χρόνια από εκείνη την 26η Ιουλίου 1953, στέκεται σταθερά στα χαρακώματά μας, στις αρχές μας, με τις ίδιες ιδέες που μας ενέπνευσαν εκείνη την ημέρα.

Και αργότερα στην 49η επέτειο, το 2002, στο Ciego de Ávila, δήλωνε:
«(…) Τι είναι αυτή η 26 Ιούλη;
Ο άφθαρτος δρόμος που δένει τη σκέψη, τον ηρωισμό και τη βούληση να πολεμήσουμε από τον ανεξάντλητο προμαχώνα απ’ όπου ξεκίνησε ο Μαρτί για την ανεξαρτησία, θέλοντας να αποτρέψει και να εμποδίσει τον ισχυρό και επεκτατικό γείτονα του Βορρά να εξαπλωθεί στις Αντίλλες και να αλώσει, σαν μεγάλη δύναμη, τη χώρα μας».

Την επικαιρότητα της επαναστατικής ιδεολογίας και την επίδρασή της στους λαούς, θύμισε στην 50ή επέτειο:
«Το πρόγραμμα Moncada εκπληρώθηκε και ξεπεράστηκε.
Εδώ και πολύ καιρό πηγαίνουμε για πολύ υψηλότερα και αδιανόητα όνειρα.
Σήμερα, μεγάλες μάχες διεξάγονται στον τομέα των ιδεών και αντιμετωπίζουμε προβλήματα που σχετίζονται με την παγκόσμια κατάσταση, ίσως το πιο κρίσιμο που έχει βιώσει ποτέ η ανθρωπότητα».
«Θέλω να σας διαβεβαιώσω για κάτι παρόμοιο με αυτό που είπα ενώπιον του ψευτοδικαστηρίου που με έκρινε και καταδίκασε για τον αγώνα που ξεκινήσαμε πριν από πέντε δεκαετίες σήμερα, αλλά αυτή τη φορά δεν θα είμαι αυτός που θα το πω.
Ένας λαός που πραγματοποίησε μια βαθιά, υπερβατική και ιστορική Επανάσταση, που την σχεδίασε, την επιβεβαίωσε και ήξερε πώς να την υπερασπιστεί:
¡
Condenadme, no importa! ¡Los pueblos dirán la última palabra!
Καταδικάστε με, δεν έχει σημασία! Οι
λαοί θα πουν την τελευταία λέξη!»


ℹ️ «Καταδικάστε με, δεν έχει σημασία, η Ιστορία θα με δικαιώσει»!
Όλο το αρχείο ομιλιών του Fidel Castro εδώ

26 de Julio