Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την επέτειο της Επανάστασης του 1821

Σε ανα­κοί­νω­σή του το Γρα­φείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την επέ­τειο της Επα­νά­στα­σης του 1821 αναφέρει: 

«Η Επα­νά­στα­ση του 1821 διδά­σκει ότι κανέ­νας συσχε­τι­σμός δυνά­με­ων, όσο αρνη­τι­κός και αν είναι, δεν μπο­ρεί να στα­θεί εμπό­διο στην κοι­νω­νι­κή εξέ­λι­ξη. Ο αγώ­νας των επα­να­στα­τών του 1821 ήταν ένας αγώ­νας δίκαιος, ακρι­βώς επει­δή εξέ­φρα­ζε τα συμ­φέ­ρο­ντα της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, επει­δή τασ­σό­ταν με τη σωστή πλευ­ρά της Ιστο­ρί­ας, με την πλευ­ρά της κοι­νω­νι­κής εξέ­λι­ξης. Αυτό του επέ­τρε­ψε και να νικήσει.

Η Επα­νά­στα­ση του 1821 ήταν τέκνο μιας επο­χής κοσμο­γο­νι­κών αλλα­γών, στη διάρ­κεια της οποί­ας ο παλιός φεου­δαρ­χι­κός κόσμος παρήκ­μα­ζε, ο νέος καπι­τα­λι­στι­κός κόσμος επι­κρα­τού­σε ήδη στα σημα­ντι­κό­τε­ρα οικο­νο­μι­κά κέντρα της επο­χής και επι­δί­ω­κε να επι­κρα­τή­σει παγκό­σμια, τσα­κί­ζο­ντας τις υπάρ­χου­σες φεου­δαρ­χι­κές εξου­σί­ες, αλλά και τον σκο­τα­δι­σμό και τους ανα­χρο­νι­σμούς, στους οποί­ους στηριζόταν.

Απο­τέ­λε­σε κρί­κο της αλυ­σί­δας των αστι­κών επα­να­στά­σε­ων που, στα τέλη του 18ου αιώ­να και στις αρχές του 19ου αιώ­να, προ­σέ­φε­ραν ριζο­σπα­στι­κή διέ­ξο­δο στα οικο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά αδιέ­ξο­δα της φεου­δαρ­χί­ας. Ταυ­τό­χρο­να, στρε­φό­με­νη απέ­να­ντι σε μια φεου­δαρ­χι­κή αυτο­κρα­το­ρία στην οποία κυριαρ­χού­σε ο δια­φο­ρε­τι­κός φυλο­γε­νε­τι­κά πλη­θυ­σμός των Οθω­μα­νών, η Επα­νά­στα­ση είχε αντι­κει­με­νι­κά και εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό χαρακτήρα.

Ωστό­σο, δεν ήταν η “εθνι­κή ενό­τη­τα” αυτή που τρο­φο­δό­τη­σε την επα­νά­στα­ση, αλλά τα συμ­φέ­ρο­ντα της τάξης των καπι­τα­λι­στών (καρα­βο­κυ­ραί­ων, εμπό­ρων, τρα­πε­ζι­τών κλπ.) και των τότε συμ­μά­χων τους (μικρο­α­στι­κών στρω­μά­των, φτω­χών αγρο­τών, εργα­τών κλπ.), που ασφυ­κτιού­σαν στο φεου­δαρ­χι­κό πλαί­σιο της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρί­ας, οι επα­να­στα­τι­κές τους επι­διώ­ξεις που στρέ­φο­νταν όχι μόνο ενα­ντί­ον της οθω­μα­νι­κής εξου­σί­ας, αλλά και ενά­ντια στους ελλη­νό­φω­νους χρι­στια­νούς (ανώ­τε­ροι κλη­ρι­κοί, Φανα­ριώ­τες, μερί­δα των κοτζα­μπά­ση­δων, των αρμα­το­λών κ.ά.) που τη στήριζαν.

Η επι­κρά­τη­ση της Επα­νά­στα­σης οδή­γη­σε στη συντρι­βή του φεου­δαρ­χι­κού μηχα­νι­σμού, στην απε­λευ­θέ­ρω­ση των νέων, των καπι­τα­λι­στι­κών σχέ­σε­ων παρα­γω­γής, στη λύτρω­ση της ανθρω­πό­τη­τας από το σκο­τα­δι­σμό και την αμά­θεια, στη λύτρω­ση των λαϊ­κών στρω­μά­των από την εθνο­τι­κή κατα­πί­ε­ση, όχι όμως και από την ταξι­κή εκμε­τάλ­λευ­ση. Το ανε­ξάρ­τη­το αστι­κό έθνος-κρά­τος στη­ρι­ζό­ταν εξί­σου στην εκμε­τάλ­λευ­ση, αντι­κα­τέ­στη­σε τους φεου­δάρ­χες εκμε­ταλ­λευ­τές με τους καπιταλιστές.

Στους κόλ­πους της νέας καπι­τα­λι­στι­κής εξου­σί­ας διο­γκώ­θη­κε και συνε­χί­ζει να διο­γκώ­νε­ται η αντί­φα­ση ανά­με­σα από τη μία στις δυνα­τό­τη­τες που προ­σέ­φε­ρε η ανά­πτυ­ξη μιας όλο και περισ­σό­τε­ρο κοι­νω­νι­κο­ποι­η­μέ­νης παρα­γω­γής και από την άλλη στην υπο­νό­μευ­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών από την καπι­τα­λι­στι­κή ιδιο­κτη­σία των μέσων παρα­γω­γής και από τις ανά­γκες του καπι­τα­λι­στι­κού κέρ­δους. Από ένα σημείο και έπει­τα η καπι­τα­λι­στι­κή εξου­σία μετα­βλή­θη­κε από υπη­ρέ­τη σε εμπό­διο της κοι­νω­νι­κής εξέλιξης.

Σήμε­ρα, δύο αιώ­νες μετά, η καπι­τα­λι­στι­κή εξου­σία προ­σφέ­ρει μόνο φτώ­χεια, ανερ­γία, προ­σφυ­γιά, οικο­νο­μι­κές κρί­σεις και ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πολέ­μους για το μοί­ρα­σμα των κερ­δών, των αγο­ρών και των σφαι­ρών επιρ­ρο­ής. Τέτοιος είναι και ο πόλε­μος στην Ουκρα­νία, που απο­τε­λεί συνέ­πεια της σύγκρου­σης ανά­με­σα σε δύο ιμπε­ρια­λι­στι­κά στρα­τό­πε­δα, αυτό των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ από τη μια μεριά και από την άλλη της Ρωσι­κής Ομο­σπον­δί­ας και των συμ­μά­χων της. Δεν είναι ένας πόλε­μος για την “ελευ­θε­ρία”, τη “δημο­κρα­τία”, ενά­ντια στον “ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό”, ούτε ένας πόλε­μος για την “αυτο­διά­θε­ση των λαών”, ενά­ντια στον “νεο­να­ζι­σμό”, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται προ­σχη­μα­τι­κά τα εμπό­λε­μα στρα­τό­πε­δα. Είναι ένας πόλε­μος άδι­κος, που διε­ξά­γε­ται για τα συμ­φέ­ρο­ντα των καπι­τα­λι­στών και έχει θύμα­τα την εργα­τι­κή τάξη και τους λαούς των ”νικη­τών” και των ”ηττη­μέ­νων”.

Γι’ αυτό σήμε­ρα δίκαιος είναι κάθε αγώ­νας ενά­ντια στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο και στη συμ­με­το­χή της χώρας μας σε αυτόν. Είναι ο ανε­ξάρ­τη­τος από την αστι­κή τάξη και τους διε­θνείς της συμ­μά­χους της αγώ­νας ενά­ντια στην ξένη εισβο­λή και κατο­χή, που στο­χεύ­ει στην ήττα της καπι­τα­λι­στι­κής εξου­σί­ας των επι­τι­θέ­με­νων και αμυ­νό­με­νων, στην κατά­κτη­ση της εργα­τι­κής εξουσίας.

Η πάλη ενά­ντια στην καπι­τα­λι­στι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα, η πάλη για το σοσια­λι­σμό — κομ­μου­νι­σμό είναι η μονα­δι­κή προ­ο­δευ­τι­κή απά­ντη­ση στα αδιέ­ξο­δα του γερα­σμέ­νου καπι­τα­λι­στι­κού συστή­μα­τος, η μόνη λύση για να στα­μα­τή­σει η ταξι­κή εκμε­τάλ­λευ­ση και οι ιμπε­ρια­λι­στι­κές σφα­γές που προξενεί.

Ο αγώ­νας για το σοσια­λι­σμό — κομ­μου­νι­σμό υπη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντα της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας και της εξέ­λι­ξης, τη φιλία και τη συνερ­γα­σία των λαών, βρί­σκε­ται στη σωστή πλευ­ρά της Ιστο­ρί­ας. Γι’ αυτό και η πάλη της εργα­τι­κής τάξης και των κοι­νω­νι­κών της συμ­μά­χων θα νική­σει, όσο ακλό­νη­τος και αν φαντά­ζει σήμε­ρα ο κατά τα άλλα αλλη­λο­σπα­ρασ­σό­με­νος καπι­τα­λι­στι­κός κόσμος».

«Τσε Γκε­βά­ρα, πρε­σβευ­τής της Επα­νά­στα­σης», του Νίκου Μόττα

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο